Fjedka schreef:
Vanuit de zorg ken ik hier een treffend voorbeeld van. Van "geestelijk gehandicapten" werd van hogerhand besloten dat dit voortaan "verstandelijk gehandicapten" moest zijn, maar dat bleek niet voldoende, dus een poosje later werd dit "verstandelijk beperkten" en niet veel later moest vooral ook niet mis te verstaan zijn dat we het hier over volwaardige mensen hebben en dat het geen kwaad kan dat te benoemen, dus werd het "mensen met een verstandelijke beperking". Wanneer iemand mij vraagt naar mijn beroep dan antwoord ik tegenwoordig, niet gespeend van enige ironie, met: "Ik werk met mensen met een intellectuele uitdaging".
Erger is het nog met lichamelijke handicaps. Daar zou : “gehandicapt” te denigrerend zijn. (golfspelers weten wel beter!), en kwam men met het alternatief “minder valide”. Maar dat vindt ik nu juist weer een belediging. Valide betekent geldig. Zijn deze mensen “minder geldig”? Het lijkt me nog erger dan “minderwaardig”!
Waarom dergelijke (op-een-hoop-gooiende) woorden überhaupt (wist ik daar maar een gewoon Nederlands woord voor) nodig zijn, vraag ik me ook af. Wat is er verkeerd aan dom, doof, blind, lam of een nog specifiekere omschrijving van het gebrek te gebruiken?
Oh, en jongens, minder komma's graag. Niet voor elke die, dat en met, komt noodzakelijkerwijs een komma, maar wel achter maar en want, om maar een paar voorbeelden te noemen.
Vuistregel is: bij bijzinnen en opsommingen ja en anders niet.
Ik probeer inderdaad altijd om alleen komma’s te gebruiken tussen, óf delen van de zin die elk hun eigen werkwoord hebben, óf een opsomming die eindigt met “en” of “of”. Wat ik ook vaak doe is een deel tussen gedachtestreepjes plaatsen. Soms vind ik dat duidelijker, vooral als dat deel een toelichting is.
Ik heb ooit eens gehoord, dat de komma een pause zou moeten aangeven, maar omdat mijn zinnen helemaal niet bedoeld zijn om uitgesproken, maar om begrepen te worden, vindt ik het belangrijker om “zinnen”(een reeks woorden die samenhangen met een werkwoord) te scheiden. Let op, dat er in deze de laatste zin twee delen zijn – gescheiden door (het 2e) “maar”, waarin “bedoeld zijn” uit het voorste deel ook van toepassing is op het achterste, en “te worden” uit het achterste deel ook van toepassing is op het voorste.
Zoals je ziet, gebruik is waar nodig quotes, om aan te geven, dat een woord als voorwerp moet worden beschouwd, en niet in haar gebruikelijke functie uitoefent.
Nu blijkt uit deze zin weer, dat ik me van de regel dat er voor “en” geen komma hoeft te komen, niets aantrek, wanneer “en” niet het slot van een opsomming is. Verder zet ik meestal iets tussen haakjes als de tekst wellicht ook begrijpelijk zou zijn, als je dat stuk geheel zou weglaten. Als dat zeker is, zet ik die tekst (vaak ook nog) in schuinschrift. Met name als ik bang ben, dat iemand op dát stuk zou gaan reageren, waardoor de discussie off-topic zou raken.
Omdat ik vrijwel al mijn reacties in Word voorbereid, heb ik een aanvullend probleem: Alinea’s. Word plaatst er automatisch ruimte tussen, maar als ik de tekst dan in het reactie-venster plak, dan is die ruimte weer weg. Ik geef – vooral bij korte reacties – de voorkeur aan korte alinea’s. Vooral als ik ietwat van onderwerp verander, laat ik de tekst niet graag doorlopen. Maar om het wegval-euvel te voorkomen, moet ik elke keer als ik in Word kom, de automatische alinea-afstand op 0 zetten. Dan zie ik tenminste meteen, waar ik een “enter” moet tussenvoegen.
Zo spelen op een forum nog wel andere zaken mee dan alleen taalvaardigheid, willen we begrijpelijk over komen. Eigenlijk vindt ik, dat jullie dat – doorgaans - behoorlijk knap doen!