Freethinker.nl

vuurdoorn schreef:Buikklachten kúnnen psychosomatisch zijn.

En ook niet.

Daarom schrijf ik ook: kúnnen!

Ik dacht dat dat wel duidelijk was. Als een placebo niet helpt is het dus niet psychosomatisch! En moet er verder gezocht worden!

Groet Kristel

vuurdoorn schreef:Daarom schrijf ik ook: kúnnen!

Ik dacht dat dat wel duidelijk was. Als een placebo niet helpt is het dus niet psychosomatisch! En moet er verder gezocht worden!

Groet Kristel

Dat had Cluny ook wel gezien, hij zit je enkel te trollen. Klein adviesje: op Cluny reageren is zinloos, het is enkel trollenvoedsel. Je kan je energie beter ergens anders op richten.

ging iets mis met plaatsen.

maar dat zal ook wel duidelijk zijn!

Ik heb het al aangepast. Wel goed dat je dat erbij hebt gezegd.

cluny schreef:

vuurdoorn schreef:Buikklachten kúnnen psychosomatisch zijn.

En ook niet.

Ik heb te vaak meegemaakt dat lichamelijke klachten ten onrechte als psychosomatisch gebagataliseerd werden door een huisarts.
Diagnose stellen, sommige huisartsen zijn daar gewoon minder goed in.
En mondig zijn bij de huisarts, sommige patiënten of hun begeleiders zijn daar ook niet zo goed in.

Misschien is het met deze aanvulling wat duidelijker.

IM schreef: Dat had Cluny ook wel gezien, hij zit je enkel te trollen. Klein adviesje: op Cluny reageren is zinloos, het is enkel trollenvoedsel. Je kan je energie beter ergens anders op richten.

Wel, begin dan met zélf het goede voorbeeld te geven. Bijna al jouw postings gaan gepaard met dit soort hatelijkheden. Bij Cluny kan ik het vaak nog met een korreltje zout nemen, maar dat is bij jou niet het geval. Nu stoppen met off-topic geleuter, en als je het met de moderatie oneens bent, kun je terecht in het klachtenforum, niet hier.

Ik heb te vaak meegemaakt dat lichamelijke klachten ten onrechte als psychosomatisch gebagataliseerd werden door een huisarts.
Diagnose stellen, sommige huisartsen zijn daar gewoon minder goed in.
En mondig zijn bij de huisarts, sommige patiënten of hun begeleiders zijn daar ook niet zo goed in.

Volgens mij schrijf ik dat ook!

En al ben je mondig, soms is het een muur waar je niet door heen komt! Ik kan er wel een boek over schrijven!

Mijn huisarts (mag ik het even over mezelf hebben?) heeft in een heel grijs, ver verleden een psychische diagnose over me gesteld toen ik in een huwelijk zat waarin ik niet gelukkig was.

Ik heb nu klachten over gehouden aan een laserbehandeling aan mijn ogen. Klachten die constant zijn, en alleen wisselden na een nabehandeling. Lijkt me duidelijk verhaal.

Ik kom er bij de huisarts niet door heen. Het moet en zal psychisch zijn! Dat staat immers in zijn pc. Heb hem een brief geschreven, boos geworden, weggelopen enz. zit te denken aan een andere huisarts, maar het hele medische dossier gaat mee.

Het erge is dat zijn collega's klakkeloos met hem meegaan. Moest naar de Arboarts, en heb jaar lang vreselijke discussies gehad. Ik bleef volhouden aan wat ik ervaren heb! Maar van hem moest ik twijfelen of mijn klachten daar wel vandaan komen, ik zou ze inbeelden en het was psychosomatisch. ik was star, ik stond nergens voor open, moest naar een psychiater! Terwijl ik zo goed aangeef wat er aan de hand is!

Wat ik uiteindelijk gedaan heb. In de hoop dat die man me eindelijk erkenning zou geven dat het niet psychisch is, maar puur lichamelijk. Maar nee hoor! De huisarts was heel duidelijk geweest! Ik heb het gevoel dat ik daar al die tjd voor piet snot heb zitten praten!

Het komt bij geen mens op, dat een ooglaserbehandeling meer effect op je zicht heeft, dan je gedachten! Dat je met je ogen kijkt, dat daar aan behandeld is, en dat je niet kijkt met je gevoel, stemming of gedachten. Wordt er moedeloos van! Ze hebben zeker op de gang gestaan toen de werking van een oog werd uitgelegd!

En mijn werkgever gaat natuurlijk ook mee met de Arboarts! Ik wordt nu gezien als iemand met zware psychische klachten, en het wordt me al verweten dat ik me niet op laat nemen in een psychiatrische inrichting! Terwijl ik gewoon oogklachten heb!

Maar ja, de oogartsen bevestigen het niet, wat voor mij alleen maar wil zeggen, dat ze het nóg niet kunnen aantonen, en het is aan de buitenkant niet te zien! Dus mevrouw spoort niet helemaal!

