De sekte zelf was verdeeld in meerdere richtingen, die varieerden van (tamelijk) streng tot strenger en uiterst streng. Zo gaat dat altijd en niet alleen bij de Joden.
Vermoedelijk is Chirbet Qumran, een van de vindplaatsen van de Dode-Zeerollen, het centrum van de laatste, allerstrengste richting geweest. Men leefde daar in gemeenschap van goederen, beoefende de akkerbouw en wees huwelijk, handel en zowel wapenfabricage als wapenbezit af. Men kende een uitgebreid reinigingsritueel en hield zich op rigoureuze wijze aan de letterlijke wet van Mozes. Zo mochten zij op sabbat niets 'doen'.
Kenmerk van alle 'richtingen' was wel een opvallend grote saamhorigheid. Die uitte zich o.a. in het ter beschikking stellen (door de wat meer gegoeden en rijken) van geld, dat men had vrijgemaakt door b.v. land te verkopen. Het geld werd bij de 'leiding' gebracht en die ondersteunde daarmee weduwen, wezen en andere hulpbehoeftigen.
De Esseense basistekst die we het Damascusdocument (CD) noemen spreekt over 'Damascus' als de plaats waar de gemeenschap werd gesticht. Met Damascus kan ook Syrië in het algemeen zijn bedoeld.
Let er intussen even op dat in de Handelingen al vijf verschillende Joodse 'groepen' worden genoemd: synagoge der Vrijgelatenen, Hellenisten, Hebreeën, Farizeeën en Sadduceeën. Niet worden genoemd (waarom niet?): Essenen en Gnostici. En die laatsten waren er wel degelijk óók! Zeven verschillende Joodse (!) 'denominaties/groepen/soorten' dus! Op z'n minst!
En, zoals het blijkbaar hoort, onderhielden de al langer bestaande Farizeeën en Sadduceeën met deze Esseense 'nieuwkomers' niet direct vriendschappelijke betrekkingen. Om een of andere reden werden zij als 'bedreigend' gezien. Onderling waren de Farizeeën en Sadduceeën het verre van eens, maar ze hadden nu een gemeenschappelijke 'vijand'.
Het lijkt in die buurt al vele eeuwen lang tot de folklore te horen dat mannen, die eenzelfde religieus idee hebben, zich onmiddellijk groeperen rond een 'krijgsheer' om daarna een andere krijgsheer en zijn aanhangers met donder en geweld te lijf te gaan. En altijd weer roepen de partijen hún 'enig ware God' aan en altijd weer hebben zij diens en alleen aan hén ‘geopenbaarde’, enige 'waarheid' op zak. En alle gesneuvelden uit de eigen groep zijn automatisch 'heilig', komen terecht in een 'hiernamaals', waar hun alle denkbare geneugten ten deel zullen vallen. De anderen komen er bekaaider van af.
Laten die Essenen nu bekend staan om hun opvallende vredelievendheid!
Dit wilde ik even laten 'bezinken' en dan ga ik later wel weer door met het vervolg.
Groeten.
Fons.