Freethinker.nl

Dat de lichtsnelheid een absolute constante zou zijn (ivm vermoeid licht) staat ook nog ter discussie.
Volgens blijf jij alleen nog in de valkuil trappen door tijd los van ruimte (menen) te (kunnen) zien... Volgens de video is tijd an sich nietszeggend.
Maar ik zal je niet op je vingers tikken, omdat mijn hoofd qua tijd al lang geïmplodeerd is.

MaartenV schreef:Ik heb dat nooit begrepen.

Bedoelen ze niet dat voor de kosmos tijd niet bestaat, en mensen daarentegen tijd hebben bedacht om een en ander werkbaar te maken?

dikkemick schreef:Dat de lichtsnelheid een absolute constante zou zijn (ivm vermoeid licht) staat ook nog ter discussie.
Volgens blijf jij alleen nog in de valkuil trappen door tijd los van ruimte (menen) te (kunnen) zien... Volgens de video is tijd an sich nietszeggend.
Maar ik zal je niet op je vingers tikken, omdat mijn hoofd qua tijd al lang geïmplodeerd is.

Ruimte kan ik helemaal niet zien. Wij nemen namelijk uitsluitend gebeurtenissen waar. Al het andere (dus ook de ruimte) is slechts een contructie om die gebeurtenissen mee te verklaren. Maar we nemen wel degelijk de ene gebeurtenis waar voordat we een andere gebeurtenis waarnemen. Zodra iets voorafgaat aan of volgt op wat anders, is er sprake van tijd. Dat betekent dat we tijd best los kunnen zien van ruimte, alleen niet los van gebeurtenissen.
Gebeurtenissen zijn in feite het enige waarvan we met zekerheid kunnen zeggen dat ze bestaan hebben. Maar zodra we een tweede gebeurtenis waarnemen, ligt de eerste in het verleden, en is er ergo: tijd

Tot hier toe moet iedereen het toch nog zonder veel hoofdbrekens kunnen volgen . . .

Ondertussen begrijp ik zwarte gaten ook absoluut niet. De massa die er invalt bereikt de lichtsnelheid, en heeft daardoor een oneindig grote relativistische massa. Aangezien het zwarte gat echter een eindige massa vertoont, moet haar rustmassa nul zijn. Om dat te bereiken moet het zwarte gat evenveel massa en energie uitstoten als er in valt. En ergo zou bij het ontstaan van het zwarte gat de massa van het heelal toe moeten nemen met de massa van het zwarte gat. begrijp je hoe onbegrijpelijk dit is?

Dat is nog niet alles.
Je hebt nog de informatie paradox die stelt dat informatie over massa nooit verloren gaat, ook niet als het zwarte gat sterft. Hawkingstraling impliceert echter dat dat wel zo is.
En de firewall paradox die stelt dat informatie die het zwarte gat verlaat voor een muur van vuur rond de waarnemingshorizon moet zorgen. Die vuurmuur zou alles consumeren wat erin valt maar volgens de AR gebeurt er niets als je de grens overschreid.
Kwestie van QM en AR die met elkaar in de clinch liggen.

Wat versta je onder een gebeurtenis Peter?
Want...zonder materie/ruimte geen gebeurtenis, dus geen tijd?

Een gebeurtenis is de omzetting van een vorm van energie naar een of meer andere vormen van energie. De gangbare veronderstelling daarbij is dat tenminste een van beide vormen toebehoort aan een deeltje met rustmassa terwijl de andere vormen vaak worden verondersteld deeltjes te zijn zonder rustmassa. Maar of die deeltjes werkelijk bestaan is helemaal niet zo zeker. In de quantum-mechanica zijn het eigenlijk slechts waarschijnlijkheden dat er een bepaald soort gebeurtenis plaatsvindt. Zo’n gebeurtenis wordt vaak “waarneming” genoemd, omdat we haar kunnen waarnemen (in tegenstelling tot het veronderstelde deeltje).

