@Bob,
Je schema zit helder in elkaar, maar als ik het toepas op mijn vraag aan Peter, dan blijf ik precies met mijn voorbeeld in mijn maag zitten:
Mijn hypnosevoorbeeld lijkt volgens jouw schema een kale functie zonder (on)bewuste intentie en zou daarom niet onder de wilsbeschikkingen passen,
Tenzij er ergens toch een (on)bewuste intentie valt aan te wijzen.
Wat Peter in zijn reactie ook probeert.
@Peter,
We lopen opvallend parallel (PvV:
We merken alleen sommige zaken op en trekken daar conclusies uit .Soms terecht maar soms ook volkomen onterecht.)
@Cas,
De proeven van Libet waren wel netjes opgezet, maar de nadruk op bewustzijn als sleutel tot de vrijheid van wil joeg alle mensen op de kast die die koppeling al blindelings hadden vóórondersteld.
@HenkM,
De directeur van het Max Planck Instituut in Nederland, Peter Hagoort, en ook Daniel Dennett zijn het duidelijk niet eens met de (slot)conclusie van Libet, dat 'wij' geen invloed zouden hebben op onze 'eigen' acties.
Dit kan haast geen juiste conclusie van je zijn. Het boekje van Geurts heb ik als iBook, wat me toestaat de tekst op sleutelwoorden te doorzoeken en ik zie geen aanleidingen voor bovenstaande conclusie.
Wie anders dan wijzelf zou(den) invloed hebben op onze eigen acties????
Al zijn die acties aangezet door effecten van buitenaf op ons belangenafweegsysteem.
Het eeuwige scharnierpunt in de spraakverwaring is het toewijzen van verwijtbaarheid zonder de aan bewust handelen te koppelen vrije wil.
( Geurts' Kopstukken; zoek op Buruma, vind:
Buruma zegt dus dat hij het allemaal prima vindt wat er uit wetenschappelijk onderzoek naar voren komt, maar dat hij er weinig rekening mee gaat houden, omdat hij simpelweg niet kan werken zonder het concept van de vrije wil.
Zie ook antwoord aan Cas.
Wat dat betreft Peter heb je een mooie topictitel, die uitnodigt tot het detecteren van die hersenactiviteiten die het vaandel van "wilsbesluit" mogen dragen.
Stel dat je bij openliggende hersenen van een levende een plekje aan zou kunnen prikken dat die levende inzicht zou geven in alle terzake over- en afwegingen. Verheldert dat wat?
Of blijft het de kloof tussen het ervaren van de smaak van worteltjes en het verklaren van de processen achter dat ervaren? En het herinneren van die smaak, of de hele context daarbij, die je activeert tot een bezoek aan de groenteboer?
Roeland