Ik ga mijn eigen weg! Heb nog contact met oogarts in Belgie, die me beloofd heeft als hij ook maar een milimeter aanleiding ziet hij me gaat behandelen.

Een zwaar gefrustreerde Kristel!

vuurdoorn schreef:Daarom schrijf ik ook: kúnnen!

Ik dacht dat dat wel duidelijk was. Als een placebo niet helpt is het dus niet psychosomatisch! En moet er verder gezocht worden!

Groet Kristel

Dit is een onjuiste aanname. Als een placebo niet helpt kan er nog steeds sprake zijn van psychosomatische klachten. En de term psychosomatisch wordt vaak toegepast bij klachten waarvoor geen anatomische oorzaak lijkt. Echter veel klachten bestaan voor betrokkene vooral uit de factor pijn en deze kan in stand gehouden worden door medicatie en gedrag. Nb de klachten zijn wel reeel maar niet aantoonbaar. Hier zijn wel weer verklaringsmodellen voor als sensitisatie.

Ik dacht dat dat wel duidelijk was. Als een placebo niet helpt is het dus niet psychosomatisch! En moet er verder gezocht worden!

Beetje te kort door de bocht dus! Misschien had ik beter kunnen schrijven: een placebo kán helpen bij psychosomatische klachten.

Maar waarschijinlijk komen de klachten dan terug. En dan zal er gekeken moeten worden of er lijn zit tussen de klachten en spanningen of stress.

Groet Kristel

Lanfy schreef:Maar Roeland,

Het gaat er tenslotte toch om dat de patient zich beter voelt? Ten koste van alles? Dat was mijn uitgangspunt! Ten koste van allen die zich tegen elkaar profileren, in alle opzichten! Maar, nogmaals, correct me if I'm wrong!

Lanfy,

Lees Beyerstein (mijn link iets eerder) en je beseft dat je stelling uitnodigt tot het risico dat het genezen wordt overgeslagen.

Verder stelde je dat er een win-win was, die ik mee om die reden tot gedrocht heb verklaard.
Mijn voorkeur ligt, weer om die reden, bij het duidelijk gescheiden houden van de activiteiten onder beschermde titel en kwakzalverij die soms als plezierig wordt ervaren.

En daar zit een hoofdreden achter:
Er zijn mensen die ondanks een arts-opleiding in de grootst mogelijke nonsens geloven, die op patienten uitleven en zelfs na veroordeling achter hun nonsens blijven staan.
Of zoals een handelaar in kwak-equip stelde: mijn bewijs dat het best werkt ligt in mijn omzet, dat hoeft geen verder bewijs.

Roeland

@ Vuurdoorn
Ik heb heel vaak discussie gehad met mijn huisarts.
Het dieptepunt was dat hij de redelijk werkende pillen die ik van een vervangende arts had gekregen voor een ondraaglijke rugpijn met de woorden "deze zijn slecht voor je maag" in de prullenbak wierp en mij zijn medicijn voorschreef.
Uiteindelijk heb ik na een heftige discussie gedaan gekregen dat hij de eerste medicijnen met een boze kop uit de prullenbak viste.
Hoewel de periode te kort is om keiharde conclusies te trekken, de huisarts pillen leken minder goed te werken dan die van de vervangende arts.
Wel hadden de eigen huisarts pillen een opvallende bijwerking, ik werd er elke keer kotsmisselijk van.
Als iets me niet bevalt bij iemand uit het medisch circuit, ik trek mijn mond wel open.
Overigens de rugpijn van toen is nooit meer zo erg geweest en uiteindelijk schoot het er ook niet meer in.

Ik trek mijn mond ook wel open. Heb me zelfs bemoeid wat hij op de verwijsbrief naar de psychiater zette. Kreeg er commentaar op, maar hij heeft wel gedaan wat ik wilde.

Het lijkt me als huisarts ook niet altijd even makkelijk. Zoveel verschillende soorten mensen die je altijd maar goed moet inschatten. De een weet heel goed wat er aan de hand is, doordat hij goed naar zichzelf en zijn eigen lichaam luisterd, en een ander zal later moeten toegeven dat de huisarts toch wel gelijk had.

Ik werk op een ZMLK school, en heb al vaak verhalen gehoord van moeders die vertelden dat ze altijd hebben gezegd dat er wat met hun kind was, terwijl de artsen hun gerust stelden. totdat later bleek dat ze wél gelijk hadden. Maar hoeveel overbezorgde moeders zijn er niet, die in elk huiltje iets ernstig zien. En die moet je wél gerust stellen.

Ik ben er van overtuigd wat mijn klachten zijn. Maar napoleon in de inrichting is er ook van overtuigd dat hij napoleon is.

Als arts moet je goed kunnen luisteren, en als patient moet je mondig zijn. En daar schort van beide kanten wel eens wat aan.