Ruimte is daarbij in zekere zin niet noodzakelijk, al kunnen wij ons dat eigenlijk niet voorstellen, zo gewend als wij zijn wij om ruimtelijk te denken. “Eerder” en “later” veronderstellen echter alleen twee gebeurtenissen die niet gelijktijdig plaatsvinden. “Tijdsduur” veronderstelt dat er tussen twee gebeurtenissen nog andere gebeurtenissen plaatsvinden. Die andere gebeurtenissen bepalen daar mee de duur. “Tijdsmeting” veronderstelt dat er gebeurtenissen zijn die met een vaste regelmaat herhaald worden. Wij baseren die veronderstelling op het feit dat er een vaste verhouding lijkt te zijn tussen het zich voordoen van twee zich alsmaar herhalende gebeurtenissen. (bijvoorbeeld tussen zonsopgangen en nieuwe manen. Als er 27.530.589 zonsopgangen zijn waargenomen dan zijn er – vermits de hemel niet te bewolkt is geweest - 1 miljoen nieuwe manen waargenomen). Beide gebeurtenissen achten we dan regelmatig, en geschikt om tijd mee te meten. “Absolute tijd” echter bestaat niet, alle tijdmetingen zijn slechts verhoudingen tot bepaalde zich als maar herhalende gebeurtenissen. Relatieve tijd bestaat in mijn opinie wel, maar ze is dus afhankelijk van gebeurtenissen.

Alhoewel wij bij het waarnemen van gebeurtenissen vrijwel altijd “ruimte” veronderstellen. Is dat voor het hebben van een tijdsbegrip niet echt noodzakelijk. Wel lijkt het noodzakelijk dat wij een nieuwe waarneming doen die nog geen deel uitmaakte van onze herinnering, maar die daar vervolgens wel toe behoort. Het toenemen van herinneringen bepaalt de “richting” van de tijd. De tijd strekt zich uit van de laatste gebeurtenis die wij ons herinneren tot aan de eerste gebeurtenis die wij ons herinneren. Daarbij kan zo’n herinnering ook worden opgeslagen op een andere plaats dan in onze hersenen. Bijvoorbeeld in een (geschiedenis)boek, of als fosiel, of als een element dat (volgens onze theorie) een product is van een vervallen instabiel isotoop. Of die dingen echt bestaan, is weer niet zeker, maar we veronderstellen ze om onze waarnemingen mee te verklaren. (let op dat ik hier voor de eerste keer het woord “plaats” gebruik. Hier is dus wel sprake van “ruimte”. We kunnen ons nu eenmaal niet in denken dat een boek zich fysiek in onze hersenen bevindt. Maar dit veronderstelt dus allereerst dat materie bestaat. Zonder de veronderstelling van materie is ruimte namelijk betekensloos.

Een andere naam voor de tijdrichting is “entropie”. De 2e wet van de thermodynamica, is feitelijk gebaseerd op onze aanname dat de toestand van een lagere entropie, verder in het verleden ligt dat de toestand van hogere entropie. Het is dus niet zo zeer een natuurwet als een kwestie van het hebben van meer of minder herinneringen aan gebeurtenissen. Overigens is een “toestand” wederom een theoretische aanname. Zoals gezegd is ze slechts de waarschijnlijkheid dat een bepaalde gebeurtenis plaats zal vinden.

Ergo gebeurtenissen zijn de basis van al onze kennis. Gebeurtenissen die wij waarnemen veroorzaken tijd, en wij hebben een theorie dat zij te maken hebben met deeltjes. Die deeltjes veroorzaken weer ruimte, op dezelfde manier waarop gebeurtenissen tijd veroorzaken. Alleen is het bestaan van deeltjes (en daarmee ruimte), volledig afhankelijk van het waarnemen van gebeurtenissen (en daarmee tijd).

Peter van Velzen:

Een gebeurtenis is de omzetting van een vorm van energie naar een of meer andere vormen van energie. De gangbare veronderstelling daarbij is dat tenminste een van beide vormen toebehoort aan een deeltje met rustmassa terwijl de andere vormen vaak worden verondersteld deeltjes te zijn zonder rustmassa. Maar of die deeltjes werkelijk bestaan is helemaal niet zo zeker. In de quantum-mechanica zijn het eigenlijk slechts waarschijnlijkheden dat er een bepaald soort gebeurtenis plaatsvindt. Zo’n gebeurtenis wordt vaak “waarneming” genoemd, omdat we haar kunnen waarnemen (in tegenstelling tot het veronderstelde deeltje).

Maar dit alles moet in (een bepaalde) ruimte plaatsvinden, want (volgens mij) is tijd niet van ruimte los te koppelen. Anders hebben we geen ruimte nodig EN geen tijd nodig. Volgens mij staat dit gelijk aan het absolute niets.

