Volledig invalide

[dikkemick]

Kwam laatst via mijn werk een echtpaar tegen. Vrouw verlamd vanaf de middel in (aangepaste) rolstoel en man lichamelijk goed gezond (eerste indruk uiteraard).
Vrouw was flink gehospitaliseerd en liep man (zo kwam het tenminste op mij over) behoorlijk te commanderen en af te zijken. Vrouw 95 kilo, man 75.
Je zag de man haar met liefde helpen en begeleiden op een onderzoekstafel. Het koste hem (lichamelijk) veel moeite maar je zag aan zijn gezicht dat hem dit niet deerde.

Mijn collega en ik vroegen ons (achteraf) exact hetzelfde af: Wat zou jij doen in zo'n geval. En daar schrok ik van. Mijn eerste reactie: "Ik geloof niet dat ik het zou kunnen" Een egoistische reactie uiteraard, maar ook mijn collega zei: "Ik zou voor mezelf kiezen"
De liefde moet toch heel diep zitten, wil je je eigen leven opofferen iemand anders zo te blijven steunen en verzorgen. Ik vond dit een behoorlijk heftig vraagstuk en schrok een beetje van mijn eigen eerste reactie.

Iemand hier een mening over? Ervaring misschien? Het lijkt mij een heel persoonlijk dilemma, waar weinig zinnigs over te zeggen valt.

[pallieter]

[Peter van Velzen]

Je weet pas wat je in een situaties zou doen, als je in de situatie geweest bent. Ik heb niet al te hoge verwachtingen van mij zelf. Maar hoe ik zou handelen in zo'n situatie? Ik zou het niet weten, want ik ben nog nooit in die situatie geweest. Ik vermoedt dat ik mijzelf niet geheel en al kan wegcijferen. Maar dat ik toch wel veel voor mijn vrouw over zou hebben. Laten we hopen, dat i ker nooit achter kom. . . .

[Dat beloof ik]

De vraag is: Wat zou jij doen in zo'n geval.
Het antwoord is lastig omdat elk geval anders is.
'Zo'n geval' betekent dus dat jij van een aantal, soms zeer individuele, factoren aanneemt dat ze bij elke andere casus aanwezig zijn.
De keus om in zo'n geval wel of niet voor een bekende te zorgen, is een heel eigen keus.

[dikkemick]

Het ging er eigenlijk meer om dat ik schrok van mijn eigen reactie. Natuurlijk weet je pas hoe je handelt als je in zo'n situatie terecht komt, maar ik kan me heel goed voorstellen dat mensen voor zichzelf kiezen, hoe egoistisch dat ook klinkt.

[Maria]

Ik zie hier veel verschillende componenten, die toch aan elkaar gelieerd zijn.
Hierdoor is er eigenlijk geen eenduidig antwoord te geven.
Wel een paar vragen en opmerkingen.

Vrouw was flink gehospitaliseerd en
1 - liep man (zo kwam het tenminste op mij over) behoorlijk te commanderen en af te zijken.
2 - Vrouw 95 kilo, man 75.
3 - Je zag de man haar met liefde helpen en begeleiden op een onderzoekstafel.

4 - Mijn eerste reactie: "Ik geloof niet dat ik het zou kunnen" Een egoistische reactie uiteraard,
5 - maar ook mijn collega zei: "Ik zou voor mezelf kiezen"
6 - De liefde moet toch heel diep zitten, wil je je eigen leven opofferen iemand anders zo te blijven steunen en verzorgen.

7 - Ik vond dit een behoorlijk heftig vraagstuk en schrok een beetje van mijn eigen eerste reactie.

Iemand hier een mening over? Ervaring misschien? Het lijkt mij een heel persoonlijk dilemma, waar weinig zinnigs over te zeggen valt.

1 Zou voor mij de situatie sterk beïnvloeden.
2 Dan is het niet een vraag van niet willen maar van wel of niet kunnen.
3 Lijkt met liefde voor zijn vrouw.
Kan het zijn dat hij niet anders kan, omdat hij zichzelf geen vragen stelt of hij het wel wil, omdat hij ze als een feit aanvaart, dat hij het moet?
Omdat hij het met liefde doet of omdat het ook "zijn leven" is?

