Hoi allemaal.
Ik had deze link nog in m'n Bookmarks staan, en zocht hem vanmiddag om hem op Joop.nl te posten:
http://www.google.nl/search?client=oper ... el=suggest" onclick="window.open(this.href);return false;
Zo zag ik tot mijn verbazing dat deze draad bestond.
Ik ben in een atheïstische omgeving opgegroeid als overtuigd atheïst. Ik kon niet begrijpen dat er zelf wetenschappers waren die echt geloofden in het bestaan van een God. Voor mij was dat een teken dat men het leven niet aankon, en men er daarom maar een mooi verhaaltje bij bedacht om het wat dragelijker te maken. Maar het was opium voor het volk.
Toen ik op m'n 27 in Mexico een hele vreemde ervaring beleefde die op het bestaan van meer dan enkel deze wereld wees, stond dat zo haaks op mijn wereldbeeld dat ik die ervaring onder de mat veegde. Pas toen ik 12 jaar later in Amerika weer een bijzondere bewustzijnservaring beleefde begreep ik wat die eerste ervaring betekende, en was ik er minder bang voor. Daarom ging ik terug naar Mexico, en woonde in de bergen met de Indianen waar ik die eerste ervaring zoveel jaren daarvoor beleefd had.
Daar kreeg ik nog een serie ervaringen verspreid over de jaren dat ik daar woonde, en daardoor weet ik letterlijk uit ervaring dat God niet alleen bestaat, maar dat Hij in wezen onze ware Identiteit is. Deze lichamen die we nu ervaren te hebben zijn onze vermomming.
Het is de bedoeling dat we langzaam tot ontwaken komen uit deze collectieve virtual reality -The Matrix- alsof het een droom was, en nu ook als deze bewustzijnen beginnen te genieten van Wie we in werkelijkheid echt zijn.
Ik heb sterke tegenstand tegen deze informatie ondervonden van -uiteraard- atheïsten, maar ook van Christenen en Moslims.
Dat is begrijpelijk, omdat we als volkomen echt ervaren slechts mensen te zijn. En dan lijkt het volkomen onterecht jezelf zo'n verheven erkenning toe te staan. Dan denken we "Al zou het me blij en gelukkig maken het te geloven, als het niet waar is neem ik het toch niet aan. En het lijkt allerminst waar te zijn. Dus geloof ik het niet."
Wat we dan niet in de gaten hebben is dat we daarmee het bewijs leveren dat we eerlijk zijn -en wat we in onze ogen als de waarheid zien- belangrijker vinden dan ons geluk. En dat terwijl we altijd onder de indruk waren ons geluk belangrijker te vinden dan de waarheid, reden waarom we menigmaal hebben gelogen om b.v. iets onplezierigs -of straf- te ontlopen, of iets te verkrijgen wat we graag wilden, ook al moesten we er oneerlijk voor zijn.
Maar als puntje bij paaltje komt, dan zijn we opeens bloedeerlijk:
"Ik in werkelijkheid de volmaakt goede God? En niet dit onvolmaakte mensje? Zou fijn zijn als het waar was. Zou me heel blij maken. Maar eerlijke is eerlijk, ik ben helaas maar een mens, dus dat geluk kan ik niet aanvaarden. Liever niet zo blij maar eerlijk, dan blij maar oneerlijk."
Zo'n reactie is nou niet bepaald typisch egoïstisch menselijk. Eerder goddelijk... want enkel iemand die in wezen volmaakt goed was zou zo reageren. En uiteraard alleen als hij onder de indruk zou verkeren niet volmaakt goed te zijn... en de enige die volmaakt goed wordt genoemd noemt men ook wel God.
