Wat zijn levensverlengende maatregelen?

[doortje]

Wat zijn levensverlengende maatregelen bij een dementerende?
Is het geven van voedsel en water, als een patiënt zelf niet meer instaat is die voedingsmiddelen in zijn/haar lichaam te krijgen, een vorm van levensverlenging?

[Yours]

Natuurlijk is het geven van voedsel en water levensverlengend, zeker als een (dementerend) mens dat zelf niet meer tot zich kan nemen. En dat geldt uiteraard ook voor de benodigde medicijnen.

Het weigeren van voedsel en water door een patiënt is een natuurlijk verschijnsel bij een vergevorderd stadium van dementie. Zie hiervoor:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Versterving_%28dood%29" onclick="window.open(this.href);return false;

[doortje]

Yours hartelijk dank voor je reactie.

Ik ben met het onderwerp bezig omdat ik een toeschouwer ben van het proces waarin mijn moeder de hoofdrol speelt. Met verbazing kijk ik naar de verzorgenden in haar verpleeghuis met hoeveel geduld (lees: tijd) een slokje koffie of een broodje in een patient stoppen, die blijkbaar zelf niet meer in staat is om dat te doen.
Ik zie de werkdruk van de verzorgenden en verplegers maar ontstaat die werkdruk niet door verkeerde werklast?
IK zou graag in Nederland een discussie willen hebben rondom versterven van dementerenden. Het tegenovergestelde proces van "verleven" In mijn optiek is dat het proces dat een baby laat zien als het geboren wordt en de maanden daarna. Uit alles blijkt dat een nieuwe wereldburger laat zien dat hij streeft naar steeds meer zelfstandigheid ( "Zelf Doen"). Versterven dus het proces van steeds minder zelf kunnen doen, zelfs zover dat het opnemen van water en voedsel niet meer gaat. Het wordt dus nog wel aangeboden maar niet meer actief gegeven.

[Yours]

Dag Doortje,

Je schreef:

Ik ben met het onderwerp bezig omdat ik een toeschouwer ben van het proces waarin mijn moeder de hoofdrol speelt.

Het proces waar jij nu doorheen gaat, heb ik een aantal jaren geleden meegemaakt met mijn moeder die ook in een verpleeghuis opgenomen is geweest.

Met verbazing kijk ik naar de verzorgenden in haar verpleeghuis met hoeveel geduld (lees: tijd) een slokje koffie of een broodje in een patient stoppen, die blijkbaar zelf niet meer in staat is om dat te doen.

Het is nu juist de primaire taak van de verzorgenden en verpleegkundigen om de bewoners, al of niet dementerend, o.a. van voldoende vocht, voedsel en medicatie te voorzien.
Door het (dementerings-)proces 'vergeten' mensen soms te eten en te drinken.
Ook kunnen andere problemen een rol spelen, zoals verminderd zicht en verminderd bewustzijn, waardoor het voedsel niet gezien wordt of het anderszins onmogelijk is om het naar de mond te brengen. Terwijl wanneer het dan aangeboden wordt, het 'normaal' geconsumeerd wordt.

Er zijn een aantal fasen in het dementeringsproces te onderscheiden. Deze geef ik hier vanuit mijn eigen ervaring; ik heb er geen bronnen voor gecheckt.
Aan het begin van het proces/de opname is de mens opstandig, zoekt letterlijk en figuurlijk naar de uitgang en vliegt er door de boosheid en woede soms een bord door de lucht.
De volgende fase is acceptatie van de situatie. (Al of niet kunstmatig bevorderd door medicatie: vergeet niet dat de andere bewoners heel veel last kunnen hebben van een opstandige bewoner).
Door het onomkeerbare proces van dementie ebt de wil om te leven langzaam weg.
Wanneer de patiënt geen voedsel en water meer wil accepteren (de mond wordt stijf dichtgehouden; de hand die het voedsel aanreikt, wordt opzij geduwd) begint het proces van versterven wat de bereidheid om te sterven inluidt.

Ik zie de werkdruk van de verzorgenden en verplegers maar ontstaat die werkdruk niet door verkeerde werklast?

In de loop der jaren is ook in deze sector vanuit de overheid het papierwerk enorm toegenomen waardoor meer managers hun intrede hebben gedaan die hun gegevens weer van de werkvloer moeten verkrijgen. Dat betekent, ook met de aan de andere kant ingevoerde bezuinigingen, 'minder handen aan het bed' waardoor de werkdruk oploopt.
Ook de begeleiding van de familie slokt (soms) heel wat tijd op.
Uiteindelijk krijg je dan een vicieuze cirkel: door de oplopende werkdruk worden verzorgenden/verpleegkundigen ziek, waardoor de overblijvenden nog meer op hun bordje krijgen. Tot zij op hun beurt ziek worden.