4 - Geen egoïsme. Een heel natuurlijke vraag vol van redelijke introspectie.
Vraag jezelf af: zou je het (mentaal) niet kunnen of niet willen? Dat is wezenlijk verschillend.
5 - anders dan je collega, die duidelijk stelt.....
6 - Zoals punt 3.
Als je in deze situatie bent gegroeid, is het een gezamelijk leven. Het gevoel van opoffering kan ergens beginnen, maar wanneer en waarom?
Waar ligt dan het moment waarop het je opbreekt en het als zodanig gaat zien?

7 - Kan ik me voorstellen.
Verder kan ik niet voor jou spreken.
Persoonlijke ervaring ligt bij in het verleden bij mijn steeds meer zorg vereisende ouders.
Geen andere keus dan tot het uiterste je best doen.
Of het je wel of niet gevraagd wordt.
Blij met elke externe hulp, die je kunt krijgen.

Ervaring via mijn werk met anderen.
Advies voor familie en andere mantelzorgers.
Ga na tot hoever je kunt gaan voor jezelf voor je zelf geestelijk of lichaamlijk afknapt.
Zoek hulp, liefst voor die tijd en in het uiterste geval uit huis plaatsing.

Mijn ervaring leert, dat mensen vaak tot het uiterste gaan voor ze hulp gaan vragen.
Dat ze, omdat het zeker niet van de ene dag op de andere geregeld kan worden, soms ver over hun eigen kunnen gaan.
Dat ze alleen nog kunnen denken te proberen er het beste van te maken.
Dat ik bewondering heb voor diegenen die dat kunnen opbrengen, ook al voelden zij zich gevangen in de situatie.
Dat ook deze verzorgers vaak verzorging nodig hebben in de zin van professionele begeleiding.

Wat mij het meeste trof in jouw verhaal, was dat de vrouw haar man afzeikte, terwijl hij haar aan het helpen was.
Dit lijkt me een essentieel punt.
Maar dat moet je denk ik ruimer zien dan alleen deze situatie van hulpbehoevendheid.
Hoe was deze vrouw altijd al?
Was dit bepalend in hun hele huwelijksrelatie, ook voor de ziekte?
Als daar niet perioden van liefde en dankbaarheid tegenover zouden staan, zou dit voor mij waarschijnlijk 80% uitmaken van mijn wens iemand te blijven helpen of om haar/hem over te dragen aan een extern zorgsysteem.

Als er geen ziekte in het spel is.
Wat doet dit met je liefde en je gevoel er voor elkaar te willen zijn in voor en tegenspoed?
Je schrijft dat deze man haar met liefde leek te helpen. Het lijkt dat deze man haar haar gedrag niet aanrekent dus.

Er zijn een paar ziekten waarbij het bekend is, dat dit een onderdeel van de ziekte is, zoals bij MS.
Lijkt me extra moeilijk, als je het karakter van je partner ziet veranderen.

[Maria]

'Zo'n geval' betekent dus dat jij van een aantal, soms zeer individuele, factoren aanneemt dat ze bij elke andere casus aanwezig zijn.

Helemaal waar.
Een eenduidig antwoord is niet mogelijk.
Zie mijn reactie boven.

De keus om in zo'n geval wel of niet voor een bekende te zorgen, is een heel eigen keus.

Niet helemaal waar, als het binnen je eigen levenssituatie plaatsvindt.
Dan is het geen kwestie van een eerlijke keuze, maar een kwestie van kiezen voor afstand nemen van gebeurtenissen binnen je eigen leven en alles wat daar mee te maken heeft.

[writer]

Iedereen doet in het leven waar hij zich het prettigst bij voelt.
De éen staat voor een ander klaar omdat dat vaak onbewust een goed gevoel geeft en de ander doet liever andere dingen omdat hij zich daar beter bij voelt.
Er is in wezen dus geen verschil tussen die twee, beiden kiezen voor het hebben van een goed gevoel.
Daarnaast heeft iedereen natuurlijk zijn morele plichten.
Als je niet weet hoever die plichten strekken bedenk dan of jij de inspanningen van de ander zou waarderen als jij in die situatie was gekomen.
Daarmee lost het probleem zich vanzelf op.

