De Huidige maatschappij-

[simonvk]

De huidige maatschappij is een consumptiemaatschappij waarin de persoonlijkheid geen rol heeft.
Ik voel mij leeg en waardeloos in een omgeving waarin alles dat ik doe berekend is tot twee
cijfers na de komma. Een geromantiseerd leven is het enige waarvan ik kan dromen. Een omgeving
waar macht noch geld er toe doen. Een omgeving waarin geliefd kan worden en mensen worden bekeken
zoals ze zijn. Het kapitalisme is ver tot in ons doorgedrongen en dwingt ons telkens opnieuw
om mee te gaan in een economisch model dat door hen voorspelt is. Ons collectief egoïsme en
egocentrisme is het resultaat van onuitgesproken primaire driften van een ver verleden.
Men probeert de maatschappij af te stempelen als een rationeel orgaan dat beslissingen
neemt om het collectief bestaan te verzekeren. Terwijl de machthebbende doen alsof
zij de redders zijn verdrinken anderen in een zee van droogte en honger, niemand kijkt om.
Terwijl wij, U en ik verder rijden met onze wagen en ons de vraag nog niet eens
durven stellen hoe het gaat met het milieu. Hypocrieten, dat zijn wij!

Ik heb dit gekopieerd van een vorige post in de babbel box, maar ik denk dat het hier beter staat (thanks Mariakat ). Wat vinden jullie ervan?

[sytze]

Simonvk,

De huidige maatschappij is een consumptiemaatschappij waarin de persoonlijkheid geen rol heeft.

Ik denk dat het erg afhankelijk is van waar je woont. In steden heerst meer een consumptiemaatschappij als in dorpen, is mij opgevallen.

Een omgeving waarin geliefd kan worden en mensen worden bekeken
zoals ze zijn.

M.i. kun je pas in erg kleine gemeenschappen zo iets dergelijks verwezenlijken. In grote groepen mensen heb je nou eenmaal de tijd niet om je in iedereen te verdiepen, en te ontdekken hoe ze zijn. Ik besef het me vaak wel als ik naar mensen kijk, dat er een heel leven voor me staat. Dat lijkt me ook belangrijk. Maar wat mij ook opvalt, en waar velen zich in zullen herkennen (denk ik), is dat je vaak ook naar mensen kijkt zonder dit echt te beseffen, dat het doordringt. Ik ben overigens niet bekend met het idee dat in onze maatschappij niet geliefd kan worden. Dat ontgaat me even.

Ik vind het leuk dat je het plaatst. Ik vraag me alleen af wat je wilt bereiken qua reacties, puur zodat ik weet wat je wilt met dit topic en ik er wellicht aan bij kan dragen op een gewenste kritische manier.

Verder vraag ik me af waarom je dit in het stukje Filosofie plaatst. Is maatschappij kritiek niet een meer geschikte plaats voor dit soort onderwerpen? Of is dit een hint van de richting waarin we moeten denken, wat betreft je doel van dit topic.

Groet, Sytze

[doctorwho]

De huidige maatschappij is een consumptiemaatschappij waarin de persoonlijkheid geen rol heeft.
Ik voel mij leeg en waardeloos in een omgeving waarin alles dat ik doe berekend is tot twee
cijfers na de komma. Een geromantiseerd leven is het enige waarvan ik kan dromen. Een omgeving
waar macht noch geld er toe doen.

Even wat open deuren: De maatschappij dat zijn wij en jij en verschil begint bij jezelf. Ik denk dat veel van wat je verwoord het gevolg is van ruimere toegang tot kennis (al dan niet juist geïnterpreteerd). Het gras is altijd groener bij de buren en de commercie speelt daar handig op in door je te verleiden mee te rennen in de tredmolen. Tip: gewoon niet doen

[Jagang]

Een geromantiseerd leven is het enige waarvan ik kan dromen.

Briljante zin!

[axxyanus]

De huidige maatschappij is een consumptiemaatschappij waarin de persoonlijkheid geen rol heeft.
Ik voel mij leeg en waardeloos in een omgeving waarin alles dat ik doe berekend is tot twee
cijfers na de komma. Een geromantiseerd leven is het enige waarvan ik kan dromen. Een omgeving
waar macht noch geld er toe doen. Een omgeving waarin geliefd kan worden en mensen worden bekeken zoals ze zijn.

