Regulatie en preventie beleid roken.

[Blues-Bob]

Luisterde toevallig naar het onderwerp "roken"op de radio. Daar werd gesteld dat rokers juist de goedkoopste mensen zijn omdat die vroeger sterven en dus geen jarenlange AOW + pensioen nodig hebben en dat verpleging op hoge leeftijd voor hen ook niet nodig is. Dus laat hen lekker roken!

Het gaat hier volgens mij niet om of roken en rokers wel of geen geld kost / oplevert, maar in hoeverre we tabacco junks anders moeten zien dan andere junks. Zeker wanneer deze junks zorgen voor overlast en in hoeverre gezondheidsrisico's bewust aangegaan worden. Welke overlast acceptabel is en welke niet. De cultuur omtrent roken en andere verslavingen is een dynamische cultuur (zoals eigenlijk iedere cultuur). Het is mijn intentie in dit topic een beeld te krijgen van wie welke doelen hoe belangrijk vinden, en welke middelen waarom zouden willen inzetten. Dit op basis van evidentie en mogelijkheden en natuurlijk een persoonlijke afweging. Natuurlijk kan een persoonlijke verwachting en afweging zijn dat losser beleid omtrent andere verslavingen dan roken, zeg maar meer zoals we omgaan met tabaksverslaafden tot minder overlast leidt / kan leiden. (Afhankelijk natuurlijk van de eigenschappen van de stof waar men afhankelijk van is geworden, gezien vanuit lichamelijke en geestelijke afhankelijkheid).

Ik denk dat je teveel vertrouwt op pure wilskracht.
Wellicht dat het jou is gelukt op die manier, maar bij de meeste mensen werkt het zo niet.

Pure wilskracht bestaat in verslavingsproblematiek volgens mij niet. Ik weet niet echt wat begrippen als wilskracht (en doorzettingsvermogen) precies zijn.

Wel is (vrij vertaald) een hoge mate van zelfdiscipline een pre, maar meestal is routine belangrijker dan discipline. Iemand met weinig routine / systematiek in zijn leven omtrent het afkicken maar met grote discipline maakt minder kans clean te worden dan iemand met veel routine / systematiek en weinig discipline. De mensen met veel zelfdiscipline (is volgens mij wat meestal bedoeld wordt met wilskracht en doorzettingsvermogen) hebben vaak veel steun uit de routine die ze zichzelf makkelijker opleggenen.

Groet,

Bob

[Blues-Bob]

Intermezzo over de cultuur omtrent roken.

Ik stond ooit op het busstation te Heerenveen. Daar liet een man een luide scheet. 2 jonge dames, die tevreden aan hun kankerstokje stonden te hijsen zeiden tegen elkaar: "he gadver, en dat in het openbaar". De tabakslucht rook je in ieder duidelijk geval boven de darmgassen uit. Los van het schadelijke effect van meeroken, is het natuurlijk kenmerkend dat we al geruime tijd niet in de openbare ruimte luide scheten laten zonder onze excuses aan te bieden (als we een ander de schuld niet kunnen geven), terwijl niet roken in de openbare ruimte sinds kort pas regel is, waarbij wanneer iemand die deze regel schendt zich nauwelijks geroepen voelt excuses aan te bieden.

Anderzijds:

Mensen met longkanker worden vaak in verband gebracht met roken, echter longkanker is nog altijd bij niet-rokers een veel / de meest voorkomende vorm van kanker. Onderzoek naar longkanker krijgt moeilijker geld los dan onderzoek naar darmkanker. Goede doelen noemen het liefst geen longemfyseem in hun reclames, de term COPD word vaak even aangestipt. Het heeft jarenlang het Astma-fonds geheten, terwijl het wel degelijk een fonds voor longproblematiek betreft. Sinds kort heet het pas terecht longfonds.

Groet,

Bob

[Fish]

Met roken zag je vroeger veel reclame zoals die stoere cowboy die een sigaret in zijn mond had bungelen. Zo werd het beeld geschapen dat je stoer en flink was als je rookte.

