@Siger
Ik merk een aantal dingen op, en geef er even in mijn bewoording een interpretatie aan. Ik begin met 2 punten anders wordt het een lang onvolgbaar verhaal. Ik ben hier niet zo goed in. Maar 2 punten om te beginnen. Bovendien wil ik zo lekker trainen.
1. De term "wij zijn ons brein" is in feite juist dualistisch. Als het brein alle bewegingen als het ware aanstuurt als onbeinvloedbaar proces, dan moeten we het reflex-model waarbij reflexen op ruggenmergniveau plaatsvinden herzien. Wij zijn naast onze neuronen in het koppie dus nog een velerlei aan andere cellen die reageren op diverse prikkels, mechanisch, chemisch, etc. Adaptatie aan chemische processen, zoals bijvoorbeeld het geval bij bepaalde adaptaties in een populatie rokers is, zijn ook onbewuste processen die het ons bepalen. Alsof dat lichaam los is van het brein, en geen invloed heeft op het brein. Reken maar dat chemische adaptaties bij bijvoorbeeld bepaalde lactaat trainingen zorgt voor een betere stapeling van zuren in de cel geeft, dus er wordt minder snel pijn ervaren op dat niveau. Adaptaties in het brein resulteren vervolgens ertoe dat als die verzuring waargenomen wordt, er niet direct een alarmlampje in het brein gaat rinkelen... De term "wij zijn ons brein" is dus minstens zo dualistisch als "we hebben een soma en psyche"
2. Een pianospeler die door wat voor een reden ineens stopt met spelen zal in mijn gedachtenexperiment wellicht evenzeer hersenactiviteit vertonen als ware de beslissing tot het spelen van het geleerde vertonen. Net zoals men in gedrag kan waarnemen dat er verwachtingen zijn in het brein, waardoor dingen zelfs waargenomen worden die er niet zijn, of dingen niet waargenomen worden die er wel zijn. Dat we er niet bewust kunnen kiezen voor die hersenactiviteit, zegt in beginsel niets over het feit dat deze hersenactiviteit middels bewustzijn beinvloed zou kunnen worden.
MAW. Ik denk dat Geurts terecht dingen beziet vanuit hoe adaptaties lichamelijk bezien aan te tonen zijn. En dat eigenschappen van cellen niet direct los gezien kunnen worden van het grotere proces bewegen. Niet op (inspannings)fysiologisch niveau, niet sociologisch niveau en niet op gedrags niveau. Het blijven multivariabelen waarbij een aantal constanten herleid kunnen worden. Dat alles om het systeem (biologisch paradigma) te kunnen laten adapteren aan de eisen van een omgeving, en om de omgeving te manipuleren zodat gebrekken in ons adaptieve vermogen (de vrije-wil-illusie aanhang wijst vaak op dat deel) minder hinderlijk zijn. HEt gevolg ervan is... here we are... En nu nog steeds heb ik de drang aan mijn adaptieve vermogens te werken. Ik ga mezelf dus even in het zweet werken!
Groet,
Bob