appelfflap schreef:er moet een bepaald element zijn dat maakt dat mensen een soort van algemene consensus hebben, al dan niet onbewust, om muziekstuk a beter te vinden als b.
er moet een reden voor zijn die verder gaat dan geluk, toeval of subcultuur
zelfs binnen subculturen heb je dit fenomeen
bij de fans van death metal zal lied a ook populairder zijn als lied b en ook dat zul je kunnen meten. uiteraard zal er linsk en recht een individu tegendraads zijn maar dat doet niets af aan de smaak van de overgrote meerderheid
Ik kan zo'n "mechanisme" natuurlijk niet uitsluiten, maar dat betekent nog steeds niet dat iets dan dus objectief mooi is.
Want als het "objectief mooi" is, is het boven elke discussie en verdeeldheid verheven, en dat is het dus niet.
Je kan stellen dat een nummer objectief populair is, maar niet dat het objectief mooi is.
Objectiviteit heeft niets met democratie uit te staan.
welk mechanisme speelt er dat miljoenen mensen lied a beter vinden als lied b. wat beïnvloedt hier die muzieksmaak?
Weet ik niet zeker.
Welk mechanisme speelt er dat miljoenen mensen de Citroën 2CV leuker vinden dan de Peugeot 104?
Ik denk dat nostalgie een belangrijke factor is.
De 2CV (Lelijke Eend) was een veel gezien autootje, en iedereen heeft wel een ome of tante gehad met zo'n ding, of er zelf als student een gehad, o.i.d.
Het was een uitgesproken voertuig, voor vriend en vijand.
Dan was de Peugeot 104 een stuk anoniemer, en minder wijd verspreid.
De rit(ten) in de Eend zal meer mensen zijn bijgebleven dan de fijnbesnaarde bescheidenheid van de Peus.
En hoe dit dan te vertalen naar muziek?
Ik denk dat veel van de klassiekers (zoals die van Queen) bestaan uit nummers die in hun tijd vernieuwend waren.
De Bohemian Rhapsody was voor iedereen natuurlijk zeer herkenbaar, en behoorlijk "out of the box", met haar muzikale wendingen.
Nummers die mede door hun opvallendheid goed scoorden, en misschien wel veel te horen waren op de achterbank van de 104, terwijl men met vader en moeder voorin naar een vakantiebestemming snorde.
Muziek was in die dagen natuurlijk ook nog echt een "achievement".
Youtube bestond niet, en je was afhankelijk van wat platenbazen van je vonden.
Dit maakte muziek veel minder "vervangbaar", lijkt me zo.
Muziek wordt zo denk ik ook meer geassocieerd met een bepaald tijdsvak of een bepaalde gebeurtenis uit je leven, terwijl nu het ene top 40 nummer onder de voet wordt gelopen door het andere, en bekend
blijven inmiddels moeilijker is geworden dan bekend
worden.
Toen was het mede mooi omdat het "hip" was.
Nu is het onder andere mooi omdat het je mee terug neemt naar "toen".
Wellicht dat ik daarom wat minder binding heb met "Bohemian Rhapsody", en bijvoorbeeld wat meer met "I want it all!", zelfs al zou je kunnen zeggen dat het laatste nummer wat vlakker en repetitiever is.
Maar hoe het ook zij: Er is nog altijd ruimte voor meningsverschillen, en die meningsverschillen veranderen niets aan de eigenschappen van een voorwerp of muziekstuk, en doen daarmee dus geen definitieve, bindende uitspraken over het al dan niet "mooi" zijn ervan.
het is niet omdat een paar mensen lied a goed vinden dat miljoenen mensen automatisch blind en hersenloos volgen en het hiermee eens zijn. dat zou een ad populum zijn.
Nou ja, in zoverre dat je "muziekliefhebbers/kenners" volgens mij wel moet scheiden van "fans".
Je zal je nog verbazen over hoe gemakkelijk fans iets slikken, zolang het maar van artiest "x" komt.
(Zie ook "Bieberianen")
En ook binnen de muziekliefhebbers/kenners zal groepsdruk niet geheel ontbreken, mede door houdingen zoals hier gedemonstreerd.
Als ik me ergens zou presenteren als "muziekliefhebber", zullen velen mij lastigvallen met vragen die moeten controleren of ik "mijn klassiekers wel ken".
Je moet immers wel dúrven om je tegelijkertijd muziekliefhebber te noemen, en je niet te conformeren aan de inhoud van de jaarlijkse lijstjes.