[appelfflap]

Iedereen doet in het leven waar hij zich het prettigst bij voelt.
De éen staat voor een ander klaar omdat dat vaak onbewust een goed gevoel geeft en de ander doet liever andere dingen omdat hij zich daar beter bij voelt.
Er is in wezen dus geen verschil tussen die twee, beiden kiezen voor het hebben van een goed gevoel.

weet ik niet
een gewone relatie die niet werkt stop je makkelijker dan een relatie waar partner ziek/gehandicapt/... wordt.
je zit dan altijd met een zeker schuldgevoel en angst van de omgeving (wie zijn zieke vrouw laat vallen moet wel een eikel zijn)
ik weet niet of dat altijd om een goed gevoel gaat

[writer]

Juist omdat een schuldgevoel voor de meesten niet prettig is wordt er zogenaamd op vrijwillige basis heel veel voor anderen gedaan.
Een probleem kan echter zijn of een schuldgevoel terecht is of dat je het jezelf wijsmaakt cq. laat aanpraten.

[pallieter]

Ik vertrek nu, zoals elke zondag, naar mijn zeer zwaar gehandicapte tante. Die wordt al meer dan 60 jaar verzorgd door dezelfde verpleegster, 81 jaar nu. Alles in het leven van "de juf", die verpleegster, staat in functie van mijn tante. De juf gaat niet op reis, gaat niet shoppen of heeft geen hobby's, zij heeft mijn tante.

Wat die vrouw doet is onwaarschijnlijk, maar zeg alstublieft niet dat die vrouw haar leven heeft vergooid. Mijn tante kan niet spreken, kan zich niet uitdrukken, kan niet stappen. Toch zie je dat ze mij en de juf heel goed kent, dat ze nog steeds dat beetje affectie kan geven.

En vaak is dat voldoende.

Wie ben ik om daar over te oordelen.

Edit; bij verkeerde post geplaatst.

[dikkemick]

Wel een paar vragen en opmerkingen.

1 - liep man (zo kwam het tenminste op mij over) behoorlijk te commanderen en af te zijken.
2 - Vrouw 95 kilo, man 75.
3 - Je zag de man haar met liefde helpen en begeleiden op een onderzoekstafel.

4 - Mijn eerste reactie: "Ik geloof niet dat ik het zou kunnen" Een egoistische reactie uiteraard,
5 - maar ook mijn collega zei: "Ik zou voor mezelf kiezen"
6 - De liefde moet toch heel diep zitten, wil je je eigen leven opofferen iemand anders zo te blijven steunen en verzorgen.

7 - Ik vond dit een behoorlijk heftig vraagstuk en schrok een beetje van mijn eigen eerste reactie.

Iemand hier een mening over? Ervaring misschien? Het lijkt mij een heel persoonlijk dilemma, waar weinig zinnigs over te zeggen valt.

1 Zou voor mij de situatie sterk beïnvloeden.

Dat dacht ik dus ook direct. "Als het ZO moet..." Maar nogmaals. Hoe was het hiervoor? Sommige mensen willen misschien afgeblaft worden...(?)

2 Dan is het niet een vraag van niet willen maar van wel of niet kunnen.

Nou, meneer kon nog wel...maar je zag duidelijk dat dit moeite koste. Wederom: Moeilijk inschatten dit.

3 Lijkt met liefde voor zijn vrouw.
Kan het zijn dat hij niet anders kan, omdat hij zichzelf geen vragen stelt of hij het wel wil, omdat hij ze als een feit aanvaart, dat hij het moet?
Omdat hij het met liefde doet of omdat het ook "zijn leven" is?

Tja, DAT is de grote vraag denk ik. Is hij hier heel langzaam naar toe gegroeid en went alles beetje bij beetje, of was mevrouw altijd al een bitch (excusez le mot) en kreeg van de 1 op andere dag een dwarsleasie...Ik had geen idee!

4 - Geen egoïsme. Een heel natuurlijke vraag vol van redelijke introspectie.
Vraag jezelf af: zou je het (mentaal) niet kunnen of niet willen? Dat is wezenlijk verschillend.

En dat weet ik dus niet. Of het een kwestie van willen, of kunnen of beiden is? Of toch egoisme? Ik weet het werkelijk niet.

5 - anders dan je collega, die duidelijk stelt.....

Die was in ieder geval wel heel stellig inderdaad.

6 - Zoals punt 3.
Als je in deze situatie bent gegroeid, is het een gezamelijk leven. Het gevoel van opoffering kan ergens beginnen, maar wanneer en waarom?
Waar ligt dan het moment waarop het je opbreekt en het als zodanig gaat zien?

Wederom de crux van het verhaal denk ik.

