Een eigen hypothese over de 'uitdijing van het heelal'

[MaartenV]

Ik heb een hypothese, die ik hier wil bespreken met mensen die iets kennen van natuurkunde.
Het is een simpele reeks (volgens mij) logische gedachten, die weliswaar zijn ontstaan na heel wat denkwerk. Ik voeg er ook een aantal wetmatigheden aan toe, die uiteraard ter discussie staan en dus mogen worden nietig gemaakt op basis van valide tegenargumenten.

De gedachte bevat een aantal bewezen stellingen uit de natuurkunde met (volgens mij) een aantal logische conclusies waardoor we anders kunnen kijken naar het fenomeen van ‘de uitdijing van het universum’:

Reeds bewezen premissen:
1) Elke observatie van tijd en ruimte is relatief. (zowel STR als GTR van Albert Einstein)

2) Een observatie van ruimtekrimp gaat samen met de meting van tijddilatatie.

3) observaties of metingen van ruimte en tijd hangen wetmatig samen.

Noodzakelijke conclusies (volgens mij):

Wanneer wij ruimtekrimp observeren terwijl wij tijddilatatie meten, zullen wij, logischerwijze, tijdcontractie meten wanneer wij ruimte-stretch (of uitdijing) vaststellen.

Bijvoorbeeld:
Zo zal het krimpende ruimteschip, dat steeds meer de lichtsnelheid nadert (volgens ons), terug stretchen wanneer het vaart mindert. (relatief tot onze snelheid) (STR). En wanneer het stretched meten wij terug tijdcontractie bij dat schip, relatief tot onze tijdsstroom.

Algemene conclusie: wanneer wij ergens een tijddilatatie merken, volgens ons idee van tijd, zal ongetwijfeld een ruimtekrimp van het voorwerp merkbaar moeten zijn, naar ons idee van onvervormde ruimte.

Wanneer wij ergens een tijdcontractie merken, volgens ons idee van tijd, zal ongetwijfeld een ruimteuitdijing worden waargenomen naar ons idee van onvervormde ruimte.

Observaties van ruimte hangen immers samen met metingen van tijd en een observatie van een vervorming van het ene moet een observatie van vervorming van het andere bij ons, waarnemers van tijd en ruimte, teweegbrengen.

Een herinterpretatie van de geobserveerde uitdijing van het universum
Wij weten dat de zwaartekracht tussen twee zware massieve objecten in verhouding staat tot de afstand van deze objecten tot elkaar. (Newton).

Wij kunnen dus stellen dat de tijdsstroom die aanwezig is in de geobserveerde ruimte tussen twee zich van elkaar verwijderende zware objecten, relatief tot onze klok, in toenemende mate moet contraheren. (gravitationele tijddilatatie).

Gravitationele tijddilatatie vertelt ons immers dat een zwaartekrachtveld invloed heeft op klokken, dus een afnemend zwaartekrachtsveld heeft eveneens een, weliswaar tegengestelde invloed, op klokken.

Dus volgens onze meting van tijd zullen wij deze tijd in de tussenruimte tussen twee zich van elkaar verwijderende zware massieve objecten moeten ‘zien’ contraheren. Wij zien dit niet, maar dit moet een deductie zijn uit voorgaande

Een wetmatigheid die ik poneer is de volgende:

Wanneer het zwaartekrachtsveld tussen twee geobserveerde massa’s die relatief ver van elkaar staan, zodanig is dat de tijdsstroom van de ruimte tussen die massa’s een zeer groot verschil maakt met ons idee van tijd, gegeven ons relatief verschillend referentieframe (lees: zwaartekrachtsveld) dan moet er zich een observatie van relatieve ruimtesvervorming (kromming of stretch) voordoen. Waarom? Omdat met de ‘observatie’ van relatieve tijdcontractie (een relatief snellere tijdsstroom door een relatief lichter zwaartekrachtsveld dat in toenemende mate verandert, relatief tot ons zwaarekrachtsveld) er een, in toenemende mate) relatieve observatie van ruimte-uitdijing zich voor dient te doen.
Wij weten immers: de observatie, gegeven ons referentieframe (i.c. zwaartekrachtsveld) van tijdcontractie (elders) dient samen te gaan met de observatie van relatieve ruimte-uitdijing (elders).