Ruimte is daarbij in zekere zin niet noodzakelijk, al kunnen wij ons dat eigenlijk niet voorstellen, zo gewend als wij zijn wij om ruimtelijk te denken. “Eerder” en “later” veronderstellen echter alleen twee gebeurtenissen die niet gelijktijdig plaatsvinden. “Tijdsduur” veronderstelt dat er tussen twee gebeurtenissen nog andere gebeurtenissen plaatsvinden. Die andere gebeurtenissen bepalen daar mee de duur. “Tijdsmeting” veronderstelt dat er gebeurtenissen zijn die met een vaste regelmaat herhaald worden. Wij baseren die veronderstelling op het feit dat er een vaste verhouding lijkt te zijn tussen het zich voordoen van twee zich alsmaar herhalende gebeurtenissen. (bijvoorbeeld tussen zonsopgangen en nieuwe manen. Als er 27.530.589 zonsopgangen zijn waargenomen dan zijn er – vermits de hemel niet te bewolkt is geweest - 1 miljoen nieuwe manen waargenomen). Beide gebeurtenissen achten we dan regelmatig, en geschikt om tijd mee te meten. “Absolute tijd” echter bestaat niet, alle tijdmetingen zijn slechts verhoudingen tot bepaalde zich als maar herhalende gebeurtenissen. Relatieve tijd bestaat in mijn opinie wel, maar ze is dus afhankelijk van gebeurtenissen.

Alles wat je hier beschrijft vereist ook ruimte. En: Wat nou als alles stilstaat. De zon(sopgangen), de aarde, de maan. Alles. Hebben we dan geen (kosmische) tijd? Ook hier blijft m.i. ruimte en tijd gekoppeld (zoals massa en energie "gekoppeld" zijn. ).

Alhoewel wij bij het waarnemen van gebeurtenissen vrijwel altijd “ruimte” veronderstellen. Is dat voor het hebben van een tijdsbegrip niet echt noodzakelijk. Wel lijkt het noodzakelijk dat wij een nieuwe waarneming doen die nog geen deel uitmaakte van onze herinnering, maar die daar vervolgens wel toe behoort. Het toenemen van herinneringen bepaalt de “richting” van de tijd. De tijd strekt zich uit van de laatste gebeurtenis die wij ons herinneren tot aan de eerste gebeurtenis die wij ons herinneren. Daarbij kan zo’n herinnering ook worden opgeslagen op een andere plaats dan in onze hersenen. Bijvoorbeeld in een (geschiedenis)boek, of als fosiel, of als een element dat (volgens onze theorie) een product is van een vervallen instabiel isotoop. Of die dingen echt bestaan, is weer niet zeker, maar we veronderstellen ze om onze waarnemingen mee te verklaren. (let op dat ik hier voor de eerste keer het woord “plaats” gebruik. Hier is dus wel sprake van “ruimte”. We kunnen ons nu eenmaal niet in denken dat een boek zich fysiek in onze hersenen bevindt. Maar dit veronderstelt dus allereerst dat materie bestaat. Zonder de veronderstelling van materie is ruimte namelijk betekensloos.

Volgens de theoretici is ruimtetijd gewoon aanwezig. Alles. Dat wat wij verleden noemen en dat wat we toekomst noemen. Begrijpen doe ik dat ook niet. Tijd lijkt in 1 richting (entropie) te verlopen, maar zou net als ruimte (omdat ruimtetijd 1 is?) ook achterwaarts kunnen verlopen.
Zonder materie is ruimte betekenisloos, maar ook tijd. Zonder materie/energie geen tijd(sverloop).

Ergo gebeurtenissen zijn de basis van al onze kennis. Gebeurtenissen die wij waarnemen veroorzaken tijd, en wij hebben een theorie dat zij te maken hebben met deeltjes. Die deeltjes veroorzaken weer ruimte, op dezelfde manier waarop gebeurtenissen tijd veroorzaken. Alleen is het bestaan van deeltjes (en daarmee ruimte), volledig afhankelijk van het waarnemen van gebeurtenissen (en daarmee tijd).

Volgens mij veroorzaken deeltjes geen ruimte. Deeltjes kwamen pas later. Eerst was er slechts ontkoppeling van de 4 krachten. Maar nogmaals: Het blijft vreselijk curieus allemaal.

dikkemick schreef:

Maar dit alles moet in (een bepaalde) ruimte plaatsvinden, want (volgens mij) is tijd niet van ruimte los te koppelen. Anders hebben we geen ruimte nodig EN geen tijd nodig. Volgens mij staat dit gelijk aan het absolute niets.