Je kan de maatschappij als geheel niet veranderen maar je kan wel op zoek naar die eilanden waar menselijkheid gewaardeerd wordt. Je kan bv op allerlei manier vrijwilligerswerk doen. Bij het rode kruis, in woonzorgcentra of als paliatief vrijwilliger om maar enkele voorbeelden te noemen.

[PietV.]

Op advies dit topic overgeplaatst naar maatschappijkritiek.

[Peter van Velzen]

Het openingsbericht is uiteraard ietwat eenzijdig. Ze gaat voorbij aan het feit dat slechts een deel van de wereldbevolking van die konsumptiemaatschappij deel uitmaakt. Ze gaat voorbij aan het feit dat een konsumptiemaatschappij door de meesten veruit geprefereerd zal worden boven de maatschappij die eraan vooraf ging en waarin er voor het merendeel van de bevolking niet veel te consumeren viel.

Ook de inidivualisering van de samenleving is niet alleen egoisme en egocentrisme. In de gepriviligeerde delen van de wereld, is ze mogelijk geworden door het verdwijnen van groepsdruk (van familie, buurt. kerk noem maar op) na het eerdere verdwijnen van zaken als lijfeigenschap en slavernij.

Niet zo lang geleden zag men een andere maatschappij, zoals uit onderstaand lied wel blijkt:



Elke verbetering in onze levensomstandigheden leidt uiteraard tot nieuwe problemen. Maar het grootste probleem in onze maatschappij is niet zozeer egoisme en egocentrisme. Het is vooralsnog de klimaatsverandering, en de steeds grotere impact van de mens op de ecologie. Die wordt vooral veroorzaakt door overconsumptie - dat is waar - maar ze wordt pas tot staan worden gebracht als ook de bevolkingsaanwas tot staan wordt gebracht.

Ik heb overigens geen enkel bezwaar tegen minder egoisme en egocentrisme. Laat dat gezegd zijn!

[Maria]

Ik heb dit gekopieerd van een vorige post in de babbel box, maar ik denk dat het hier beter staat (thanks Mariakat ). Wat vinden jullie ervan?

Je ziet dat hier meer mensen het gelezen hebben en ook reageren.

Dan zal ik hier maar een link plaatsen naar wat ik schreef in het topic in de babbelbox.
Je noemde het daar Hypocrisie.
http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... 59#p400959" onclick="window.open(this.href);return false;

Je kunt trouwens altijd aan één van de mods vragen om een topic te verplaatsen ipv. van een soortgelijk artikel te openen.

[Maria]

Ik vraag me alleen af wat je wilt bereiken qua reacties, puur zodat ik weet wat je wilt met dit topic en ik er wellicht aan bij kan dragen op een gewenste kritische manier.

Verder vraag ik me af waarom je dit in het stukje Filosofie plaatst. Is maatschappij kritiek niet een meer geschikte plaats voor dit soort onderwerpen? Of is dit een hint van de richting waarin we moeten denken, wat betreft je doel van dit topic.

Groet, Sytze

TO heeft dit bericht eerst in de babbelbox geplaatst waar het geen aandacht kreeg.
In mijn antwoord heb ik geschreven dat ik het waard vond in een discussieforum te plaatsen bv. het filosofie forum.



Ik denk dat het een hint was.
Je kunt er ook uit halen wat je zelf denkt, dat bedoeld zou kunnen worden.
Dan kan daar weer op gereageerd worden.

Dit zijn de zinnen, die mij opvielen.
Dit zie ik niet als iets van alleen deze maatschappij, maar als eigen aan mensen, waardoor ik aan het filosofieforum dacht.

-Ik voel mij leeg en waardeloos in een omgeving waarin alles dat ik doe berekend is tot twee
cijfers na de komma.

-Een omgeving waarin geliefd kan worden en mensen worden bekeken zoals ze zijn.

-Ons collectief egoïsme en
egocentrisme is het resultaat van onuitgesproken primaire driften van een ver verleden.