Wanneer wij dus een zwaartekrachtsveld observeren tussen twee massa’s, kan het niet anders dat daar een tijdsstroom heerst, die relatief tot onze klok, sneller, dan wel trager of ongeveer gelijk tikt.
Afhankelijk van die relatief snellere of tragere tijdsstroom moeten wij dus een ruimtekrimp dan wel een ruimte-uitdijing observeren, die exponentieel toeneemt.

Merk op dat afnemende zwaartekracht dus observatie van tijdcontractie geeft, wat observatie van ruimteuitdijing teweegbrengt, waardoor het relatief verschil in zwaartekracht toeneemt, waardoor nog meer tijdcontractie gebeurt en dus nog meer ruimteuitdijing wordt waargenomen. Dus dit is een zichzelfbevestigend proces ad infinitum.

Voila, ik had dit graag ter discussie gesteld. Maar denk er eerst nog eens goed over na.

Maarten Vergucht

[lanier]

Michio Kaku: mkaku@aol.com

Waarschijnlijk heeft deze beste man geen tijd voor je, maar wie weet...

[Peter van Velzen]

Ik heb een paar keer goed moeten opletten voordat ik helemaal begreep wat je hier probeert te zeggen. Tijddilletatie en ruimtekrimp zijn geen alledaagse woorden. Maar ik denk dat je redenatie wel klopt. Wat de consequentie ervan is vermag ik nog niet te zien, want het probleem is dat we eigenlijk niet weten wat we met elkaar vergelijken.

We zien roodverschuivingen in sterren die zowel in plaats als in tijd van ons gescheiden zijn, en of die roodverschuiving de oorzaak is van gravitatie of van een snelheid verschil, kunnen wij niet met zekerheid vaststellen. De veronderstelling is snelheidsverschil omdat men er - om voor mij onbegijpelijke redenen blijkbaar van uitgaat dat een roodverschuiving door gravitatie geen lineair verband met afstand zou moeten hebben. Maar het lineare verband tussen snelheidsverschil en afstand ontgaat me ook. Met name omdat het mij volkomen onduidelijk is, op welk moment dat snelheidsverschil zou moeten bestaan. De betreffende sterren zonden hun licht immers uit in het verre verleden, en het verschil in snelheid tussen ons NU en hen TOEN zou daarom ook helemaal niet lineair moeten zijn. Nu is het dat ook niet natuurlijk. Maar wat het volgens de cosmologen wel is, is ook alleen maar verklaarbaar door een overal elders onbekende vorm van energie te veronderstellen.

Ik heb een digitaal boek gelezen - dankzij een van onze forumleden - dat uitlegt hoe de toename van de uidijing is berekend, en ik begrijp er nu nog minder van dan voorheen. Het lijkt wel volslagen in strijd met mijn common sense. Want je zou verwachten dat als een supernova in het verleden langzamer van ons af bewoog dat hij nu dus minder ver weg staat dan zijn roodverschuiving doet vermoeden, maar de conclusie komt voor uit de vaststelling dat hij MINDER helder is. En toen haakte ik even af. Een supernova staat minder ver weg als hij minder helder is?

[MaartenV]

Dank voor de feedback.

Peter, ik gebruik misschien geen al te heldere taal om mijn idee uit te drukken. Dus ik probeer het beter uit te leggen:
ik geloof dat 'de waarnemer' (een camera, telescoop, mens, dier, measuring device ...) steeds zijn lokale tijd en eigen plaatselijke idee van 'ongekromde rechte en niet-expanderende ruimte' als de standaarden neemt om 'curvature' of 'expansion' of 'dilation' of 'contraction' daarvan elders te observeren.

De observatie van een relatief zwaarder zwaartekrachtsveld elders levert observaties van 'spacecurvature' en 'timedilation op' en observaties van een relatief lichter zwaartekrachtsveld elders levert observaties op van 'spaceexpansion en 'timecontraction'. Waar je ook bent.

jouw - aan je referentieframe gebonden - normale tijdswaarnemingen en normale ruimtewaarnemingen die worden daarginds vervormd in die relatief van jou verschillende zwaartekrachtsvelden of snelheden.