Als je wilt voorkomen dat jonge mensen gaan roken, moet je eerst uitvinden wat jongeren een typische loser vinden, en die dan met een sigaret in de mond ten tonele voeren in een TV spotje.

[Jinny]

Lijkt me niet direct een enthousiaste stinkstokkenfabrikant op te leveren, is nl volstrekt tegengesteld aan hun intenties.

[Samante]

Ik denk dat je teveel vertrouwt op pure wilskracht.
Wellicht dat het jou is gelukt op die manier, maar bij de meeste mensen werkt het zo niet.

Met wilskracht heeft het niets te maken. Het wordt wel altijd verteld dat je over veel wilskracht moet beschikken, maar dat zie ik niet zo.
Bij eerdere stoppogingen twijfelde ik eraan of ik ooit wel echt zou kunnen stoppen. Daarom gebruikte ik nicotinepleisters, nicotinekauwgom en zelfs ging ik naar de acupuncturist. Niets hielp.

Elke keer dat ik stopte was het een kwestie van twijfelen en een gehecht zijn aan het sigaretje dat ik als mijn maatje zag. Toen ik voor de volle 100% achter mijn besluit ging staan om na de laatste sigaret geen andere meer op te steken, verdween ieder verlangen naar die volgende sigaret. En nu vind ik roken ook echt smerig.

De volle 100% kiezen voor niet meer roken werd ook ingegeven na een hartinfarct op 39 jarige leeftijd. Maar moeite heeft het me niet gekost. Ik weet wel dat dit heel ongeloofwaardig overkomt, maar het is toch echt zo makkelijk gegaan. Het nicotinemonster zit tussen je oren en tussen je oren maak je hem dood.
Het scheelt ook dat ik geen enkel voordeel kon bedenken van het roken en verder alleen maar nadelen.

[Fish]

[ Het nicotinemonster zit tussen je oren en tussen je oren maak je hem dood.
Het scheelt ook dat ik geen enkel voordeel kon bedenken van het roken en verder alleen maar nadelen.

Blijkbaar kan niet iedereen dat, getuige patiënten met COPD die compleet met zuurstof buiten het ziekenhuis in staan of zitten te roken.
Het is het enige wat in nog heb, zeggen ze dan.
Pas nog iemand meegemaakt die in het ziekenhuis was opgenomen voor ademhalings klachten in daar een hartaanval kreeg, de artsen zeiden hem dat dit wel eens de laatste waarschuwing kon zijn, maar hij rookte weer.
Ik kan er niet afblijven zei hij?
Ben ik blij dat ik er al weer bijna vijftig jaar van af ben.

[Jagang]

Pure wilskracht bestaat in verslavingsproblematiek volgens mij niet. Ik weet niet echt wat begrippen als wilskracht (en doorzettingsvermogen) precies zijn.

Ik zie het als het vermogen om je te verbijten, en door te zetten bij het bereiken van iets, waarbij de weg er naartoe als een straf voelt.

Daarom is afvallen (en vervolgens een lager gewicht handhaven) ook zo lastig.
Je ervaart geen "beloning" in het proces, en niet zelfen ook niet in het doel.

[Klikzoi]

Verslaving is eigenlijk een hersenaandoening. Net zoals depressiviteit. Het gaat om het tekort van aanmaak van verschillende dopamine-achtige stofjes. Heeft helemaal niets met wilskracht te maken.

Verder is genetische aanleg van invloed of iemand verslavingsgevoelig is of niet. Heel vaak worden omgevingsfactoren genoemd, maar die zijn eerder een trigger voor iemands terugval.

[Maria]

Samanta en Klikzoi hebben mi. ieder een punt.
Was het maar zo simpel, dat het of/of is.

Dan was het een simpel pilletje of een verplicht afkicken van 2/3 maanden en de zaak is dan opgelost.

Dat er mensen zijn, die verslavingsgevoelig zijn ligt inderdaad vaak in de aanleg besloten.
Er zijn echter geen eenduidige oorzaken en oplossingen.

