sytze schreef:
Ik denk dat het antwoord te vinden is in het feit dat je je in een game kan identificeren in de game personage. Je word als het ware de persoon in de game. Als de personage in de game (wat vaak het geval is) een interessanter leven leid als de persoon die de game speelt én de verslavingsgevoeligheid redelijk hoog ligt is er een kans op gameverslaving denk ik.
Ik betwijfel dit zeer, het speelt wellicht voor een hele kleine groep mensen een rol, de identificatie aan een karakter is een leuke manier van escapisme maar persoonlijk denk ik dat de verslaving eerder wordt gecreëerd door de beloningsstructuren en het competitie-element.
Met name multiplayer games waarbij je samen of tegen andere echte spelers competitie draait werken erg in op je dopaminesystemen + games waarbij je stevig wordt beloont voor je inspanning. En met name de combinatie van deze twee maken naar mijn mening games verslavend.
Het is niet voor niets dat veel mensen zwaar verslaafd zijn aan online games als world of warcraft of counterstrike en in een veel mindere mate aan singleplayer games als Fallout 3 en Mario Kart.
Niet alle games zijn verslavend, net zoals niet alle series en programma's verslavend zijn.
Bingo is niet verlavend omdat je tevreden bent als het is afgelopen, je weet wie er wint en je kan rustig slapen. Maar series als Breaking Bad daarentegen werken heel anders. Nadat je deze serie hebt bekeken wordt je altijd met een cliffhanger achtergelaten waardoor je direct de volgende wilt kijken. Dit heeft ook weer te maken met belonen. Je wordt beloont als je er nog een kijkt, want dan weet je hoe het afloopt en ervaar je opluchting.
Ik denk dat tv kijken of gamen op zich niet verslavend zijn, alleen heb je verlavende games en programma's. Met internet is dit ook hetzelfde. Internet zelf is niet verslavend, maar het zoeken van informatie, of het zoeken van bevestiging of waardering (op facebook of een forum oid) kan wel belonend en verslavend werken.