dikkemick schreef: ↑18 jun 2023 19:54
@Rere
Maar wat nou als de kunstenaar er een kerncentrale in geschilderd zou hebben? Of de kop van Poetin?
De vlag op de strontschuit die ik in het bos tegen kwam.
Dan zou hij de titel van het schilderij overduidelijk gemaakt hebben. En heel uitdrukkelijk een preker worden.
De meeste kunstenaars willen dat niet, omdat ze niet willen bekend staan als aktievoerder en pleitbezorger, maar als kunstenaar. Ook zegt men vaak dat het in veel gevallen beter is ruimte over te laten voor de fantasie van de ontvanger van kunst. De aanschouwer moet dan zelf bedenken wat het kunstwerk vertelt. Dan spreekt het meer mensen aan, net zoals je meer mensen in de kerk houdt wanneer je zegt dat ze de bijbel allemaal op hun eigen manier mogen lezen.
Ook zou een kerncentrale erbij de waarde sterk verbinden met het tijdelijke, en misschien daardoor verminderen. Twintig jaar geleden was de kerncentrale bijvoorbeeld nog symbool voor het verpesten van de wereld, maar tegenwoordig is men opeens van mening dat het een van de goede oplossingen is voor het milieuprobleem. De kop van Poetin erbij zou tot gevolg hebben dat veel minder mensen het aan hun muur zouden willen hangen, oftewel dan wordt het nóg moeilijker te verkopen.
Andere kunstenaars voelen zich juist wel geroepen om via kunst een boodschap te proclameren. Zo schilderde de Finse kunstenaar Kaj Stenvall sinds jaar en dag Donald Duck als kunstobject, maar schildert hij sinds de Oekraiense oorlog begon enkel nog maar schilderijen waar
Poetin als mislukt figuur wordt uitgebeeld. Hij legt het zelf uit als zijn therapie om zijn eerste reaktie van totale verlamming en het volledig ophouden met kunst te maken te overwinnen.
In de kunstmuziek heb je ook die spanning. Zo was de eerste monumentale symfonie van de Finse componist Sibelius de zogenaamde
Kullervo-symfonie, met als thema het tragische lot van Kullervo uit de Finse Kalevala. Na de eerste uitvoering die in Finland gehouden werd en een groot succes was (1892), en veel bijdroeg aan het idee van nationale zelfbewustzijn, verbood de componist om de symfonie (die enkel nog in handschrift uitgeschreven was) te drukken en tijdens zijn leven uit te voeren. Pas in 1958 werd die symfonie dan ook pas weer voor het eerst uitgevoerd.
Dit deed hij omdat hij niet via deze muziek bekendheid wilde krijgen en door de Duitsers dan het stempel "componist van nationale romantiek (Nationalromantik, romantischer Nationalismus) opgedrukt te krijgen, zoals Smetana, Edvard Grieg, Nikolai Rimski-Korsakov, Edward Elgar. Als men je als zodanig beschouwde dan werd je per definite ook meteen beschouwd als provinciaal, en werd je niet zo serieus genomen als "de grote componisten" die "puur absolute muziek" componeerden. Dat laatste was juist waar Sibelius in de eerste plaats naar wilde streven. Hij wilde een componist zijn die genoemd wordt in de rij van "grootmeester van de symfonie".
Sibelius ging met dat idee tot het uiterste. Toen hij oud was zat hij ongeveer elf jaar lang (1927-1938) te componeren aan zijn
achtste symfonie. Volgens zijn vrouw was het helemaal af. Maar Sibelius was er niet tevreden mee en zat er nog 7 jaar op te broeden. Toen kwam hij blijkbaar definitief tot de conclusie dat het niet van dezelfde kwaliteit was als zijn eerdere symfonieën, zodat hij op een dag in 1945 besloot iedere bladzijde van de partituur in de open haard te verbranden.
Stilleven met peren
Dit is 'kunst met een boodschap'. Het is protestkunst, door de kunstenaar bewust in deze mooie natuur neergezet om het enorme contrast te laten ervaren. Om de medemens erop attent te maken dat de mens bezig is de mooie natuur aan te randen. Het is er juist daar neergezet om jou dát gevoel dat je kreeg te geven dat we het beter moeten gaan doen!
Tijdsgeest. Is iets voor te zeggen.