Zoals Bob al aangaf, zijn er verschillende situaties en verschillende verhoudingen.
En soms is het idd. verstandiger om je niet te mengen in een gesprek, als je op de voorhand al weet dat er steeds weer alleen op het scherp van de snede gediscussieerd wordt.
Tenzij je dat zelf, op dat moment, ook ambieerd natuurlijk.
Soms zijn de grenzen idd. niet zo gemakkelijk te trekken.
Als ik een woorden- of gedachtenwisseling met iemand heb, kan ik zeggen hoe ik over dingen denk zonder daarmee steeds rekening te houden met de gedachten of gevoelens van de ander.
Die mag dat dan weer terug doen naar mij.
In zo'n gesprek ligt de nadruk op het uiten van een mening.
Als ik "in gesprek wil" met iemand, in de zin, dat ik behoefte voel aan verbaal (of gevoels) contact, wil dat voor mij zeggen dat ik de ander, ook in zijn meningen meer zal respecteren, en zal ik meer moeten overwegen hoe ik dingen inkleed, als het gaat om wat meer gevoelige onderwerpen.
Doe ik dat niet, dan zal dat gesprek niet het verloop hebben van een contact, zoals ik dat graag zou zien, maar steeds weer uitmonden in discussies of in het beëindigen van het gesprek door die ander, als die ander verstandiger is dan ik.
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."