De natuurwetten werken normaal in elk referentieframe. Waar je ook bent: je meet onvervormde ruimte en een normaal tijdsverloop. Maar 'elders' zal de tijdsstroom anders verlopen dan in jouw referentieframe (zwaarterkachtsveld of snelheid). En dit 'andere verloop van tijd ergens anders, brengt vervormingen van jouw tijd- en ruimte-observaties daarginds met zich mee.

Enfin, dat is mijn hypothese.

[Peter van Velzen]

Enfin, dat is mijn hypothese.

Iemand die de algemene relativiteit begrijpt zal het nu wel snappen

[heeck]

MaartenV,

Is er bij jou in de buurt geen club van amateur-astronomen of zo?
Dan maak je van je verhaal een mooi beamerverhaal en je hebt gelijk pittig commentaar als je de vragen uit de zaal moet beantwoorden.

Roeland

[MaartenV]

Er zijn genoeg amateur astronomen op fora als deze, vermoed ik. Toch merci voor de tip, Heeck. Misschien vind ik wat leuke astronomie fora om mijn idee op te posten. Het voordeel is dat op een internet forum iedereen kan posten, links kan geven en daarbij ook nog eens alles op papier staat. Dus wat heeft een mens meer nodig om ideeen te toetsen?

[heeck]

MaartenV,

We kijken hier kennelijk wat verschillend tegen aan.
Mijn verwachting was dat je je idee getoetst wilt hebben en dan moet je het zwaarst mogelijke tegengas opzoeken.
Met echt presenteren voor echte mensen die meer dan gemiddeld van het onderwerp weten haal je het snelst de fouten uit je idee.

Roeland
PS
Jij bent toch dezelfde die als Thomas een tijdlang berichten op SKEPP.BE had? Of niet?
R.

[MaartenV]

Ja, ik ben dezelfde als Thomas toen. Ik hoop dat dat voor jou geen beslissend tegenargument betekent tegen het idee zelf.
Trouwens, ik heb geen rancune ten aanzien van Skepp. Vind het een zeer leerrijk forum en heb er veel zinvol en leerrijk tegengas gekregen (tav andere ideeen). Harde leermeesters.

[MaartenV]

Dit Youtube filmpje dat ik in elkaar gebokst heb legt het nog wat beter uit.

[heeck]

MaaetenV,

Leg eens aan Vicent Icke voor:
http://home.strw.leidenuniv.nl/~icke/" onclick="window.open(this.href);return false;

Of
Je krijgt te horen dat je het correct snapt
Of
Je krijgt aanbevolen er eens een leerboekje op na te slaan omdat je het niet snapt
Of
Je krijgt geheel geen antwoord

Maaaaaaaaaar als je iets baanbrekends verkondigt dan kan je verzekerd zijn van veel lauweren!!
Tenzij die je te min zijn en je helemaal niet bij twee-ogige koningen wil horen.

Roeland

[MaartenV]

Heeck, bedankt voor deze gegevens. Ik heb mijn manuscriptje doorgestuurd.

Ik publiceer de inhoud ervan hier voor jullie volledig,
Ik denk dat ik minstens bewezen heb dat het Universum an sich geen ruimte, noch tijd kan kennen.
Met een kleine wiskundige redenering acht ik mijn theorie vervolgens aangetoond:

Misschien kan Vincent Icke mij feedback geven:


The Universe an sich has zero time and zero space

We use the co-moving frame to determine the age of the universe.

Treating electromagnetic radiation as an observer leads to zero time durations and zero lengths
And what's the motion of every object in this Universe according to the Cosmic Radiation?

C(B)R = electromagnetic radiation (light)

According to this light, the motion of everything is: zero

The speed of light is absolute: space/time is invariant (velocity), observer-independent.
So, why not using that as a theoretisized referenceframe.

(absolute is opposite of ‘relative’).

Time and space are relative

My theory:
The universe is in superposition until an existing observer will give it a postion in time and space.
Time and space are relative. The universe is however an absolute entity wich can’t have properties like space and time.

the difference is, that I'm talking about the world in terms of an experiment and not just some theoretically chosen 'referenceframe': a world with real existing observers: measuring devices, clocks,

And a real existing observer, is a zeropoint in your theoretical universe.

