Uncle Rat beweerde dat een reductio ad absurdem een logische redenatiefout is. Ik was daar enigzins verbaasd over, maar als we de drie gegeven voorbeelden bekijken, zijn het in zekere zin inderdaad redenatiefouten.Wikepedia schreef: Reductio ad absurdum (Latin: "reduction to absurdity") is a common form of argument which seeks to demonstrate that a statement is true by showing that a false, untenable, or absurd result follows from its denial,[1][2] or in turn to demonstrate that a statement is false by showing that a false, untenable, or absurd result follows from its acceptance. First appearing in classical Greek philosophy (the Latin term derives from the Greek ἡ εἰς ἀτοπον ἀπαγωγη or he eis atopon apagoge, "reduction to the impossible", for example in Aristotle's Prior Analytics),[1] this technique has been used throughout history in both formal mathematical and philosophical reasoning, as well as informal debate.
The "absurd" conclusion of a reductio ad absurdum argument can take a range of forms:
Rocks have weight, otherwise we would see them floating in the air.
Society must have laws, otherwise there would be chaos.
There is no smallest positive rational number, because if there were, it could be divided by two to get a smaller one.
The first example above argues that the denial of the assertion would have a ridiculous result, against the evidence of our senses. The second argues that the denial would have an untenable result: unacceptable, unworkable or unpleasant for society. The third is a mathematical proof, arguing that the denial of the assertion would result in a contradiction (there is a smallest rational number and yet there is a rational number smaller than it).
Een maatschappij moet wellicht regels hebben, maar die hoeven niet in wetten te zijn vastgelegd. Chimpansees en Bonobo's leven ook in een "society" maar wetten kennen ze niet. Ook is er geen sprake van een complete chaos.
Natuurlijke stenen hoeven ook geen gewicht te hebben. Een steen die vrij beweegt binnen de astroidengordel vertoont wellicht massa, maar als je hem op een weegschaal probeert te leggen zul je geen gewicht kunnen vaststellen. Deslanitettemin zweeft hij niet in de lucht (er is daar geen lucht).
Tenslotte kennen we in de quantum mechanica wel degelijk kleinste getallen. Dat je ze in gedachten door twee kunt delen, betekent niet dat zulks ook in de quantum-mechanische "werkelijkheid" kan.
Maar wellicht geldt voor elke vorm van logica wel dat ze alleen onder bepaalde omstandigheden opgaat. Hier op aarde, in een moderne mensensamenleving en in de rekenkunde, gaan wellicht alle drie de voorbeelden wel op.
Is er iemand die hier iets interessants over te zeggen heeft?
-dUm
Hebr 6: 
