Niet wanneer hij inziet, dat hij me zal moeten laten gaan. Het feit, dat hij getuige is van mijn ontsnapping is op zich niet bedreigend (ik ben al bekend en veroordeeld) en het neerschieten van de agent zal de jacht op mij alleen maar intensiveren en worden gezien als aanvullend bewijs voor mijn meedogenloosheid.Shinn schreef:Dit is meer een soort gedachtenexperiment.
Stel dat je ter dood veroordeeld wordt voor een misdaad die je niet hebt begaan. Je wordt begeleid naar de plaats van executie en je ziet een kans om het wapen van de agent die je begeleidt af te pakken en te ontsnappen. Zou je het doen? Zou je de agent ook vermoorden, aangezien hij een getuige is?
Ik zou, indien mogelijk, juist niemand neerschieten, teneinde de kans, dat mijn spoor gevolgd kan worden, zo klein mogelijk te houden.Je weet 100% zeker dat, wanneer ze je te pakken krijgen, ze je leven ontnemen. Hoe zou je verder reageren? Zou je elke agent neerschieten? Zou je misschien iedereen die je tegenkomt neerschieten?
In theorie... ja. Maar ik vraag me af of ik dat in deze situatie als zodanig zou beoordelen. Ik zou, denk ik, proberen de rest van de maatschappij ook als 1-mans-gemeenschappen te zien en die gemeenschappen vanuit die gedachte benaderen.Het lijkt moreel op het eerste zicht ondenkbaar, maar besef het volgende:
Wanneer een maatschappij besloten heeft je te laten ombrengen, zetten ze je in feite uit die gemeenschap, maar ze begaan dan tevens ook een oorlogsdaad tegenover jou: jij zelf bent een gemeenschap op zich, die bestaat uit 1 persoon en aangezien je geen lid meer bent van de gemeenschap die je eruit heeft gezet, staat hun agressie tegenover jou nu gelijk aan een oorlogsverklaring tegenover jou (als 1-mans gemeenschap), niet?
Okee, 't is jouw scenario...Vergeet niet dat, in dit scenario, waarin jij onschuldig was, de gemeenschap jou de oorlog heeft verklaard, en niet omgekeerd. Je duikt onder gedurende 2 maanden en je hebt een confrontatie met de politie overleefd, waarin je 5 agenten hebt om het leven gebracht.
Wanneer ik het om het leven brengen van elk van die 5 agenten kan verdedigen als onvermijdelijk, dan vind ik niet dat men mij daarop kan veroordelen. Maar er zal een goede advocaat nodig zijn om die onvermijdelijkheid aanneembaar te maken.Na deze 2 maanden komen ze erachter dat je eigenlijk onschuldig was. Zou het mogelijk zijn om terug vrede te sluiten, of wordt je nog steeds als misdadiger aanzien? Je hebt immers niets anders gedaan dan je verdedigd in een oorlog, toch? Wat zou het internationaal recht hierover zeggen?
'k Heb geen idee wat het internationaal recht hierover zegt.
Bijna willekeurig mensen doden, omdat ik ten onrechte ter dood ben veroordeeld, vind ik geen goed antwoord op de situatie. Ik denk, dat ik ondergedoken zou blijven en vanuit die positie zou proberen alsnog mijn onschuld te bewijzen.Hoe denken jullie over dit? Vinden jullie het etisch verantwoord om terug te vechten, en mensen te doden in deze situatie, of moet je maar je hele leven ondergedoken blijven, en je vrijheid laten beroven, opdat de maatschappij die jouw recht op leven heeft geschonden in vrede kan blijven verder leven?
Zomaar wat gedachten... die niets zeggen over hoe ik in werkelijkheid zou reageren.
'k Ben het met mijn naamgenoot eens, dat niemand kan voorspellen hoe hij/zij zal reageren onder extrem omstandigheden... zelfs niet wanneer hij/zij getraind is (al maakt dat de voorspelbaarheid wel iets groter natuurlijk).
Met vriendelijke groet,
Henk.
