pallieter schreef:Black,
Vraagje. Zoals ik het begrepen bestaat er een wiskundig model string. Daarop zijn hypothesen gebouwd.
Nu dacht ik dat die 1 dimensionale vibrerende draadjes enkele jaren geleden wel (onrechtstreeks) gemeten zouden zijn. Zoals ik het toen verstond kon men zelf de kracht berekenen die deze strings op quarks uitoefende en dat die groter werd hoe verder je die quarks wilde uiteen trekken. Er zat eerst wat veer in.
Dat de 5 string theorieën fout zijn weet iedereen, maar strings an sich?
Kan je het mij een beetje verduidelijken?
Ik heb eerlijk gezegd nog nooit gehoord van experimenten waarin onrechtstreeks snaren zijn gemeten. Een zijdelingse opmerking: de meeste deeltjes worden slechts onrechtstreeks gemeten, zoals quarks en het Higgs deeltje. Maar terug naar snaren: ik heb begrepen dat de energieen die nodig zijn om de snaren al dan niet rechtstreeks te meten dusdanig hoog zijn dat we nooit een versneller zullen kunnen bouwen die dat voor elkaar krijgt.
Wat jij beschrijft gaat over quantumchromodynamica, hetgeen een quantumveldentheorie is.
De sterke kernkracht veroorzaakt de binding tussen quarks, en het deeltje dat de kracht overbrengt heet het gluon (net zoals fotonen de elektromagnetische kracht overbrengen). Dit wordt beschreven door quantumchromodynamica. Er is inderdaad sprake van een zogeheten
asymptotische vrijheid: de sterke kracht die quarks bindt, wordt inderdaad groter naarmate de quarks verder van elkaar verwijderd raken. Dit is inderdaad waargenomen, maar heeft an sich niets van doen met snaartheorie. Wel is het zo dat snaartheorie geboren toen Veneziano probeerde de sterke kracht te beschrijven met behulp van een soort snaren, maar quantumchromodynamica bleek uiteindelijk een betere beschrijving te bieden.