Dat de maatschappij de schuld krijgt zie je altijd, in al dit soort uitingen, als mensen oorzaken buiten zichzelf denken te vinden.

Dat het de maatschappij en het kapitalisme is, wat de oorzaak zou kunnen zijn, kun je dan ter discussie stellen.

[Maria]

Ik zal hier mijn reactie ook even kopiëren, dan kan dat andere topic dicht.

Terwijl wij, U en ik verder rijden met een slee van een wagen en ons de vraag nog niet eens
durven stellen hoe het gaat met het milieu. Hypocrieten, dat zijn wij!

Ik denk, dat je gelijk hebt.
Alhoewel; slee van een wagen
Misschien is het verschil tussen jou en mij, dat ik me niet meer depressief laat maken door zo'n gedachte.
Maar zeker heb ik dat jaren gehad.
Ik ben dat afgeleerd.

De wereld is niet perfect, ik ben niet perfect.
Ik weet niet hoe dat met jou is.

Men zegt wel: Verbeter de wereld en begin bij jezelf.
Ik zeg dan:
Accepteer de wereld en jezelf, zoals die is.
Hard en egocentrisch, maar vechtend voor datgene, dat en diegenen, die belangrijk zijn voor je en waarvan je houdt.
De rest is ver van je bed en bestaat enkel in je hoofd.
Zoals af en toe, als het nieuws ons naar de andere kant van de wereld brengt met onze gedachten.

Alleen door die realiteitszin kun je misschien iets opbouwends bedenken voor de wereld direct om je heen.
En als wij dat nu eens allemaal zouden doen, zou de wereld er anders uit zien.

PS:
Je hoeft dit niet in de babbelbox te plaatsen, want ik vind dit een heel goed onderwerp om te overdenken in bijv. het filosofieforum.
Daar trekt het ook wat meer aandacht.

[simonvk]

Ik heb dit geplaatst om wat ballonnetjes op te steken. En om te zien hoe jullie erover denken en of er oplossingen zijn.

Ik vind het leuk dat je het plaatst. Ik vraag me alleen af wat je wilt bereiken qua reacties, puur zodat ik weet wat je wilt met dit topic en ik er wellicht aan bij kan dragen op een gewenste kritische manier.

Het openingsbericht is uiteraard ietwat eenzijdig. Ze gaat voorbij aan het feit dat slechts een deel van de wereldbevolking van die konsumptiemaatschappij deel uitmaakt. Ze gaat voorbij aan het feit dat een konsumptiemaatschappij door de meesten veruit geprefereerd zal worden boven de maatschappij die eraan vooraf ging en waarin er voor het merendeel van de bevolking niet veel te consumeren viel.

Inderdaad, mijn kritiek is een beetje eenzijdig. Er zijn plaatsen, groepen en omgevingen waarin je als persoon geapprecieerd wordt. En ik ben blij dat deze er zijn. Ik ben enkel bang dat we dreigen te verdrinken in een maatschappij waarin dat niet meer gebeurd.

Het briljante aan die consumptiemaatschappij is dat het lijkt dat we er enkel gelukkiger van worden (en dat het er op vooruit is gegaan). Maar ik denk dat dat niet zo is, vanaf het begin dat er zoiets bestond als kapitalisme (vanaf industriële revolutie) was er miserie. Daarvoor hadden de mensen geen burn-outs, bestonden er geen kwartaalcijfers en was er geen crisis louter te danken aan kapitalisme en overconsumptie en productie. De mensen waren toen vrij naïef, maar ik denk niet dat ze werkelijk ongelukkig waren. Nu hebben we recordhoogtes aan zelfmoordcijfers. ( tot op twee cijfers na de komma :p)

Over het milieu gesproken, ik vindt inderdaad dat milieu topprioriteit moet hebben, ik als 16-jarige vrees voor mijn toekomst. Als je wetenschappelijke papers leest over het omkeren van de polen, Belgie en Nederland onder water en overbevolking, dan heb je wel wat te vrezen.
Ik heb het gevoel dat er geen andere oplossing is dan verder vervuilen, en ondanks mijn kritiek op mensen die met hun wagen naar de bakker gaan, hebben we toch allemaal een computer waarin plastic zit gemaakt door olie. Vooraleer dat mensen écht gaan werken aan het milieu, is het waarschijnlijk al te laat.

