En wat doe je dan als gastheer? Juist: je zet de TV aan. Waarschijnlijk wat te vroeg en... mijn TV komt, als ik hem aanzet, altijd vanzelf op Ned.1 terecht. We pikten in ieder geval nét nog het slotgebed van een samenkomst van de Pinkstergemeente in Rotterdam mee.
“Laat eens even staan”, zei de gast en dat deed ik. 'Klant is koning' of zoiets.
Toen het was afgelopen raakten we in gesprek; nou ja, ‘gesprek’…:
Hij: “Wat vind jíj daar nou van?”
“Waar moet ik iets van vinden?”
“Vind jij het dan niet verschrikkelijk? Dat is toch een staaltje boerenbedrog, hersenspoeling van het ergste soort! Dat dat verd*** nog wordt getoleréérd in dit land.”
“De toehoorders lijken mij er niet erg onder te lijden.”
“Dat ís het hem nou juist! Die worden besodemieterd waar ze bijzitten en hebben niets in de gaten.”
“Ze geven mij zelfs de indruk dat ze er rijker van worden. Moet je kijken wat een ingetogen aandacht! Wat is je probleem?”
“God, u houdt mijn hand in uw vaderhand, u licht mij voor op het pad van mijn leven, u leert mij dat uw woord de waarheid is, u wacht op mij in uw hemels huis, zei de dominee of wie er dan ook aan het woord was. Hoe kómt die kerel daarbij?”
“Dat zul je hem zelf moeten vragen; ik vermoed dat hij zal zeggen dat hij dat uit de bijbel heeft.”
“Natuurlijk zal hij dat zeggen. Altijd hetzelfde. En dan gaan die onnozelaars dood, blijkt er helemaal geen hemels huis te zijn! Blijkt er helemaal níets te zijn en is álles afgelopen! Het is precies wat Youp gisterenavond zei: ‘Het doel is niet belangrijk, maar de weg er naartoe en die weg moet goed, de moeite waard en zo lang mogelijk zijn’ Dát is realistische praat. Dát gaat tenminste ergens over.”
“Ik vrees dat jij met jouw praat beter niet bij die mensen kunt aankomen. Die voelen zich, zo te zien, happy in hun overtuiging. Anders waren ze waarschijnlijk na alle oliebollen en zo niet eens komen opdagen. Ze geven mij zelfs de indruk er ook nog eens de kracht uit te putten om verder te gaan als het op hun levensweg een keer een beetje of heel erg tegenzit.
En als er dan later blijkt dat er helemaal niets is, wat dan nóg? Dan kunnen ze niet op hun neus kijken want die hebben ze sowieso al niet meer. En als er níets meer is, wíe of wát kan er dan wáárover teleurgesteld zijn?”
“Met jou is niet te praten. Jij bekijkt het allemaal veel te verstandelijk. Zullen we naar Mozart gaan?”
En dus gingen we naar Mozart. Hij leek een beetje ontstemd. Geen ideaal begin van een nieuw jaar. Vind ik.
En het concert was zoals het alle jaren is geweest. Mooie zaal, orkest op zijn paasbest; een rustige, ingehouden en uiterst deskundige commentaarstem gaf de nodige achtergrondinformatie.
2006 is het Mozartjaar want Mozart is 250 jaar geleden geboren. Kijk eens aan!
Tussen haakjes: (Dan moet zich dit jaar weer geen mondiale ramp voordoen met enorme verwoestingen en massa’s doden, want dan kon die naam wel eens veranderen. Zoals het gezegde luidt: ‘De huid niet verkopen vóór de beer geschoten is’.)
Mozart is op 7-jarige leeftijd met ouders en zus in Nederland geweest.
De dirigent was een beroemdheid en nog het een en ander over orkest en solisten.
Maar dat heb ik niet zo in me opgenomen.
Mooie muziek, de muziek van Mozart. Die gaat altijd zo ‘van zelf’ en klinkt nog gemakkelijk ook. 'Ligt in het gehoor' heet dat. Moet een echt genie zijn geweest, die Mozart.
Op het eind kwamen, tot groot enthousiasme van de aanwezigen, ‘Die sjeune blauwe Donau’ (is die wel zo ‘sjeun’ en zo ‘blau’?) en ‘de Radetskymars’. Kan nooit de keuze van Mozart zijn geweest want die kende die stukken niet. De mars is van de oude Strauss en de wals van de jonge Strauss en die moesten beiden nog geboren worden.
Maar… traditie is traditie. Doen ze in Wenen dus élluk jaar. En - zoals ik zei – tot groot enthousiasme van de aanwezigen. Vooral dat massaal in-de-maat-meeklappen tijdens bepaalde passages van de mars gaat er geweldig in.
Mijn bezoeker deed mee en ik toen ook maar. ‘Voor de gezelligheid’.
Een goed en voorspoedig Mozartjaar toegewenst!
Groeten.
Fons.