Dat veronderstel je omdat je dat gewend bent (ruimte te veronderstellen), maar wij nemen in feite helemaal geen ruimte waar. Dat is slechts een theorie waarmee we onze waarnemingen verklaren. Deze is zo aangeboren dat de indrukken wie wij hebben, automatisch ruimte veronderstellen, maar in feite hebben wij die helemaal niet waargenomen, doch uitsluitend gebeurtenissen. (en uitsluitend gebeurtenissen in/op onze zintuigen.

Alles wat je hier beschrijft vereist ook ruimte. En: Wat nou als alles stilstaat. De zon(sopgangen), de aarde, de maan. Alles. Hebben we dan geen (kosmische) tijd? Ook hier blijft m.i. ruimte en tijd gekoppeld (zoals massa en energie "gekoppeld" zijn. ).

Wederom: Dat wij denken dat dit ruimte vereist is een automatische veronderstelling. Het is géén waarneming. Waarschijnlijk is deze veronderstelling juist, maar ze is niet te bewijzen.

Volgens de theoretici is ruimtetijd gewoon aanwezig. Alles. Dat wat wij verleden noemen en dat wat we toekomst noemen. Begrijpen doe ik dat ook niet. Tijd lijkt in 1 richting (entropie) te verlopen, maar zou net als ruimte (omdat ruimtetijd 1 is?) ook achterwaarts kunnen verlopen.
Zonder materie is ruimte betekenisloos, maar ook tijd. Zonder materie/energie geen tijd(sverloop).

Nee, voor de betekenis van tijd zijn uitsluitend gebeurtenissen noodzakelijk. Deze hoeven helemaal niet ruimtelijk gescheiden te zijn, maar wél tijdelijk. Als alle gebeurtnissen op dezelfde plek plaatsvinden kunnen we ze nog steeds onderscheiden. Maar dat kunnen we niet als ze tegelijkertijd plaatsvinden. (tegelijk in ons referentiekader uiteraard).

Ik heb duidelijk uitgelegd waarom tijd alleen bestaat in de richting van het verleden. Wij moeten eerst een herinnering aan een andere gebeurtenis hebben, alvorens wij tijd kunnen ervaren. De veronderstelling dat het anders zou kunnen is nergens op gebaseerd. Het is wel zo dat herinneringen waarschijnlijk materie noodzakelijk maken, en daarmee ruimte. Maar zonder herinneringen is er geen tijd. Dus de tijdrichting is een onlosmakelijk onderdeel van onze waarnemingen. Je kunt je verbeelden dat het anders kan, maar daarom kan het nog niet. . .
Zouden wij in staat zijn op naar het verleden te gaan, dan zouden wij noodzakelijkerwijs tijdens die tocht onze meest recente herinneringen kwijtraken (de entropy neemt immers af), en in onze perceptie zouden we ons nog steeds naar de toekomst toe bewegen. Wij zouden immers nog altijd slechts herinneringen aan het verleden hebben.

Volgens mij veroorzaken deeltjes geen ruimte. Deeltjes kwamen pas later. Eerst was er slechts ontkoppeling van de 4 krachten. Maar nogmaals: Het blijft vreselijk curieus allemaal.

De 4 krachten zijn – net als deeltjes en ruimte een deel van de theorie die wij hebben bedacht om onze waarnemingen te verklaren. Ruimte is noodzakelijkerwijs gekoppeld aan materie. Je geeft zelf toe dat ze zonder elementaire deeltjes betenisloos is. Dus kom nu niet met betekenisloze theorie.

Ergo gebeurtenissen zijn de basis van al onze kennis. En gebeurtenissen zijn de oorzaak van alle tijdsaspecten. Wij verklaren deze gebeurtenissen met behulp van deeltjes (materie of energiedeeltjes) en ruimte. In hoeverre de verklaringen juist zijn. (dat wil zeggen overeenstemmen met onze waarnemingen(= herinnerde gebeurtenissen), weten wij nog niet. Maar het klopt een heel eind. Dat wel.

Wij weten veel meer over tijd dan over ruimte. Het feit dat we tijd in één enkele richting waarnemen (naar het verleden toe), is inherent aan het feit dat we tijd slechts kennen als het verschil in wat we eerst wisten en wat we nu weten. Daar is geen diepere verklaring voor nodig. Maar waarom wij ons de ruimte in drie dimensies voorstellen en niet in een ander aantal, is helemaal niet duidelijk. Mogelijkerwijs, is een andere visie óók mogelijk. Stringtheorie doet niet anders dan met méér dimensies werken. Mogelijkerwijs is dat net zo zinvol als onze drie ruimtelijke dimensies. Helaas kan ik me er weinig bij voorstellen. Ons voorstellingsvermogen in nu eenmaal beperkt tot 2 of drie dimensies.