[axxyanus]

Het briljante aan die consumptiemaatschappij is dat het lijkt dat we er enkel gelukkiger van worden (en dat het er op vooruit is gegaan). Maar ik denk dat dat niet zo is, vanaf het begin dat er zoiets bestond als kapitalisme (vanaf industriële revolutie) was er miserie.

Hoezo vanaf het begin dat er zoiets bestond als kapitalisme. Het grote merendeel van onze geschiedenis bestond uit miserie met gemiddelde leeftijden tussen de 25 en de 30.

Daarvoor hadden de mensen geen burn-outs, bestonden er geen kwartaalcijfers en was er geen crisis louter te danken aan kapitalisme en overconsumptie en productie. De mensen waren toen vrij naïef, maar ik denk niet dat ze werkelijk ongelukkig waren. Nu hebben we recordhoogtes aan zelfmoordcijfers. ( tot op twee cijfers na de komma :p)

Er was geen burn-out omdat burn-out een luxe probleem is. Bij de mensen die in de ontwikkelingslanden leven en voortdurend dreigen van honger te sterven zal je ook geen burn-out aantreffen. Bovendien denk ik dat heel wat mensen onze crisis-tijden zouden verkiezen omdat die nog steeds meer welvaart bieden dan hun eigen omstandigheden.

Over het milieu gesproken, ik vindt inderdaad dat milieu topprioriteit moet hebben, ik als 16-jarige vrees voor mijn toekomst. Als je wetenschappelijke papers leest over het omkeren van de polen, Belgie en Nederland onder water en overbevolking, dan heb je wel wat te vrezen.
Ik heb het gevoel dat er geen andere oplossing is dan verder vervuilen, en ondanks mijn kritiek op mensen die met hun wagen naar de bakker gaan, hebben we toch allemaal een computer waarin plastic zit gemaakt door olie. Vooraleer dat mensen écht gaan werken aan het milieu, is het waarschijnlijk al te laat.

Het probleem is hier grotendeels terug te brengen tot het enorm aantal mensen dat er op aarde rondloop. Vroeger waren mensen ook niet zo milie-bewust maar omdat ze met minder waren was de impact veel minder groot. Dus ja op dit punt deel ik je pessimisme wel.

Persoonlijk doe ik de meeste verplaatsingen met de fiets maar aan de auto-files die ik dagelijks voorbij rijd, merk ik dat ik daarin een uitzondering ben en de PC die ik thuis gebruik is een afdanker van mijn vrouws werk. Ik vrees dat het niet voldoende is, maar 't is een begin.

[Rereformed]

De huidige maatschappij is een consumptiemaatschappij waarin de persoonlijkheid geen rol heeft.

Exact omgekeerd. De moderne maatschappij geeft meer mogelijkheden voor het ontplooien en ontwikkelen van de persoonlijkheid van iedereen dan ooit tevoren het geval was.

Ik voel mij leeg en waardeloos in een omgeving waarin alles dat ik doe berekend is tot twee
cijfers na de komma.

Volgens mij ligt de reden dan bij jezelf. Verander van omgeving.

Een geromantiseerd leven is het enige waarvan ik kan dromen. Een omgeving waarin geliefd kan worden en mensen worden bekeken zoals ze zijn. Een omgeving waar macht noch geld er toe doen.

In iedere omgeving kan geliefd worden, maar als tip zou ik zeggen zoek het avontuur op en ga in Lapland wonen.

Hypocrieten, dat zijn wij!

Hypocriet zijn is menselijk, maar het kan nooit kwaad het in je eigen leven op te zoeken en ertegen te vechten. Maar ik krijg uit je openingspost meer het idee dat je je door depressieve gedachten laat verlammen.

Oh, ik merk nu op dat je pas 16 bent. Persoonlijk heb ik jarenlang gedacht dat het leven nooit erger kan zijn dan wanneer je 16 bent. Ik keek er vaak op terug en was blij dat die tijd met zware gedachten voorgoed voorbij was en ik weer kon glimlachen in het leven.

Hier een goed motto voor de rest van je leven:

Life is amazing!