Dat zo iemand ook daadwerkelijk gebruikt of niet, verslaafd raakt of niet, is aangeleerd gedrag.
De mate van problemen bij afkicken en zich verder onthouden van het verslavings produkt zal uiteindelijk voor een groot deel liggen bij de oorzaak van de oorspronkelijke behoefte.

En bij verslavingsgevoeligen enorm veel meer wilskracht vereisen dan bij niet verslavings gevoelige mensen.
Niet verslavingsgevoeligen zullen na het oplossen van de onthoudingsverschijnselen lichaamlijk weinig moeite meer hebben.
Wat overblijft is de recidiverings kans, die grotendeels afhankelijk is van aangeleerd gedrag.
- Was dat "meedoen met de rest" dan zal er geen behoefte meer zijn, als deze oorspronkelijke behoefte is verdwenen.
- Was de oorspronkelijke behoefte een "vergeten of hulp bij emoties" om wat voor oorzaak dan ook, dan zullen die emoties terug komen en zal men daarmee moeten leren omgaan voordat de behoefte aan het verslavings produkt verdwenen zal zijn.
De recidiveringskanssen zijn daarbij en bij verslavingsgevoeligen veel groter, daar emoties je hele leven komen, bij iedereen.

[Cactus]

@ "Blues-Bob"]

Intermezzo over de cultuur omtrent roken.

Ik stond ooit op het busstation te Heerenveen. Daar liet een man een luide scheet. 2 jonge dames, die tevreden aan hun kankerstokje stonden te hijsen zeiden tegen elkaar: "he gadver, en dat in het openbaar". De tabakslucht rook je in ieder duidelijk geval boven de darmgassen uit. Los van het schadelijke effect van meeroken, is het natuurlijk kenmerkend dat we al geruime tijd niet in de openbare ruimte luide scheten laten zonder onze excuses aan te bieden (als we een ander de schuld niet kunnen geven), terwijl niet roken in de openbare ruimte sinds kort pas regel is, waarbij wanneer iemand die deze regel schendt zich nauwelijks geroepen voelt excuses aan te bieden.

Deze discussies ben ik ook wel aangegaan. Ik verwees de rokers altijd naar hun auto. Die stinkt en meurt na enkele jaren als daarin gerookt wordt. De "hemel" van de auto is meestal bruin van de rook. Maar als je in je auto veel scheten laat dan zal je er daar de dag erop niets van merken. Inhaleer eens goed en blaas de rook uit door een witte doek. Dan verschijnt er een vieze bruine vlek. Dat is dus de nicotine/teer rook die men ook in openbare ruimten rondblaast. Remsporen in een onderbroek zijn meestal niet het gevolg van een scheet want die gassen laten geen bruine sporen achter.

Anderzijds:

Mensen met longkanker worden vaak in verband gebracht met roken, echter longkanker is nog altijd bij niet-rokers een veel / de meest voorkomende vorm van kanker. Onderzoek naar longkanker krijgt moeilijker geld los dan onderzoek naar darmkanker. Goede doelen noemen het liefst geen longemfyseem in hun reclames, de term COPD word vaak even aangestipt. Het heeft jarenlang het Astma-fonds geheten, terwijl het wel degelijk een fonds voor longproblematiek betreft. Sinds kort heet het pas terecht longfonds.

Groet,

Bob

Uit het voorgaande kan je concluderen dat meeroken ook gevaarlijk is . Ook dat kan longkanker veroorzaken. Verder ademt men nog veel andere stoffen in die door fabrieken e.d. de lucht ingeblazen worden. Ik fiets graag en vaak langs de Oude maas tussen Zwijndrecht en Rhoon denkende dat het daar gezond is met alle bomen en groenstroken. Onlangs las ik dat juist daar de luchtverontreiniging enorm hoog is! Dat is de prijs voor de "welvaart "!

[Cactus]

Met roken zag je vroeger veel reclame zoals die stoere cowboy die een sigaret in zijn mond had bungelen. Zo werd het beeld geschapen dat je stoer en flink was als je rookte.

