Dag rereformed,
Ik probeer altijd je dubbele bodems te begrijpen.
Dat vind ik dan weer een loffelijk streven o.a. omdat ik zelf ook zo gek ben op puzzels en quizzen. En zo zijn 'gelijkgestemden' het gemakkelijk met elkaar 'verstandelijk' eens. Vaak denken ze dan in één moeite door dat ze DUS gelijk hebben want: met hoe meer we zijn des te groter gelijk we hebben.
Je schreef:Ik denk zelfs dat ik begrijp dat jouw manier van speldenprikken bij de goede verstaander juist als hamerslagen inslaan...
O, daarvan sta ik te kijken. Met niet-goedverstaanders bedoel je zeker degenen die
niet hebben begrepen wat er stond. Als dat zo is, zijn de goedverstaanders degenen die het beweerde wél hebben begrepen. De ‘begrijpende lezers’ dus. En bij hen zijn er dan twee mogelijkheden: óf a) ze zijn het met het beweerde eens, óf b) ze zijn het er niet mee eens.
a) dezen zullen vergenoegd reageren met: “Zie je wel”! Niets te ingeslagen hamerslagen. Eerder opluchting.
b) zullen óf met tegenargumenten komen, óf geschrokken reageren met: ”Waar sláát dit op”?!, óf er het zwijgen toe doen.
En deze onderverdeling is nog tamelijk oppervlakkig.
Je schreef:Heb je nu Aldus sprak Zarathoestra al gelezen?
Ja en toen ik een paar bladzijden achter de rug had drong het tot me door dat ik er jaren geleden al aan was begonnen (in het Duits) en dat ik het toen had weggelegd omdat het niets voor mij was. Geweldig van taal, dat wel, maar voor de rest mij te ‘ingewikkeld’ of zoiets. Ik 'moet' nog een twintigtal pagina's.
Je schreef:Je gedachten zijn door de schrijver ervan veelvuldig en op diverse wijzen onder woorden gebracht.
In een van de commentaren op Nietzsche die ik heb gelezen, stond:
Het assimilatieproces van Nietzsches (1844-1900) gedachten verliep langzaam. Eigenlijk is de filosofie nog steeds bezig zich dit variabel en dubbelzinnig oeuvre toe te eigenen. (Onderstreping van mij.)
Ik denk dat ik niet ver bezijden de waarheid zit als ik beweer dat Nietzsche door de verschillende ‘deskundige’ commentatoren uiterst verschillend wordt gewaardeerd. Uit een commentaar:
Een mengeling van misverstand en misbruik heeft Nietzsche aanvankelijk tot een schutspatroon van de decadenten gemaakt; nihilisten van verschillend pluimage beriepen zich op hem. Kan ieder er naar zijn gading uitpikken? Blijkbaar wel, zou ik zeggen. Hij heeft een aantal van mijn gedachten onder woorden gebracht en het tegenovergestelde is ook waar.
Waar het hem lukte religieuze en morele idealen als maskers van zelfzucht, machtsdrift en ressentiment te doorzien, verwierp hij deze. Las ik ergens. En volgens mij terecht d.w.z. zo denk ik er ook over. Maar als ik dan iemand ontmoet die er leest dat Nietzsche
alle religieuze en morele idealen als maskers ziet van zelfzucht etc. dan denk ik daar het mijne van. Ga ik daarover met die ander in discussie? Dat hangt er helemaal van af hoe ik die ander inschat.
Ik las:
Des te dieper respect toonde hij voor zuiverheid van geest. Dit bleef ook het geval met de figuur van Jezus toen zijn beoordeling van het christendom steeds negatiever werd.
Het beroerde is dat we van die Jezus zo verdomd weinig met zekerheid weten. Zijn er dan geen evangeliën en zo? Jazeker zijn die er. Maar als zelfs serieus en 'wetenschappelijk verantwoord' gediscussieerd kan worden over wannéér hij heeft geleefd, dan toch zeker over wát hij precies heeft gezegd, geleerd en gedaan. Hij heeft geen enkele, door hemzelf geschreven tekst achtergelaten. Ieder zal zich dus op grond van gammele bronnen een beeld van Jezus moeten vormen en blijkbaar kunnen Nietzsche en ik het dan wel met elkaar vinden. Ik zou Jezus zelfs de enige échte en consequente
humanist durven noemen. Meteen weer stof in overvloed voor heftige discussie (en moord en doodslag).
En dan mag ik het hier en daar met Nietzsches ideeën eens zijn, ik hoop hem in mijn leven niet na te volgen. Lichamelijk was hij niet van de sterkste en ik betwijfel of hij psychisch helemaal in balans was. Er is nooit een duidelijke diagnose gesteld, maar manisch-depressief zou ik wel willen accepteren.
Hij is bijna 56 jaar geworden. Toen hij 45 was had hij een korte periode van ongekende euforie en daarna verduisterde voor de resterende 11 jaar zijn geest in een aanval van razernij. Er wordt gegokt op een ‘atypische paralyse’ (what’s in a word?) mogelijk mede op basis van syfilis. Blij dat ik me te weinig 'deskundig' voel.
Ik opperde eens de mogelijkheid dat hij zichzelf deze ellende had berokkend door zijn dubbelzinnige manier van denken. Een kennis hield het voor meer waarschijnlijk dat het ‘in zijn genen had gezeten’ (zo gaat dat in het moderne denken: genen!) Als dat zo is, dan zijn er misschien al sporen van die genen te vinden in zijn ‘Aldus sprak…’, dat hij tussen zijn 38ste en 41ste verjaardag heeft geschreven. Maar dat slikte ik maar in.
En nog steeds lijkt het probleem van de almachtige god en de oneindig grote steen niet afdoende opgelost, ondanks alle 'rationele onderbouwingen'.
Groeten.
Fons.