Kort verslag:
Ruimte en tijd zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, dat heeft Einstein wel bewezen met zijn Speciale Relativiteitstheorie. Deze ruimtetijd bevat alle gebeurtenissen van verleden, heden en toekomst. De tijd is een dimensie net als lengte, breedte en hoogte, alleen ervaren wij deze dimensie anders.

Zwaartekracht is niets anders dan de kromming van ruimtetijd (equivalentieprincipe). De kromming komt door de aanwezige materie en energie. Direct na de oerknal was er nog geen massa maar wel energie. Daardoor kon er sprake zijn van zwaartekracht voordat er massa was.

In ruimtetijd vinden alle natuurkundige gebeurtenissen plaats, waarbij een gebeurtenis een punt is in de ruimtetijd, dat wordt gespecificeerd door ruimte en tijd. In elke gegeven ruimtetijd is een gebeurtenis een unieke positie op een uniek tijdstip. Een ruimtetijd is onafhankelijk van enige waarnemer.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Ruimtetijd" onclick="window.open(this.href);return false;

Peter van Velzen schreef: Dat veronderstel je omdat je dat gewend bent (ruimte te veronderstellen), maar wij nemen in feite helemaal geen ruimte waar. Dat is slechts een theorie waarmee we onze waarnemingen verklaren. Deze is zo aangeboren dat de indrukken wie wij hebben, automatisch ruimte veronderstellen, maar in feite hebben wij die helemaal niet waargenomen, doch uitsluitend gebeurtenissen. (en uitsluitend gebeurtenissen in/op onze zintuigen.

Maar we nemen wel degelijk iets waar en ervaren het ook als dusdanig, iets wat wij ruimte noemen. Ik zie dat er in deze kast nog net genoeg ruimte is om er mijn schoenen neer te zetten.

quote gerepareerd.

Dat veronderstel je omdat je dat gewend bent (ruimte te veronderstellen), maar wij nemen in feite helemaal geen ruimte waar. Dat is slechts een theorie waarmee we onze waarnemingen verklaren. Deze is zo aangeboren dat de indrukken wie wij hebben, automatisch ruimte veronderstellen, maar in feite hebben wij die helemaal niet waargenomen, doch uitsluitend gebeurtenissen. (en uitsluitend gebeurtenissen in/op onze zintuigen.

We nemen ruimte wel degelijk waar, maar dat is de visuele ruimte, niet de fysische ruimte.
Leuk leesvoer: http://www.kennislink.nl/publicaties/zi ... er-niet-is" onclick="window.open(this.href);return false;

Peter schrijft:

Nee, voor de betekenis van tijd zijn uitsluitend gebeurtenissen noodzakelijk. Deze hoeven helemaal niet ruimtelijk gescheiden te zijn, maar wél tijdelijk. Als alle gebeurtnissen op dezelfde plek plaatsvinden

..dezelfde plek?? Ik plek niet gebonden aan ruimte? Ruimtetijd = 1.

Lanier schreef overigens: Zwaartekracht is niets anders dan de kromming van ruimtetijd
En dat klopt. In een zwaartekrachtsveld zijn ruimte EN tijd anders. En dat komt omdat beiden onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
Maar bestaat er dus volgens jou (Peter) iets als "tijd" zonder enige ruimte (zodat er ook geen processen kunnen plaatsvinden)?

Volgens mij halen jullie drie dingen door elkaar:

1. Indrukken
2. Wetenschappelijke theoriën over waarnemingen
3. quantum-waarnemingen. Oftewel gebeurtenissen/

Maa dat ia gotendeels mijn schuld. Ik heb onvoldoende duidelijk gemaakt, dat ik het in mijn laatste bijdragen alleen over quantum-waarnemingen heb.

indrukken
Onze indrukken zijn gemanipuleerd door de hersenschors, en geven ons daarom het idee dat wij voorwerpen zien en ruimte. Dat is echter fysisch niet het geval. Ons gezichtsvermogen werkt uitsluitend met gebeurtenissen op het netvlies. Ons gehoor werkt uitsluitend met gebeurtenissen op het trommel vlies. Ons gevoel werkt uitsluitend met gebeurtenissen in onze tastzenuwen. Onze smaak werkt uitsluitend met gebeurtenissen in onze smaakpappillen en ons reukvermogen werkt uitsluitend met gebeurtenissen in onze reukreceptoren. In principe zijn dit allemaal quantum waarnemingen die energie toevoegen aan een neuron.