Als je wilt voorkomen dat jonge mensen gaan roken, moet je eerst uitvinden wat jongeren een typische loser vinden, en die dan met een sigaret in de mond ten tonele voeren in een TV spotje.

Zou ook een mogelijkheid zijn. Ik hoorde eens dat tabaksfabrikanten ook nog gesubsidieerd worden! Hoe kan dit nu samengaan met een beleid dat het roken ontmoedigt ?

http://www.distrifood.nl/web/Nieuws/Fab ... rikant.htm



http://www.trouw.nl/tr/nl/5009/Archief/ ... Unie.dhtml

[Vilaine]

Inhaleer eens goed en blaas de rook uit door een witte doek.

Neem een trek en inhaleer eens niet en blaas door een witte doek. Daarna een trek en wel diep inhaleren en dan door een witte doek blazen.
Zie het verschil. Het verschil zit in je longen.

[Blues-Bob]

Verslaving is eigenlijk een hersenaandoening. Net zoals depressiviteit. Het gaat om het tekort van aanmaak van verschillende dopamine-achtige stofjes. Heeft helemaal niets met wilskracht te maken.

Verder is genetische aanleg van invloed of iemand verslavingsgevoelig is of niet. Heel vaak worden omgevingsfactoren genoemd, maar die zijn eerder een trigger voor iemands terugval.

Ik ben benieuwd naar je definitie van een hersenaandoening. Ik kan het volmondig oneens met je zijn dat het zo is als (ernstige) depressiviteit (immers het is zeer de vraag of alle vormen van depressiviteit te maken hebben met dopamine en dopaminereceptoren). Los van de vraag of sommige dopamine-gerelateerde structurele veranderingen een adaptatie zijn of voor het verwerven van een verslaving aanwezig zijn.

Je hebt wel een punt dat zonder brein verslaving niet optreedt, en dat predisponerende factoren voor een verslaving waar te nemen zijn in de functie van het brein (en wellicht ook de vorm). Maar of dat ook een hersenaandoening genoemd mag worden, weet ik niet zo.

Ik ben zelf geneigd verslavingsproblematiek niet slechts via een biologisch model te verklaren (zoals in de neurologie / neurofysiologie / neurobiologie). Volgens mij is het beste en meest volledige model een bio-psycho-sociaal verklaringsmodel, waarbij verschillende factoren uit dat model wisselend en in wisselende mate aanwezig zijn. Het is volgens mij ook een misvatting dat het bio-psycho-sociale model intern inconsistent is / moet zijn, wat welleens gedacht wordt.

Vaak zie ik mensen die zo verslaafd zijn dat ze bepaalde factoren bij zichzelf afwezig, of overmatig aanwezig achten(zoals ik kan wel stoppen, maar wil niet want... of ik wil wil wel stoppen maar het kan niet want...). Verslavingsgedrag kenmerkt zich dus ook met grote regelmaat door het niet willen conformeren binnen het bio-psycho-sociaal model. Daarom moeten opvattingen van verslaafden over (hun) verslaving kritisch gewogen worden. Ze belazeren met grote regelmaat zichzelf. Door niet het volledige bio-psycho-sociale model als spiegel bij verslaving te gebruiken, bevorder je de mogelijkheden voor verslaafden om zichzelf voor te liegen. Zelfs na afkicken is het vaak lastig voor de verslaafde om zichzelf te evalueren via dit bio-psycho-sociale model, is mijn ervaring overigens. Ik ben dus geen groot voorstander om een verslaving via slechts een biologisch, psychologisch of sociaal model te willen bekijken. Het model moet in balans gebruikt worden.

Groet,

Bob

[Jagang]

en niet zelfen ook niet in het doel.

En ook niet in het doel, wilde ik zeggen.
Soms verbeter ik een zin, en vergeet ik ouwe troep weg te halen.

[Blues-Bob]

en niet zelfen ook niet in het doel.

En ook niet in het doel, wilde ik zeggen.
Soms verbeter ik een zin, en vergeet ik ouwe troep weg te halen.

Haha, het was me nog niet opgevallen. Overigens denk ik dat je gelijk hebt in wat je stelde.

Groet,

Bob