heeck schreef:Siger schreef:. . .
Ik zou dus pleiten voor een tussenoplossing: ouders moeten weten en ervaren dat kinderen grote kosten meebrengen, en de samenleving moet in deze kosten bijdragen op een wijze die het peil van de demokratische samenleving veilig stelt.
Voor de derde wereld zie ik geen andere oplossing, dan dat ze zo snel mogelijk onze levensstandaard bereiken.. . .
Enig idee Siger, wanneer deze situatie zou kunnen worden bereikt ?
Mijn inschatting is dat dat oneindig ver voorbij St Juttemis zal zijn.
Wat hier voor alimentatie-maatstaven wordt ingezet is globaal bezien nog minder dan irrelevant.
Roeland
Als je op de derde wereld doelt is het natte vingerwerk voor alle standpunten.
Ik denk wel dat randfactoren kunnen benoemd worden, maar niet hoe die evolueren.
Alles hangt af van kapitaalkrachtige partners voor grondstofrijke gebieden. De nieuwe economische ontwikkelingen maken veel mogelijk.
De druk op ontginning zal toenemen. Afrika maakt kans op een andere geschiedenis als China zich er mee moeit. China weegt zwaar genoeg om massainfrastructuurprojecten en onginning/verwerking op te starten of te financieren, heeft belang zich in te werken in petroleumlanden en heeft ervaring met corruptie. China won eerst van de chrisis maar is ook aangeslagen.
Tot de voorbije zomer verwachtte men veel van de BIC-landen (Brazilie, India en China) maar vandaag is het weer minder rooskleurig.
Onze levensstandaard moet men niet te letterlijk opnemen, maar als er een goed onderwijs is, hoge geletterdheid, een diensten- en gezondheidsinfrastructuur, dan trekt de motor vanzelf aan.
Kinderen kostbaarder maken in de derde wereld komt met scholingseisen, leerplicht,
etcc...
Hoe lang? Ergens tussen 5 jaar en nooit.
Het enige wat altijd zeker is is dat alles verandert