theoriën
De wetenschappelijke theoriën werken vrijwel allemaal met onze indrukken. Niet met quantum-waarnemingen. Alleen in de quantum-mechanica noemt men de gebeurtenissen “waarnemingen” en beseft men dat de materie en de ruimt slechts een waarschijnlijkheid vormen voor gebeurtenissen. Dit komt omdat alleen in de quantum-mechanica pijnlijk duidelijk is, dat alleen een meting(=waarneming=gebeurtenis) duidelijkheid kan verschaffen. Waar dit in andere disciplines door wat ik “de wet van de grote getallen” noem, wordt gemaskeerd.

quantum waaarnemingen
Ik betoog daarentegen dat de quantum-waarneming (een gebeurtenis) in feite alles is dat wij waarnemen, en dat de rest in alle gevallen een conclusie is van ons zenuwstelsel. Of direct – in de zin van “Ik zie een rode bal”, waar wij in feite alleen gebeurtenissen in ons netvlies hebben waargenomen, die tot deze indruk leiden, of indirect – in de zin van Einstein. Verder stel ik dat tijd uitsluitend bestaat uit een volgorde van waarnemingen (=gebeurtenissen), en dat alle aspecten ervan met behulp van die gebeurtenissen kunnen worden verklaart. (zonder veel theorie, en zonder veel ingegrepen van de hersenschors). Uiteraard zijn de meeste van deze gebeurtenissen herinneringen. (hoeven niet uit onze hersenen te worden opgehaald, we kunnen ook een mechanische meting vaststellen). Theoretisch kunnen wij een herinnering alleen verklaren door een toestand van verhoogde entropie, aan te nemen. Dus de verklaring bevat wel degelijk materie en ruimte. Maar die verklaring is en blijft theoretisch. Wellicht vergissen wij ons daarin.

aanleiding
Het was op grond van een discussie over de aard van de quantum-mechanica dat ik besefte dat de “toestand” in deze theorie een zeer onzekere en onscherpe zaak is, terwijl de waarneming, altijd een gebeurtenis is die zich strikt houdt aan zeer zekere en scherpe quantum principe. (er is altijd sprake van een energiewinst of –verlies die een product is van de constante van planck). Dit geheel in strijd met onze gebruikelijke intuitie!

Uiteraard is een “waarneming” in de quantum-mechanica geen daad van een mens, maar het resultaat van de uitwisseling van energie die op dit niveau plaats vindt. Principiëel maakt dat niet uit.

Het ging in de dicussie niet zozeer over tijd, als wel over toestanden versus waarnemingen. Dat dit consquenties heeft voor ons tijdsbegrip, is mijn persoonlijke conclusie. De deelnemers aan het debat reppen daar geheel niet over. Zij debatteren uitsluitend over de interpretatie van de quantummechanica. Ik overweeg hier een veel radikalere interpretatie dan die van de deelnemers aan het debat, waarbij alleen de waarnemingen(=gebeurtenissen) objectief reeëel zijn, en toestanden zuiver subjectief zijn. In deze draad stel ik daarom dat alleen gebeurtenissen met tijd samenhangen. De rest bestaat misschien niet eens. Dit is diametraal tegengesteld aan het denken van hen die menen dat tijd een illusie is. Ik stel daarentegen dat wellicht juist toestanden een illusie zijn. En daarmee dus ook de vierdimensionale Einstein-Minkowski ruimte (die in feite een niet veranderende toestand schetst).

De discussie duurt ruim anderhalf uur. Dus alleen voor doorbijters!

Volgens mij halen jullie drie dingen door elkaar:
Indrukken
Wetenschappelijke theoriën over waarnemingen
quantum-waarnemingen. Oftewel gebeurtenissen/Maa dat ia gotendeels mijn schuld. Ik heb onvoldoende duidelijk gemaakt, dat ik het in mijn laatste bijdragen alleen over quantum-waarnemingen heb.

Ik denk niet dat ik zaken door elkaar heb gehaald, maar dat ik ze juist verduidelijkt heb.
Je noemt een aantal voorbeelden uit het dagelijks leven en niet die op quantum niveau plaatsvinden. Je zult het dan op z'n minst over deeltjes moeten hebben.

Pardon? Bij welke zaken vinden geen quatumgebeurtenissen plaats?
Ik heb altijd gedacht dat zulke zaken er niet waren!