Ik ben ontzettend boos op mijn huisarts omdat hij niet naar me luisterd. Maar soms snap ik zijn kant ook wel. Hij heeft contact gehad met oogarts en die zegt dat er niets aan de hand is. De psychiater zegt tegen mij, dat hij me niet helpen kan, want hij is geen oogarts. Maar in brief naar huisarts zet hij, dat hij in gesprekken wel met me verder kan. GRRRRRR

En de menig van oogarts en psychiater is toch belangrijker dan wat patient verteld schijnbaar.

Maar niet gehoord worden, niet geloofd worden is heel erg.

(en ik heb moeite met de d's t's en dt's)

Groet kristel

heeck schreef:

Lanfy schreef:Maar Roeland,

Het gaat er tenslotte toch om dat de patient zich beter voelt? Ten koste van alles? Dat was mijn uitgangspunt! Ten koste van allen die zich tegen elkaar profileren, in alle opzichten! Maar, nogmaals, correct me if I'm wrong!

Lanfy,

Lees Beyerstein (mijn link iets eerder) en je beseft dat je stelling uitnodigt tot het risico dat het genezen wordt overgeslagen.

Verder stelde je dat er een win-win was, die ik mee om die reden tot gedrocht heb verklaard.
Mijn voorkeur ligt, weer om die reden, bij het duidelijk gescheiden houden van de activiteiten onder beschermde titel en kwakzalverij die soms als plezierig wordt ervaren.

En daar zit een hoofdreden achter:
Er zijn mensen die ondanks een arts-opleiding in de grootst mogelijke nonsens geloven, die op patienten uitleven en zelfs na veroordeling achter hun nonsens blijven staan.
Of zoals een handelaar in kwak-equip stelde: mijn bewijs dat het best werkt ligt in mijn omzet, dat hoeft geen verder bewijs.

Roeland

Beste Roeland,

We gaan uit van een verschillend standpunt. Jij gaat uit van het standpunt van de kwak, zoals je aangeeft. Ik ga uit van de patient, die uitgedokterd is, en van zijn arts een doorverwijsbrief krijgt, omdat deze er niet verder mee kan. Hoevaak gebeurd het niet dat een arts tegen zijn patient zegt, sorry, u moet hiermee leren leven?! En natuurlijk gaat de patient, met of zonder doorwijsbrief, op zoek naar een alternatief! Zou ik ook doen, denk ik! (Gelukkig nog nooit meegemaakt)! Zou jij je eigen erbij neerleggen indien je behandelend arts zegt dat je opgegeven bent, volgens zijn maatstaven? Ga je gewoon naar huis en wacht je de dood af? Gewoon, lekker simpel, mijn arts weet het niet meer en daar moet ik het mee doen! Uitgedokterd he, in alle opzichten!
En natuurlijk weet ik dat er aan beide kanten van de munt gigantische bedragen verdiend worden! Maar....als de patient zich beter voelt, of beter is? Zomaar wat gedachten!

Lanfy,

De patient als ingangspunt is me niet ontgaan en ik dacht er zelf niet aan voorbij te zijn gegaan omdat ik dat vanuit mijn omgeving en mezelf herken.
En huis-artsen die hun patient naar huis sturen met de kale boodschap dat ze niets meer kunnen doen zijn lomperikken.
Want iemand bijstaan in de omgang met diens kwaal of slechte boodschap hoort bij de huisartsentaak.

Dat een patient aan het zoeken gaat is al te begrijpelijk en ik haal het niet in mijn hoofd daar tegenin te gaan tenzij ik misbruik van iemands zwakke positie vermoed.

Mochten "uitgedokterden" iets vinden waarmee ze volkomen naar eigen smaak beter uit de weg kunnen dan zonder, dan hebben ze uiteraard mijn zegen.
Mijn hoop is dan wel dat ze bij een wat betrouwbare patientenvereniging hun heil vinden.

Het vervelende is dat voor zeker een deel van de kwak juist dat soort zoekenden de marketing-doelgroep zijn.

Die groep vind ik dus beschermenswaard. Waarom de bevolking wel tegen huis-aan-huis-verkoop-bedrog of malafide bouwers willen beschermen en niet tegen malafide of mesjokke genezers ?

Nog ergens een verborgen kier tussen ons wederzijds begrip ?
Haal maar open, want wie weet moet ik ergens bijstellen.

Roeland
PS
Extreem voorbeeld hier uit de buurt:
KLIK-hier
Eye4care verschafte o.a. zinloze en erg dure magneet- en resonantietherapie o.m. op een apparaat dat op een zonnebank geleek.
Omdat iedereen zinloze therapie mag leveren was het voor de inspectie een hele toer de zaak op formele gronden gesloten te krijgen.
Genoemde mevrouw dacht baat te hebben en vervolgde de overheid om ondanks de sluiting te kunnen worden beduveld.

Uit mijn hoofd was het per uur een euro of 80 en werden tot wel dagelijks behandelingen gegeven. Uit datzelfde geheugen werd patienten een apparaat-lease aangeboden omdat zulks goedkoper uit zou vallen dan 30*80 euro per maand.
Zie ook:
http://www.trosradar.nl/index.php?id=ui ... temUid=437
r.