Freethinker.nl

OK, die vond ik leuk, omdat een tu quoque een drogreden is.

Hoe dan ook, door de vraag naar welke utopie je streeft, realiseerde ik me ineens dat ik ook een afvallige ben. Ik ben opgevoed met de rode religie. PSP, sympathie voor Cuba. De Sovjet Unie was natuurlijk fout voor mijn ouders, het waren geen communisten, maar niet principieel. Het was meer een "goede bedoelingen die verkeerd liepen". De echte satan huisde in de VS van A. Op onze leestafel de Opzij maar vooral de Geweldloos Actief. We demomnstreerden tegen vanalles, en waren voor vrije euthanasie, tegen kernenergie, en natuurlijk fel tegen de kruisraket en de neutronenbom.

Vanaf mijn 11e, 12e ben ik me steeds meer gaan verdiepen in de geschiedenis van de utopisten. Van La Grande Terreur tot de terreur van Stalin en Mao, maar ook in het klein, de geestelijke terreur van "weldenkende mensen" tegen iedereen die anders denkt.

Toen ik als puber-punker ooit iets aan had dat niet geheel des punks was, vroeg een vriend "waarom ben je niet in uniform?" en de schellen vielen me van de ogen.

Ik heb nog steeds sympathie voor palestijnen, illegalen en sneue mensen in het algemeen. Maar ik heb sindsdien een diepe achterdocht ontwikkeld voor alles en iedereen die institutioneel het goede met de mensheid nastreeft. Of dat nu een kerk, een politieke partij of een kudde hippies is, ik vertrouw ze niet.

En dat betekent dat ik ook mijn ouders niet vertrouw, en hun vrienden evenmin. De mensen vol goede bedoelingen. Dus ja, ik geloof wel dat ik een afvallige ben.

Ik vertrouw de meeste mensen juist wel. Waar ik niet op vertrouw zijn abolute zekerheden, en zeker geen ideologien, die vaak een complex zijn van absolute zekerheden, die absoluut niet absoluut kloppen.

Uiteraard ga ik de kat niet op het spek binden, maar de meesten van ons, zijn eerder brave puppies, dan kwaaie rakkers.

Dat denk ik ook. Mijn zorg ontstaat als aardige mensen een uniform, een positie, etc., verkrijgen. Dan vrees ik de goede bedoelingen.

Ik denk dat ik dezelfde afvalligheid heb opgedaan. Is het niet gewoon een gevolg van ouder en wijzer worden? Wellicht is het voor een ouder persoon vooral zaak om niet helemaal cynisch te worden van alles, maar op de één of andere manier idealen en het jonge onbesuisde nog positief te kunnen bezien.

Rereformed schreef:Ik denk dat ik dezelfde afvalligheid heb opgedaan. Is het niet gewoon een gevolg van ouder en wijzer worden? Wellicht is het voor een ouder persoon vooral zaak om niet helemaal cynisch te worden van alles, maar op de één of andere manier idealen en het jonge onbesuisde nog positief te kunnen bezien.

Ik schijn al sinds mijn 11e een oude man te zijn, dus dat klopt dan op zich wel

Cynisch ben ik er overigens nooit van geworden geloof ik. Ik zie de wereld met verwondering aan, en ik zie het gedrag van mensen vooral met verwondering. Maar vertrouwen? Zelden. Of het nu de bank is die "de klant centraal stelt" of de politiek die me gaat redden van mezelf, of de kerk die mijn zieleheil gaat redden. Ik leef liever ongezond, te kort, en zonder volkse verheffing.

Ik kon niet nalaten om op wikepedia de klassieke griekse cynici op te zoeken. Ik vorl daarmer meer affiniteit dan met de moderne variant. Mensen zijn mij uiteindelijk toch liever dan de ijdelheden die wij/zij najagen

Ah, de klassiekers. Dan ben ik meer stoicijn dan cynicus.

Boskabouter schreef:Ah, de klassiekers. Dan ben ik meer stoicijn dan cynicus.

En ik ben nog meer hedonist

Boskabouter schreef:Dat denk ik ook. Mijn zorg ontstaat als aardige mensen een uniform, een positie, etc., verkrijgen. Dan vrees ik de goede bedoelingen.

Ben in de jaren tachtig bij de grote ban de bom demonstratie in Den Haag geweest. Ik vond dit een beangstigend gebeuren die enorme scanderende mensenmassa's. Alle goede bedoelingen ten spijt lijkt massagebeuren en daardoor verkregen macht te corrumperen. Het afvallig zijn ontdek ik ook in het dagelijks leven waar niet iedereen in de gaten lijkt te hebben een rol te spelen. Als de zoveelste bedrijfsgoeroe passeert in het niet te missen cursus en symposia-aanbod gaan mijn nekharen al omhoog. Er is echter voor de slechte verstaander geen kans onderscheid te maken tussen skepsis en cynisme. Dus ik zout,mijn meningen regelmatig op voor de lieve vrede.

Boskabouter schreef:Dat denk ik ook. Mijn zorg ontstaat als aardige mensen een uniform, een positie, etc., verkrijgen. Dan vrees ik de goede bedoelingen.

Ik heb de positie van duizendpoot (vrijwilliger) ben ik nu ook onbetrouwbaar?
Je moet mensen gewoon vertrouwen tot ze aantoonbaar onbetrouwbaar zijn.
Zonder naïef te zijn dan.

Niets zo gevaarlijk als het grote gelijk. Of dit nu links of rechts is. Doe mij daarom maar averrechts.

Fish schreef:

Boskabouter schreef:Dat denk ik ook. Mijn zorg ontstaat als aardige mensen een uniform, een positie, etc., verkrijgen. Dan vrees ik de goede bedoelingen.

Ik heb de positie van duizendpoot (vrijwilliger) ben ik nu ook onbetrouwbaar?
Je moet mensen gewoon vertrouwen tot ze aantoonbaar onbetrouwbaar zijn.
Zonder naïef te zijn dan.

Wat is een "duizendpoot"? Iemand met uniform/machtspositie/autoriteit?

Boskabouter schreef: Wat is een "duizendpoot"? Iemand met uniform/machtspositie/autoriteit?

Van alle drie wel wat. Als je een stofjas een uniform noemt, de werkplaats mijn domein en autoriteit als het over zaken gaat waar ik het meest van weet.

valt mee met engheid