Bram Kaandorp schreef:
Als je besluit er agnostisch tegenover te staan, dan vraag ik mij af:
Als je agnostisch bent, dan zou je ervoor moeten zorgen om de geboden niet te breken, maar ook om er niet op te letten.
Anders zul je hoe dan ook op een bepaald moment die god ofwel gehoorzamen, (en dus erkennen), ofwel zijn wetten overtreden (waardoor je hem niet erkent).
Je voorbeeld voldoet niet, omdat het niet van toepassing is, want een agnost wijst alle gekende en bekende en erkende goden en godsdiensten af.
Wat dat betreft is hij/zij atheïst.
Alleen, daar hij erkent niet het alziende oog te hebben, zal hij geen 100% uitspraak doen, omdat hij gelooft, dat hij niet kan afwijzen wat hij niet kent.
Derhalve kan een twijfelaar, of hij nou wel of niet de geboden van een god denkt te moeten onderhouden, voor het geval hij bedrogen uit zou komen in het hiernamaals als die god wel zou bestaan, nooit een agnost zijn.
Om even terug te komen op jouw "ignosticus"
Heeft deze term iets te maken met "ignorant"?
Even voor de duidelijk hoe ik het zie.
De agnosticus is niet per definitie iemand, die geen kennis heeft, maar kan juist door zijn weten het bestaan van alle door anderen gekende en erkende goden ontkennen.
Dat zegt verder niet echt veel over het feit, of hij paranormale verschijnselen wel of niet interessant vindt, accepteert of niet.
Hij kan dan best nog wel in zijn voor telepathie.
Iemand, die spiritisme afwijst, is misschien een agnost, maar vaak ook niet.
Het woord zegt daar nl. niets over.
Ik zou ignosticus eerder gebruiken voor iemand, die zegt (iets) niet te weten
en niet voor iemand, die zegt "voldoende te weten om nu een god af te wijzen, maar een eventueel bewezen tegendeel te accepteren"
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."