Gerard R. schreef: ↑21 feb 2026 17:16
De voormalige premier van Groot Britannië Boris Johnson heeft gezegd, dat hij vindt dat vanwege de voortdurende bombardementen door de Russen, er onmiddellijk Westerse troepen zouden moeten worden gestuurd naar Ukraine.
Gemeld door de BBC.
Hoewel ik weinig op heb met de politieke show van clowneske types
zoals Boris Johnson, is de kern van die discussie
wél serieus:
- hoe ver ga je om burgers te beschermen zonder de boel volledig te laten escaleren?
Laat ik duidelijk zijn: Rusland draagt hier de volle verantwoordelijkheid. Het systematisch aanvallen van steden, energievoorziening en burgerdoelen is geen
'bijvangst', dat is een bewuste strategie van het Kremlin. Daar hoeven we geen doekjes om te winden. Maar juist daarom moeten we oppassen dat onze reactie niet precies in het escalatiescript van Moskou past.
Het idee om Westerse troepen
'puur defensief' in Oekraïne te plaatsen klinkt ook mij als muziek in de oren. Alsof je een morele ondergrens trekt en zegt:
"Tot hier en niet verder!" Alleen, in de praktijk betekent dat gewoon dat je direct partij wordt in de oorlog. En dan heb je het niet meer over steun, maar over een frontale confrontatie tussen staten, met alle risico’s die daarbij horen.
- Dat is geen lafheid, dat is rekenen.
Wat
wél blijft wringen, en daar blijf ik bij, is dat het Westen vanaf het begin te aarzelend en te gefragmenteerd heeft gehandeld. Steeds
nét genoeg leveren om Oekraïne overeind te houden, maar niet genoeg om echt door te pakken. Dat verlengt de oorlog en daarmee ook het lijden van burgers. In die zin is het verwijt dat Oekraïne deels de prijs betaalt voor strategisch getreuzel niet onterecht.
Als je echt iets wil doen voor de burgerbevolking, dan ligt de weg
niet in symbolische troepeninzet, maar in harde, consistente keuzes:
- maximale luchtverdediging, structurele militaire steun zonder politieke schommelingen,
en serieuze druk op Rusland die verder gaat dan halve maatregelen.
Geen halve solidariteit, maar volle inzet,
zonder onszelf in een directe oorlog te manoeuvreren.
Dat is misschien minder heroïsch dan
'de dood of de gladiolen' waar ik impulsief en instinctief naar neig, maar wel de enige route die niet eindigt in een nog grotere ramp dan die we nu al zien.