Reparaties aan de hersenen veranderen het “zijn”

[siger]

leuk stuk in de link

Vergelijk jezelf maar eens met jezelf als 2-jarige. Ik was toen heel anders.

Heb je ook niet ergens het gevoel/idee dat je juist heel erg dezelfde was/bent?
Ik wel iig. Al is 2 jaar wel erg jong om te vergelijken, gezien de meesten daar geen herinneringen van hebben.

Ik heb de indruk dat "identiteit" door sommigen beschouwd wordt als een dieperliggende essentie van het individu.

Ik denk eerder dat onze identiteit eerder aan de oppervlakte ligt. Jezelf, dat is vooral een opstapeling van herinneringen aan gebeurtenissen. Je identiteit die je zelf ziet bestaat uit herinneringen vanaf je tweede of derde jaar, voor je moeder begint je identiteit in de baarmoeder, met de eerste schop of echografie. Uiteraard zullen mensen hun herinneringen aan jou samenvoegen.

Iemand die aan geheugenverlies lijdt weet ook niet meer wie hij of zij is.

[zalwel]

http://www.youtube.com/watch?v=7G-7-ZiiM-o" onclick="window.open(this.href);return false;

Krishnamurti blijf ik leuk vinden.

[Pensadora]

Ik heb de indruk dat "identiteit" door sommigen beschouwd wordt als een dieperliggende essentie van het individu.

Volgens mij moet je wel een zekere 'dieperliggende essentie van het individu' veronderstellen om niet in allerlei praktische problemen verzeild te raken. Maar dan heb ik het over identiteit in de zin van 'wat maakt mij op tijdstip 2 tot dezelfde persoon als op tijdstip 1?'. Zodra we spreken over identiteit in de zin van 'wat maakt mij tot de persoon die ik ben?', hebben we het naar mijn idee wel over een veranderlijke notie. Lijkt me van belang om die twee vormen van identiteit van elkaar te onderscheiden, anders praat je langs elkaar heen in discussies m.b.t. identiteit.

Ik denk eerder dat onze identiteit eerder aan de oppervlakte ligt. Jezelf, dat is vooral een opstapeling van herinneringen aan gebeurtenissen. Je identiteit die je zelf ziet bestaat uit herinneringen vanaf je tweede of derde jaar, voor je moeder begint je identiteit in de baarmoeder, met de eerste schop of echografie. Uiteraard zullen mensen hun herinneringen aan jou samenvoegen.

Iemand die aan geheugenverlies lijdt weet ook niet meer wie hij of zij is.

Impliceert dat laatste dat diegene een andere persoon is geworden? Toen mijn oma dementerende was, wist ze op een gegeven moment niet meer dat ze mijn oma was. Toch was ze nog steeds mijn oma. Je identiteit wordt m.a.w. niet slechts door jezelf 'gemaakt', maar ontstaat en bestaat altijd in relatie met anderen. Ik denk dan ook niet dat hoe ik mijzelf ervaar slechts bepaald wordt door mijn eigen herinneringen. Het lijkt me evident dat ook gebeurtenissen die je je niet (meer) herinnert en opvattingen van anderen van invloed kunnen zijn op hoe je jezelf ziet.

[siger]

Uiteraard zullen mensen hun herinneringen aan jou samenvoegen.
Iemand die aan geheugenverlies lijdt weet ook niet meer wie hij of zij is.

Ik denk dan ook niet dat hoe ik mijzelf ervaar slechts bepaald wordt door mijn eigen herinneringen. Het lijkt me evident dat ook gebeurtenissen die je je niet (meer) herinnert en opvattingen van anderen van invloed kunnen zijn op hoe je jezelf ziet.

Volledig eens. Ik bedoelde hetzelfde.

[sytze]

pff ik heb zo veel moeite om aan een reactie op Heeck te beginnen. Ik denk dat ik er morgen aan ga proberen te beginnen. mijn hersenen willen niet meer zo graag :/

Groet, Sytze

[heeck]

pff ik heb zo veel moeite om aan een reactie op Heeck te beginnen. Ik denk dat ik er morgen aan ga proberen te beginnen. mijn hersenen willen niet meer zo graag :/

Groet, Sytze

Sytze,
Gun je weerzin ook de ruimte en laat dat tegen heug en meug proberen even liggen tot flarden antwoord zomaar bij je opkomen.
Dat is mijn methode tenminste,
Roeland

[sytze]

Heeck schreef:
Om het geleerde een vaardigheid te noemen die geen "echte" verandering zou inhouden is me te mistig

Dit beweer ik idd niet. Ik begrijp ook niet zo goed waarom dit in het verlengde ligt..?

Hier heb je behoefte aan een onderscheid tussen het heel normaal gevonden veranderen door leren, oefenen, trainen, psychotherapie etc. die er allemaal op zijn gericht om je te veranderen.

