Ifra schreef:( Okt 05, 2005 7:46 pm) Ik zei het al en ik zeg nog maals ik maak hier niemand minderwaardig ofzo. Ik zeg alleen wat ik volgens mijn geloof behoor te zeggen. (Onderstreping is van mij.)
En voor mij (voor mij dus!) is dan de kous af. Of ik nu volgens mijn verstand of volgens mijn geloof iets anders zeg of behoor te zeggen maakt voor Ifra niet uit. Zij spreekt volgens háár geloof dat níet het míjne is en dus heb ik haar niets te zeggen. Zo eenvoudig ligt dat.
Bovendien: mij doet het niets nóch dat zij een hoofddoek draagt, nóch waarom zij dat doet, nóch wat zij aan het dragen van die hoofddoek beleeft. Als dat positieve, desnoods zeer diepe en religieuze belevenissen zijn vind ik dat alleen maar prettig voor haar. Totdat ze onze eeuwenoude samenlevingsvormen fundamenteel op zijn kop gaat zetten. Dan ga ik naar minister Verdonk.
Devious: (Okt 06, 2005) ‘Over de hoofddoek kan ik het volgende zeggen; van mij mag iedereen op zijn of haar hoofd dragen wat hij/zij wil’. 
Ook mijn idee!Natuurlijk heb ook ik wel mijn ideeën over de verhouding man-vrouw in de moslimcultuur (en ook nog steeds enigszins in onze z.g. christelijke cultuur). En die wil ik best even etaleren. In alledaags Nederlands zonder veel citaten uit van alles en nog wat.
De nomadische nazaten van de al dan niet mythische aartsvader Araham (dat zijn én de Joden én de Moslims) waren al gauw onder de indruk van de macht van de vrouw. Zij kon kinderen baren, zij had maandelijks iets geheimzinnigs, zij wist altijd op ‘slinkse wijze’ toch haar zin te krijgen. Ze had (onder alle kleding) toch 'de broek aan'. De seksualiteit en vooral dat de man onweerstaanbaar werd aangetrokken tot het vrouwelijk lichaam, noem het gerust die 'afhankelijkheid' was de heren macho’s een onaardige, vernederende doorn in het vlees.
Tussen haakjes: een mooi verhaal is dat over een jaren durende oorlog tussen twee partijen waarin vele doden vielen, allemaal zonen van hun rouwende moeders die geen oorlog maar rust in hun tent wilden. Deze vrouwen hebben ten einde raad de (gesluierde) hoofden bij elkaar gestoken en hun ‘heren’ een ultimatum gesteld: “Jullie sluiten vrede want eerder kom je het bed niet meer in”. Zij hoefden amper één week hun (bedekte) poot stijf te houden en toen wás er vrede. Ik vrees dat de heren dit niet direct als een overwinning hebben beleefd. (Ik herinner me het verhaal uit de Griekse les en het ging – denk ik - over de vrouwen van Carthago, maar dat weet ik niet meer zeker en ik ga het niet uitzoeken.)
In de loop der jaren zijn de wat ‘wijzere’ mannen op het idee gekomen de ‘verleidelijkheid’ van het vrouwenlichaam en daarmee de macht van de vrouw over de man wat aan banden te leggen. En dat kreeg vorm in o.a. een aantal voorschriften over de kleding.
Zoals het bij die volkeren gebruikelijk was, ontleenden de mannen hun ’gezag’ (dat op zichzelf immers ter discussie stond) aan een beroep op de stamgod. De ene keer heette die Jahweh, de andere keer Allah en bij de Carthageners Baal, als ik me goed herinner. De stamgod had aan de mannen een en ander 'geopenbaard', hetzij tijdens indrukwekkende natuurverschijnselen met veel donder en bliksem, hetzij in openbaringen of visioenen. Altijd aan mannen! Chromis: ‘Mijn moeder heeft gelijk: die religie met alles erom heen is duidelijk door mannen verzonnen’. Zoiets, ja.
En de inhoud van dat alles werd na verloop van tijd aan het papier toevertrouwd en daar stond het dan voor alle eeuwigheid. “Waar stáát dat”? ‘Dat staat dáár”! En als dat dáár van de godheid kwam, was (en is) het zo! Kwestie van geloven of niet!
Het nare is dat de teksten op allerhande manieren kunnen worden geïnterpreteerd. Zeker een paar eeuwen later, als de meeste kijk op de ‘cultuur van toen’ en de ‘taal van toen’ wat verloren is gegaan. De bijdrage van tsjok45, Okt 06, 2005 10:56 am laat dat aardig zien. Vandaar dat onder de ‘gelovers’ van die teksten allerhande partijen bestaan die het onderling niet eens zijn. Dat lijkt wel een wezenlijk kernmerk in de cultuur van Abrahams nazaten. Zelfs aanhangers van één en hetzelfde geloof kunnen elkaar niet overtuigen, laat staan ‘buitenstaanders’ of te wel ‘ongelovigen’, ook wel ‘ongelovige honden’ of ‘ketters’ genoemd. En die horen – volgens de heren en hun stamgod – desnoods te vuur en te zwaard te worden bestreden. Maar ook dát, wil je je als minderheid kunnen handhaven, moet je soms ‘goed verstaan’. Dat wil zeggen: dat je er 'een draai aan geeft' tot je het voor het zeggen hebt.
Saillant idee: elke stam streefde ernaar zo groot mogelijk en daarmee zo machtig mogelijk te worden. Dat doen al die stammen met hun krijgsheren nog steeds tot op de dag van vandaag. En dus had men bedacht dat de vrouw tijdens haar menstruatie ‘onrein’ was en dan mocht de man (van de stamgod) niet ‘bij haar liggen’. Hoe ze het hebben ontdekt weet ik niet, maar na die menstruatieperiode is de vrouw op het toppunt van haar vruchtbaarheid en de man was na een periode van gedwongen onthouding ‘niet meer te houden’. Ik bedoel maar.
Een reactie op al deze nonsens heeft vorm gekregen in de seksuele revolutie die wij nu meemaken en die, zoals alle reacties plegen te doen, hier en daar wat of nogal is doorgeslagen. En dit wordt door de ‘gelovigen’ weer als argument gebruikt ten faveure van die oude teksten. “Zíe je wel?! Dat krijg je als je niet gelovig bent”!!!
Maar… het onderwerp (man-vrouw verhouding) blijft een boeiend onderwerp. Het krijgt in ieder geval altijd veel reacties en bijzonder veel hits. Niet alleen hier maar ook (of vooral) op orthodoxe fora. En ik doe er verdorie weer aan mee.
Groeten.
Fons.
PS Ik heb nog een samenvatting over het onderwerp ‘Vrouw en seksualiteit in het christendom’. Interesse
