Ik heb 'n keer de beschrijving van het visioen van Saulus (Hand.9:3 ev) - netjes overgetypt op een stuk papier, de eigennamen en een paar details veranderd - laten lezen aan twee collega’s. De ene (mannelijke) collega was ‘niks’ de andere (vrouwelijke) ‘iets’. En 'niks' is dan 'niet-gelovig' en ‘iets’ is dan ‘gelovig’ maar ik wist niet hoe of wat.
De mannelijke collega zei, nadat hij het verhaal had gelezen: “Het is dat er niet duidelijk tonische en klonische fasen worden beschreven anders zou ik zonder meer zeggen: “temporaal insult”. (Insult is een epileptische aanval of een aanval van 'vallende ziekte', een stoornis in de elektrische golven in een gedeelte van of in de gehele hersens.)
De vrouwelijke collega herkende meteen de tekst en zei grinnikend: “Je hebt wat gefoezeld met Saulus op weg naar Damascus”. Die had dus gelijk.
Maar… <u>kán</u> het een insult zijn geweest of is dat <u>onmogelijk</u>? Dat het een insult is geweest wordt wel eens door iemand geopperd maar die is dan bij christenen doorgaans meteen een anti-christen, <u>die probeert de <b>hele bijbel</b> onderuit te halen</u> of zoiets.
Alleen… bij een insult komen visioenen en geluidswaarnemingen voor. Feiten zijn feiten. En het zal geen grote uitzondering zijn als iemand in een epileptisch insult iets heel indrukwekkends ziet of hoort. Bij de ene vorm van insult kan hij zich later niets herinneren, bij de andere vorm wel iets.
Onlangs was er een documentaire op de TV, waarin twee zeer bekende hersenspecialisten hun laatste bevindingen uit de doeken deden. En dan sta je toch even perplex als het je duidelijk wordt hoe je van zo’n hersenaandoening kunt 'genezen' en toch – in alle stilte of onbegrepen door de anderen - een heel ander iemand kunt zijn geworden, die stukken van zichzelf niet meer herkent. En dan gaat het soms jaren duren voor je, ten koste van veel therapie, echt 'hersteld' wordt verklaard en dat je dan nóg niet weer ´helemaal dezelfde´ bent.
In het Noorden van België leefde een bejaarde vrouw die regelmatig haar woning verliet en een eindje verder strak naar de zuidelijke hemel ging staan kijken. Een hele boel publiek (natuurlijk rooms) erom heen want ‘het’ ging weer gebeuren.
Inderdaad: na enige tijd viel de vrouw schokkend op de grond om na verloop van tijd weer verdwaasd bij te komen. Zij moest dan naar huis worden teruggeleid want ze zag niet meer zo helder en dan vertelde ze onderweg dat ze weer een verschijning had gehad van Maria, die het een en ander aan haar had geopenbaard. Niemand – een doodenkele uitzondering daargelaten - had verder iets gezien of gehoord.
De bisschop van het diocees waar deze vrouw woonde, heeft aan een en ander een einde gemaakt. Daar zal hij zijn redenen wel voor hebben gehad. Denk ik dan maar.
In het Haarlemse bisdom was een vrouw die ook regelmatig visioenen kreeg van Maria, die zich “Vrouwe van alle volkeren’ noemde. Ook die vrouw heeft een en ander van de verschijning te horen gekregen.
Monseigneur Punt van Haarlem heeft onlangs deze verschijningen ‘authentiek’ verklaard. ‘Rome’ lijkt het niet met hem eens te zijn en de andere bisschoppen houden wijselijk hun mond. De protestanten ´geloven´ er sowieso al niets van.
En ik zeg: “Ieder gelooft wat hij wil geloven”.
En nu wat Paulus betreft: wat wás het nou bij hém op weg naar Damascus? Ik zou zelf zeggen: "Doet dat er iets toe'? Als God beslist iemand doormiddel van een insult op een idee te brengen dan is dat Zijn zaak en niet de mijne! Ik wil dus maar zeggen: nou niet zeuren en ruziën over ‘verschijning’, ‘visioen’, 'openbaring' of ‘insult’ want dat maakt volgens mij allemaal niets uit. Dus: bij het voorstel ‘insult’ niet meteen in de gordijnen vliegen! Gewoon je schouders ophalen: ‘Zou kunnen’. Bovendien is bij God alles mogelijk.Tóch?
Saulus werd na zijn visioen door zijn metgezellen ‘aan de hand’ (9:8 ) naar Damascus gebracht. Lopend dus, maar het was gelukkig niet ver meer (9:3). Daar kon hij drie dagen slecht of niet zien en was hij dermate in de war dat hij niet at. Kan ik me nog eens levendig voorstellen ook!
Dan verschijnt de Heere (de Vader of Jezus?) aan ene Ananias, een van de potentiële slachtoffers van Saulus. Na een geruststellende woordenwisseling tussen God en Ananias laat de laatste zich overhalen naar Paulus te gaan (hij wist het adres) en hem de handen op te leggen. Op dat moment vallen er schellen van Paulus’ ogen, hij laat zich meteen dopen en eet weer iets om aan te sterken. (9:19) Vervolgens mengt hij zich onder de ‘aanhangers van de weg’ (!) en begint net dát te preken dat tot vóór het visioen de reden was geweest om 'andersdenkende' landgenoten te vervolgen.
Tot ieders stomme verbazing natuurlijk.
Het is dan ook wel een h-é-é-l...é-r-r-u-g radicale verandering. Die Lucas kan echt spannend vertellen!
Een wonder? Hoeft niet. Waarom 'wonder'? Ook in het gewone medische wereldje worden dergelijke radicale veranderingen na een traumatische ervaring waargenomen. Je zegt in zo’n geval wel: “De wonderen zijn de wereld niet uit”, maar wat bedoel je daar precies mee?Volgens Lucas vertrok Paulus - om een aanslag van 'andersdenkende' joden te ontlopen - na een paar dagen terug naar Jeruzalem. Volgens Paulus zelf ging hij pas na drie jaar. (Gal. 1:18-19) Maar Lucas maakt wel eens meer de indruk wat 'slordig' te zijn als het op feiten aankomt. Er is dus niets aan de hand.
Laten we Paulus maar gelijk geven. Iemand moet toch ´gelijk´ hebben! Op slot van zake: hij was er zelf bij! Of niet soms?
Maar… al lezend ben ik op een ander en veel moeilijker probleem gestoten. Dat komt een volgende keer wel aan de orde.
Groeten.
Fons.