Dat beloof ik schreef:Mariakat schreef:Ze zeggen weleens dat als dieren zouden kunnen praten we er heel anders mee om zouden gaan.
Is dat zo?
....................
Tot op bepaalde hoogte kun je wel met dieren communiceren, spraak is daarvoor niet de enige mogelijkheid.
Praten is een vorm van communiceren, die wij als mensen kunnen begrijpen.
Jaren geleden, als kind nog, hoorde ik een recreatievisser zeggen, dat vissen geen pijn voelen.
Ik antwoordde toen met de vraag:
"Moeten ze dan eerst "auw, auw", roepen voor jij weet dat ze pijn hebben?
Is spartelen niet genoeg "praten", om te begrijpen dat ze in doodsnood zijn?"
Is het zo dat je eigenlijk wil dat we anders omgaan met dieren.
Geef daar dan een argumentatie voor.
Maar begin niet met 'als ze kunnen praten' want dat kunnen ze niet.
Zoals je hebt kunnen lezen gaat het niet in eerste instantie om dieren, maar om de zeer hulpeloze manier waarop veel mensen omgaan met signalen, die ze krijgen aangereikt.
Soms bewust, soms onbewust, soms vanwege pure domheid.
Hoe mensen soms een karikatuur maken van de signalen, die zij oppakken en uitleggen naar zijn eigen gedachten.
Zoals het commentaar op de foto een pure interpretatie is van de toehoorder en toeschouwer.
In dit geval van deze foto van een babydoop, probeert de karikaturist een statement te maken.
Een discussie uit te lokken?
Hij laat de baby praten.
Ik vond dit bijzonder goed gevonden.
Bij mij komt dan meteen een wereld van andere gedachten daarbij.
Mi. is dat de waarde van een cartoon, als dat wordt bewerkstelligd.
Pak jij het op zoals je wil.
Dat is altijd het recht van de toeschouwer van een karikatuur.
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."