Een verschil tussen het normaal gevonden veranderen en het veranderen doormiddel door chemische en chirurgisch veranderen. Die is er denk ik zeker. Het verschil is dat het chemisch/chirurgisch veranderen plotseling gebeurt. Het is van het een op het andere moment. Ik denk dat je een bepaald proces moet doorlopen zodat de hersenen zich in totaliteit kunnen aanpassen aan de aanpassing. Mocht ik hier de plank helemaal mis slaan hoor ik het graag.

Om het geleerde een vaardigheid te noemen die geen "echte" verandering zou inhouden is me te mistig.

Daar wou ik ook niet naartoe. Misschien begrijp ik niet hoe we hier naartoe zouden kunnen gaan. Ik denk dat het chemisch/chirurgisch veranderen misschien geen “echte” verandering inhoud. Nouja, het is wel een verandering maar geen verandering met een lopend proces zoals dit wel het geval is bij een normaal gevonden verandering.

Wat zou jij voorbeelden van een "vaste innerlijke identiteit vinden, zodat ik goed begrijp wat je bedoelt?

Ik bedoel met vaste-innerlijke-identiteit de basis van je “zijn”. Zoals: voorliefde voor bepaalde mensen, voorwerpen, geuren etc. en zoiets als de mate van empathie die je hebt. Maar eerlijk gezegd denk ik dat alles een soort basis vormt, of dat alles deel is van de basis. Maar het gene wat redelijk vastligt zijn toch de genen die je mee hebt gekregen. Dus de mate van agressiviteit, verslavings-gevoeligheid etc. Dit vormt denk ik wel een basis.

Als mensen ergens onder lijden en dat kan levensbedreigend zijn dan vind ik het normaal dat er inspanning wordt geleverd om dat lijden te verminderen.

Ja maar hier blijft dus een gevaar van een basis weghalen. Iemand die bijv. pedofiel is en dus lijdt onder zijn hersenen en zijn “zijn” zou hier in de toekomst wellicht een operatie voor kunnen ondergaan. Maar als iemand geen pedofiel meer is dan kent die persoon zichzelf niet meer. Word het verward. Daarbij zullen deze eigenschappen in contact staan met andere eigenschappen. Als je bepaalde hormonen weghaalt zodat deze man/vrouw niet meer verliefd kan worden op kinderen en waarschijnlijk meer op niemand dan kan het misschien ook geen geluk meer voelen omdat dezelfde hormonen voor zowel liefde als geluk zorgen. Help je hier dan iemand mee?

Misschien is Pedofilie een verkeerd gekozen voorbeeld. Omdat de meeste mensen pedofielen het liefst dood zien en hun geluksgevoel niet zoveel uitmaakt. Het gaat erom dat als je het een weghaalt dat het andere wel eens minder kan worden. Je haalt een basis onderuit. Een basis opgebouwd uit genen.


Groet, Sytze

[heeck]

Sytze,
Nu ga ik eerst eens alle voorgaande berichten doornemen, want ik krijg het natte gevoel dat we kringetjes gaan draaien.

Roeland

[heeck]

Sytze,

Schaf als de bliksem "de Groene Amsterdammer" van dit weekend aan!
Herkenbaar aan een ranke blote dame als cover.

In ieder geval het artikel "De hersenonderzoekers graven steeds dieper" beaamt de topictitel onomwonden.
Voor de rest van de artikelen weet ik het nog niet, maar dit bericht wilde ik eerst (aan je) kwijt.

Roeland

[sytze]

@heeck,

Erg bedankt voor de tip. Ik had nog niet eerder gehoord van dit blad! Zou je mij misschien een keer een lijstje willen sturen met boeken en bladen die ik zou moeten lezen? Ik heb lees oer nodig!

Groet, Sytze

[heeck]

@heeck,

Erg bedankt voor de tip. Ik had nog niet eerder gehoord van dit blad! Zou je mij misschien een keer een lijstje willen sturen met boeken en bladen die ik zou moeten lezen? Ik heb lees oer nodig!

Groet, Sytze

Sytze,
Neem vooral niet gelijk een abonnement!! Het ging me om dat ene artikel.
En wat een vreselijk verzoek om een lijstJE; er is zo wanhopig veel en jij kan zo anders in elkaar steken als ik dat ik zou missen wat nu het beste bij je zou kunnen passen en ook omgekeerd.
Nog daargelaten dat ik nog steeds een meter of anderhalf achter ben met lezen, waar nog bij komt dat ik sommige zaken echt zo af en toe moet gaan herlezen.