Ik heb op een bepaald moment dan ook besloten om niet langer toeschouwer te zijn, maar actief deel te nemen door bijvoorbeeld mijn moeder zelf te eten te geven, enz.
Dat geeft je tevens het gevoel nog iets voor haar te kunnen doen........zoals zij het voor mij had gedaan.....

IK zou graag in Nederland een discussie willen hebben rondom versterven van dementerenden. Het tegenovergestelde proces van "verleven" In mijn optiek is dat het proces dat een baby laat zien als het geboren wordt en de maanden daarna. Uit alles blijkt dat een nieuwe wereldburger laat zien dat hij streeft naar steeds meer zelfstandigheid ( "Zelf Doen"). Versterven dus het proces van steeds minder zelf kunnen doen, zelfs zover dat het opnemen van water en voedsel niet meer gaat. Het wordt dus nog wel aangeboden maar niet meer actief gegeven.

Ik hoop dat het je al met al een beetje duidelijk is geworden hoe ik deze materie zie.
Zoals baby's meer of minder tijd nodig hebben om tot zelfstandige wezens op te groeien, zo moeten dementerenden (en anderen) de kans krijgen om op hún tijd te sterven.

Naast de nare heb ik overigens ook heel mooie momenten beleefd binnen het proces waar mijn moeder doorheen is gegaan. Humor was daarbinnen een belangrijke factor,
die tevens hielp om te relativeren.

Ik wens je sterkte toe de komende tijd.

[doortje]

Hallo Yours

dat was heel fijn om je woorden te lezen.
Vooral de onderstaande tekst was helpend.

Aan het begin van het proces/de opname is de mens opstandig, zoekt letterlijk en figuurlijk naar de uitgang en vliegt er door de boosheid en woede soms een bord door de lucht.
De volgende fase is acceptatie van de situatie. (Al of niet kunstmatig bevorderd door medicatie: vergeet niet dat de andere bewoners heel veel last kunnen hebben van een opstandige bewoner).
Door het onomkeerbare proces van dementie ebt de wil om te leven langzaam weg.
Wanneer de patiënt geen voedsel en water meer wil accepteren (de mond wordt stijf dichtgehouden; de hand die het voedsel aanreikt, wordt opzij geduwd) begint het proces van versterven wat de bereidheid om te sterven inluidt.

Mijn moeder is nog een hele temperamentvolle dame met een enorme wilskracht die helaas de weg naar huis niet meer kan terug vinden. Inderdaad nog heel veel van de genieten maar door mijn eigen angst (falen?) wordt dat overschaduwd. De confrontatie met dit langzame afscheid maakt dat ik er snel klaar mee wil zijn.
Inderdaad zoals een ziel tijd nodig heeft om in een lichaam te komen zo heeft die tijd nodig om uit te treden. Door het proces in zijn geheel te zien, opgebouwd uit de fasen, komt het perspectief. Bedankt!


PS: Soms denk ik dat al onze levenservaringen 1 doel dienen namelijk die van medemenselijkheid.

[Yours]

Dag Doortje,

Je schreef:

Mijn moeder is nog een hele temperamentvolle dame met een enorme wilskracht die helaas de weg naar huis niet meer kan terug vinden. Inderdaad nog heel veel van de genieten maar door mijn eigen angst (falen?) wordt dat overschaduwd. De confrontatie met dit langzame afscheid maakt dat ik er snel klaar mee wil zijn.
Inderdaad zoals een ziel tijd nodig heeft om in een lichaam te komen zo heeft die tijd nodig om uit te treden. Door het proces in zijn geheel te zien, opgebouwd uit de fasen, komt het perspectief. Bedankt!

Graag gedaan.

Probeer dit proces in vertrouwen aan en door te gaan. Angst hoef je niet te hebben en falen kan niet.
Overigens begrijp ik dat je er op zich snel klaar mee zou willen zijn, maar de natuur laat zich eenvoudigweg niet dwingen.
En inderdaad: geniet nog zoveel mogelijk van elkaar.

PS: Soms denk ik dat al onze levenservaringen 1 doel dienen namelijk die van medemenselijkheid.

Je hebt het helemaal begrepen!