Not in mine: in my universe, an observer is an existing thing. It isn't a zeropoint.
It's the fundamental condition for 'measuring' space and time.

But it in the theoretical language, 'the measuring device', is replaced with 'a reference frame'. A zeropoint. It does not exist in the real world according to the theory.
Because it's a chosen point of view. Not a real measuring device.
But in experimental conditions it is a real measuring device.

That's why I prefere the word 'observer' and not the word 'referenceframe'.
That's why I use the concept of 'observing space and time' instead of t and s.

To emphisaze that in a real world a real existing clock or ruler or observer IS the referenceframe, but a theoretical referenceframe is not necessarily a real existing observer, acting in this world.

In quantumphysics we know that there is this relationship between 'the observer' and 'the postioning of an electron' in space and time. The electron is in superposition before it is been observed.
A theoretisesed referenceframe cannot do that 'action'.

My universe has no age and no space, until it's been observed by at least one existing observer. My universe is in superposition until then.

And that is the philosophical part with mathematical evidence (see above) based on well documented observations in science (cosmic ‘background’ radiation). So I do not believe in a Big Bang theory.

Spacetime is absolute, but time and space are relative, and an absolute entity can’t have relative properties like time and space. We want to know what nature is, undependent from observers: well it’s zero. Or, in my opinion: all times and all places simulaniously, until an existing observer will place it on a timescale. Until an electron is been positioned in time and space.

Maarten Vergucht

[MaartenV]

Toch nog iets toevoegen: alles wat met de 'achtergrond'straling meebeweegt (co-moving) kan niet andres dan electromagnetische straling zijn.(licht). En als je licht als referentieframe neemt om te bepalen hoe oud het Universum is en hoeveel het is uitgedijt, dan zal het comoving frame 'licht' je vertellen dat het geen leeftijd heeft, geen ruimte en dat niks beweegt.
Ik zie mijn theorie dus als bewezen dat het Universum op zichzelf geen tijd of ruimte kan kennen.

[MaartenV]

Dus kunnen we concluderen:

Het Universum = 0 = de Absolute Entiteit
(Absoluut = niet relatief)
Dit Niets bestaat buiten ruimte en tijd. Het is 'The Unseen' (grapje)
Het is een Platonische Figuur (de Ruimtetijd) die gededuceerd kan worden, maar niet waargenomen.
Ook de waarnemer kan niet teruggevonden in de materiële werkelijkheid
Licht = buiten tijd en ruimte.

Licht en de Waarnemer zijn de twee grote constanten die de voorwaarden zijn om de materie te positioneren in ruimte en tijd.

Dat lijkt me zo, gededuceerd uit bovenstaande:)

[MaartenV]

Waarom is de 'achtergrond' straling verkeerd geïnterpreteerd?

Het kan zijn dat ik het 'comoving frame' fout begrijp. Co-moving met de achtergrondstraling, zodat je stil staat ten opzichte van dat die straling?

Alles staat stil ten opzichte van straling (licht);

Omdat licht altijd op 300 000 Km/s is ten opzichte van alles en iedereen.zich bevindt, hoe snel men ook gaat.
Dus geen waarnemer kan niet stilstaan ten opzichte van straling.
Licht bevindt zich altijd op fr maximumsnelheid ten opzichte van alles en iedereen waardoor iedereen stil lijkt te staan tegenover licht. (straling)


Daarom lijkt het op een 'muur' wanneer het vanop een achtergrond op je afkomt.

Gedachtenexperiment:

Stel dat je veel achtergrond licht zou schijnen op drie bewegende voorwerpen die jij voor jou ziet bewegen. Dat licht dat je oog bereikt dat van achter die bewegende objecten komt, lijkt op een muur waar alles wat beweegt tegenover stil lijkt te staan.

Dat is een eigenschap van licht of electromagnetische straling ten opzichte van elk referentieframe in het algemeen.
Dat is niet zozeer een bewijs van 'achtergrondstraling van Het Universum in het bijzonder.

Niets kan bewegen ten opzichte van licht. Alles staat daartegenover stil.