Karssenberg schreef:@Rereformed: 'Zoals je ziet kan ik dat niet naast mij neerleggen. Ik ben de uitzondering op de uitzondering, oftewel als Paulus.Voor mij is het mijn levensmissie. Ik zal het christelijk geloof, net zo als Nietzsche dat deed, aanklagen tot mijn laatste adem'.
Dat vind ik - en dat meen ik oprecht - heel beklagenswaardig, Rereformed. Want dat betekent, dat je tot je laatste adem wordt opgejaagd door onrust en wrevel. En dat terwijl het atheïsme belooft, dat wie God vaarwel zegt eindelijk kan genieten van het leven.
Ach joh, ik liet me door jullie continue gebrek aan argumentatie gisteren op stang jagen. De volgende morgen weet ik wel beter. Jullie zijn brave borsten die hun deuntje moeten zingen en ik moet daar eenvoudig met een glimlach aan voorbij gaan, zoals ik aan alle kerkdiensten voorbijga. En je moet toegeven dat het me aardig lukt, want ik laat jullie twee in de regel links liggen.
Al maak je je regelmatig schuldig aan trolgedrag, en al geeft Willempie ook blijk van een grenzeloze onwetendheid over wat wetenschappelijk onderzoek van de bijbel aan het licht heeft gebracht, jullie zijn niet dom en iemand uitschelden voor huichelaar is dom, want dat is iedereen op z'n tijd.
Gelukkig heb ik een vrouw die zich altijd doodlacht wanneer het volgende jezusboek weer via de post in huis komt. Ze weet dat ik ergens in mijn jeugd een tik met een christelijke molenwiek op mijn kop heb gehad. Ze kan me er altijd mooi mee in mijn hemd zetten en doet haar best om mijn obsessieve preken afleveren te beperken tot een verslaving die niet zorgwekkender is dan het fanatiek verzamelen van postzegels of de tijdverslindende hobby van bird-watching of het achternalopen van je favoriete voetbalclub.
Wees nu eerlijk. Je had het over de dreiging, die uitgaat van de christelijke boodschap. Maar als je zeker zou weten dat het allemaal gebakken lucht is dan zou je die dreiging naast je neer kunnen leggen.
Die vlieger gaat helemaal niet op. Aangezien fundamentalistische christelijke indoktrinatie begint wanneer kinderen uit de moederschoot komen levert deze geestelijke mishandeling heel vaak levenslange schade op. Iemand die ooit heel vroom is geweest maar de weg naar de uitgang heeft gevonden is als een ex-alcoholist. Je bent genezende, nooit genezen. Niet in de zin dat je met onzekerheid zou leven of het nou toch waar zou zijn, maar in de zin van dat het altijd heftige reakties oproept wanneer je er weer eens mee geconfronteerd wordt. Zoals Lanfy hierboven laat horen heb ik in die dertien jaar dat ik ex-christen ben nooit de confrontatie opgezocht met gelovigen. Zelfs mijn gelovige kinderen hebben er geen idee van hoe intensief ik me al dertien jaar met hun geloof heb beziggehouden. Ik heb me beperkt tot het schrijven van boeken die in feite een gesprek met mezelf zijn, een ouder wordend persoon komt in strijd met zijn jongere persoon, kijkt erop terug, moet nieuwe conclusies trekken en bezint zich op hoe het verder moet. En op het internet heb ik me bewust geheel beperkt tot het vrijdenkersforum. Ik haal enkel naar gelovigen uit die hier langs komen en me als Finse muggen in het bos kunnen ergeren.
De kloof is nog dieper dan ik dacht. Ik had aldoor nog hoop dat we elkaar met redelijke argumenten tegemoet zouden kunnen komen. Maar dat lijkt verder weg dan ooit.
Ik wind me niet op over de kloof tussen geloof en ongeloof. Indien mensen het christelijk geloof achter zich laten vinden ze in de regel wel weer een andere vorm van bijgeloof, en mensen die intellectueel lui zijn zullen dat altijd zijn.
In de regel ga ik al jaren voorbij aan gelovigen. Ze zijn gelovig omdat hun psyche het nodig heeft. Er is daarom geen intellectueel gesprek mogelijk met gelovigen over hoe hun geloof en bijbel in elkaar steekt en hoe het is ontstaan. Dat een christen het zich in zijn hoofd kan halen dat hij überhaupt over redelijke argumentatie beschikt is voor mij lachwekkend.
Enkel de studie van en het gesprek over boekgeloof via ongelovigen onder elkaar is interessant.
Ik wind me op over het trolgedrag van je, waar ik een paar heel duidelijke voorbeelden van gegeven heb. Ik zie je nooit aankomen met een weerwoord op wat een ander aandraagt, of die zaken die aangedragen worden overdenken. In plaats daarvan zet je de discussie op een ander spoor. Zoiets is voor iedereen die bijdragen met meer inhoud levert zeer frustrerend.
Er zit iets fanatieks en dwangmatigs in de manier waarop je het christelijk geloof wilt bestrijden. En ik vind het ook onredelijk, ook vanuit ongelovig standpunt gezien.
Daar heb je helemaal gelijk in. Ik kan enkel zeggen dat ik me schaam wanneer dit de kop opsteekt. Ik zal proberen resoluut weer af te koelen. Nietzsche had last van datzelfde probleem. Hij had als remedie de slogan bedacht: "Niet door toorn maar door lachen doodt men", maar had er ook altijd moeite mee om dit in de praktijk te brengen. Hij was dan ook een domineeszoon.
Zucht.
John Loftus, die zeer veel gemeen heeft met mij, volg ik regelmatig om het enorme gevaar te zien waartoe ik evenzo gemakkelijk kan vervallen en om een schrikbeeld voor ogen te hebben van hoe ik beslist
niet wil zijn. Hij zou zich moeten concentreren op het schrijven van boeken en essays, en alle internetruzies en felle discussies met christenfundamentalisten achterwege moeten laten. Dat zou ik ook moeten doen.
Overigens schijnt Loftus het tegenwoordig zelf ook al door te hebben:
https://whyevolutionistrue.wordpress.co ... -any-more/" onclick="window.open(this.href);return false;
Of hij er in slaagt dit in de praktijk te brengen weet ik niet. Ik weet alleen dat het moeilijk is, vooral wanneer je in de USA woont.