7 - Kan ik me voorstellen.
Verder kan ik niet voor jou spreken. Persoonlijke ervaring ligt bij in het verleden bij mijn steeds meer zorg vereisende ouders. Geen andere keus dan tot het uiterste je best doen. Of het je wel of niet gevraagd wordt. Blij met elke externe hulp, die je kunt krijgen.

Je kiest voor een partner in goede gezondheid (doorgaans), stelt ene toekomstplan op en daar blijkt dan (ineens?) niets van terecht te komen. Moet je dan 2 levens deze toekomst ontnemen? Daar draait het wat mij betreft een beetje om. "Tot de dood ons scheidt.."op zich heb ik niet veel mee. Als het niet meer werkt in een relatie is het over!

Al met een al een lastig (persoonlijk) vraagstuk!

[dikkemick]

Ik vertrek nu, zoals elke zondag, naar mijn zeer zwaar gehandicapte tante. Die wordt al meer dan 60 jaar verzorgd door dezelfde verpleegster, 81 jaar nu. Alles in het leven van "de juf", die verpleegster, staat in functie van mijn tante. De juf gaat niet op reis, gaat niet shoppen of heeft geen hobby's, zij heeft mijn tante.

Wat die vrouw doet is onwaarschijnlijk, maar zeg alstublieft niet dat die vrouw haar leven heeft vergooid. Mijn tante kan niet spreken, kan zich niet uitdrukken, kan niet stappen. Toch zie je dat ze mij en de juf heel goed kent, dat ze nog steeds dat beetje affectie kan geven.

En vaak is dat voldoende.

Wie ben ik om daar over te oordelen.

Edit; bij verkeerde post geplaatst.

Ik zal de laatste zijn die zegt dat iemand zijn/haar leven vergooid. Ik denk alleen dat ik zelf misschien wel zo'n instelling zou kunnen ontwikkelen. En daar schrok ik een beetje van.

[appelfflap]

Wat die vrouw doet is onwaarschijnlijk, maar zeg alstublieft niet dat die vrouw haar leven heeft vergooid. Mijn tante kan niet spreken, kan zich niet uitdrukken, kan niet stappen. Toch zie je dat ze mij en de juf heel goed kent, dat ze nog steeds dat beetje affectie kan geven.

individuele verhalen zijn ontzettend moeilijk te beoordelen.
is het echt oprecht, echt gemeend of is het een opvullen van een persoonlijke leemte? In hoever beschouwt die dame zich als onmisbaar. Bijna elke vereniging kent haar vrijwilligers die zich met hand tand aan hun functie klampen. Of heeft ze inderdaad schrik/meent ze dat ze absoluut onmisbaar is en de 80j niet aan haar lot wil overlaten.
In hoever is het inderdaad, zoals je zelf aangeeft, psychisch gezond als je jezelf compleet voor iemand anders opgeeft en compleet wegcijfert?
in hoever beschikt die dame, in dit specifiek voorbeeld, over de nodige professionele kennis en kan ze objectief inschatten of ze alle benodigde/juiste hulp zelf kan bieden en/of objectief kan inschatten wanneer ze bepaalde hulpvragen best doorverwijst?

het gaat in dit soort zaken ook vaak om jezelf, je eigen leven, je eigen grenzen, zelf bepaalde loslaten, ...
hulp, relaties, ziekte, ... in verhouding tot de omgeving waarin je je bevindt (waarden, normen, druk vanuit die groep of druk die je jezelf oplegt).

[Maria]

Je kiest voor een partner in goede gezondheid (doorgaans), stelt ene toekomstplan op en daar blijkt dan (ineens?) niets van terecht te komen. Moet je dan 2 levens deze toekomst ontnemen? Daar draait het wat mij betreft een beetje om. "Tot de dood ons scheidt.."op zich heb ik niet veel mee.

Een oud christelijk gezegde is: De mens wikt, maar God beschikt.
Je kunt ook zeggen:
Wie heeft het in zijn macht het leven altijd te leiden, zoals hij dat graag zou willen?

Ik denk dat er maar weinig mensen zijn die hun leven kunnen leiden volgens het vooraf gestelde plan of wensen.
Iedereen komt het één en ander tegen in zijn leven.
Bij de meeste mensen vraagt dat enige flexibiliteit om zich aan te passen aan dat wat buiten je macht ligt.

Als het niet meer werkt in een relatie is het over!

Al met een al een lastig (persoonlijk) vraagstuk

Klopt voor veel mensen.
Ook aan den lijve ondervonden, dat een partner dat bepaalde.