Woon je ver van Leeuwarden af, want binnen een paar uur kletsen kan je verzoek beter worden ingevuld dan met lijstjes sturen. { evt via PB, want je hoeft niet meer openbaar te berichten dan je voegt }

En vergeet vooral niet te kíjken en ook eens een hele vis heel pietje precies open te snijden (wel met een echt loeischerp scalpel) om te zien of je van binnen herkent wat er bij jou wel en bij jou niet zit. Voor sommigen loont het via andermans ogen te kijken en daar bijvoorbeeld hun poezie voor te gebruiken.

Mogelijk heb ik drie boeken in de aanbeveling die ik samen een mooi koppel vind.
Anderen moeten hun licht ook maar eens laten schijnen over jouw verzoek en mijn suggestie:

1) Natuurkunde van het vrije veld van prof. Minnaert
2) Origin of species van Darwin. Gratis online te vinden
3) http://en.wikipedia.org/wiki/Principles_of_Psychology" onclick="window.open(this.href);return false;

Maar het kan best wezen dat je je gelijk al afvraagt "Wat moet ik daar nu mee?", wat kan kloppen. Dan moet je ze niet tegen heug en meug zien te bemachtigen.
Wie weet vind jij archeologie of cultuurgeschiedenis of bouwkunde machtig veel interessanter als je er kennis mee maakt. Of boventoonzang??

Tijdschriften kan je het beste zelf in de bieb nalopen.

En gebruik dit of mogelijk ook een ander forum om jezelf te toetsen. Neem geen reli-forum want dat is alleen geen zonde van de tijd als je je rhetorische misleidingstaktieken wilt polijsten.

Leuk verzoek van je, maar ik kan er -zo blijkt hierboven- feitelijk slecht mee uit de voeten,

Roeland

[sytze]

Maakt niet uit heeck, ik ga zeker de boeken die je aangaf opzoeken in de bieb! over een aantal weken zit ik waarschijnlijk een weekje in Friesland en zou het dan zeker leuk vinden om een tijdje te kletsen!

Groet, Sytze

[Fish]

De interesses van Sytze:
filosofie, politiek, debatteren, muziek, logisch denken en beredeneren


Zou dan zeker eens zoeken in de bieb naar
De zwenking van Stephen Greenblatt.
en/of
Alle mensen heten Janus.

[sytze]

ok, bedankt Fish!

Groet, Sytze

[Daantje]

Volgens mij is er geen pil tegen autisme en die gaat er niet komen. Ik ben een ADHD'er en slik daar medicijnen voor. Ik zeg ik BEN een ADHD'er en niet ik HEB ADHD. Ik ben er namelijk van overtuigd dat wij steeds meer in staat zijn om de verschillende types mens te onderscheiden. Het is geen ziekte of aandoening, het is een aanduiding van hoe jouw hersens werken. Wat voor mij eigenlijk het probleem is, is dat de maatschappij is ingericht op gemiddeld en standaard. School bijvoorbeeld gaat uit van het gemiddelde kind. Ik ben nu 39 en nu weet ik dat ik een hoogbegaafde ADHD'er ben en daarbij ook nog eens een beelddenker. Nu snap ik waarom ik het op school niet kon wilde of deed. Ik leerde anders, had last van concentratieproblemen en was ook nog eens heel slim. Omdat de school uitgaat van het gemiddelde kind, viel ik buiten de boot en zat meer op de kamer van de conrector dan in de klas. Ook in de samenleving wordt er uitgegaan van een gemiddelde. De enige reden waarom ik medicijnen slik is om in de maatschappij te passen. De medicijnen werken goed, het geeft meer rust maar ik ben als mens zeker niet veranderd. Ik kan dingen alleen beter organiseren en ik slaap beter omdat die dia-voorstelling op speed die iedere avond voor mijn geestesoog verschijnt de helft minder snel gaat.

Sinds een jaar of twee, na alle tests en dergelijke, ben ik ontzettend blij met mijn anders zijn. Er zitten namelijk ontzettend veel voordelen aan die hersens van mij. De snelheid en creativiteit waarmee ik denk is echt ongekend en ik zou niet anders willen. Maar door dat pilletje iedere dag kan ik mij beter staande houden en komt mijn anderszijn eigenlijk nog meer tot zijn recht. Nu kan ik mijn creatieve oplossingen vertellen aan de slome denkers onder ons en dan op zo'n manier dat zelfs ZIJ het begrijpen.

Maar waar het om draait is dat iedereen wel iets heeft. Ieder mens is uniek maar ook weer in een generaliserende groep onder te verdelen, net als IQ. De vraag is of je er mee kunt leven en of je er gelukkig van wordt. Is het antwoord nee en je kunt er een pilletje voor slikken, dan is daar toch niets mis mee? Als je je voet zou verliezen en je zou de rest van je leven een prothese moeten dragen ben je daar ook blij mee en het verandert je ook niet. Je bent wie je bent alleen soms met een beetje hulp kun je je zelf nog meer zijn.