Rereformed schreef:En kom op nu. Wat zijn jouw gedachten hier nu over.
Vandaag de Volkskrant maar eens nagespeurd. Bleek maar één pagina te bevatten, en daarop viel geen pleidoor voor ouderwetse normen en waarden te bespeuren. Wel een pleidoor voor samen naar elkaar toegroeien.
Het hoofdpunt van het WRR-rapport is dat de focus op 'Nationale Identiteit' als antwoord op de multiculturele problematiek eenzijdig en oppervlakkig is. Het is ook een benadering die gericht is op het verleden in plaats van op de gezamenlijke toekomst. Het voornaamste probleem dat het WRR ziet is echter dat 'identiteit' statisch is. Het sluit allochtonen bij voorbaat uit. Ben je geboren als allochtoon, dan is het ook vrijwel onmogelijk om 'erbij te horen', zegt Dennis Broeders, afgestudeerd in 'Internationale Betrekkingen'. Je wordt immers altijd als 'anders' bestempeld.
Daarom stellen ze een denkomslag voor: "Voer geen imperkend identiteitsbeleid, maar vervang 'identiteit' door 'identificatie' ". Dat geeft ruimte. Die identificatie met Nederland kan via drie verbindingen plaatsvinden:
(1) Functionele identificatie
(2) Normatieve identificatie
(3) Emotionele identificatie
1. Functionele identificatie: "Als iemand zich sterk identificeert met zijn baan, met de opleiding die hij volgt of met de club waartoe hij behoort, en op die manier meedraait in de Nederlandse samenleving, is dat belangrijker dan waar hij vandaan komt.", zegt Pauline Meurs, geboren in Frankrijk, opgegroeid in Zuid-Amerika, sociologe en organisatiekundige, hoogleraar Management en Organisatie en Eerste Kamerlid voor de PvdA.
Dennis Broeders zegt dat we af moeten van de klassificatie naar etniciteit (blanke Nederlander of buitenlander) en mensen moeten klassificeren naar de verbindingslijnen die er lopen: "hij is lid van dezelfde politieke partij, studeert aan dezelfde hogeschool, hij woont in dezelfde wijk. Herkomst is dan ondergeschikt. Het gaat erom: kun je goed met hem samenwerken?"
Belangrijk is voor dat laatste dat mensen over dezelfde
soft skills beschikken, sociale en culturele vaardigheden.
2. Wat
normatieve identificatie precies inhoudt, wordt uit het interview niet geheel duidelijk, maar wat het WRR bepleit is dat er meer dan nu ruimte komt voor verschillende opvattingen. "Wil je je verbonden kunnen voelen met Nederland, dan moet het zo zijn dat jouw ideeën in het publieke debat een plaats krijgen. Je moet gehoord worden, ook als je opvattingen extreem zijn. De democratie moet daar tegen kunnen"
Broeders: "Natuurlijk hebben wij ononderhandelbare normen. Maar we hebben ook normen die beïnvloedbaar zijn." Beide auteurs geven het voorbeeld van uiteenlopende groepen die zich storen aan erotiserende reclames. Die mensen zijn te vinden bij de 'linkse partijen', maar ook bij het CDA, en bij allochtonen (niet alleen moslims). "Het verzet tegen doorgeschoten seksualisering leidt tot nieuwe coalities, nieuwe verbindingen en dat is heel goed."
Wat de islam betreft: de tolerantie voor de islam zou (te) laag zijn, omdat Nederlanders ontwend zijn godsdienst als iets collectiefs te beschouwen.
3. Bij de
emotionele identiteit geven Meurs en Broeders het voorbeeld van de nationaliteitenkwestie. Zij vinden het verkeerd dat daarvan een loyaliteitenkwestie wordt gemaakt. Dat Nederlanders in Australië noch hechten aan hun Nederlandse identiteit vindt iedereen normaal, toch?
Jong geleerd is oud gedaan, zeggen de schrijvers, en daarom moeten scholen een 'verbindingsopdracht' krijgen, om kinderen van verschillende etniciteiten bij elkaar te brengen. Dit zou dan naast artikel 23 moeten komen te staan, zodat schoolbesturen ruimte krijgen om maatregelen te nemen die tegen hun eigen identiteit ingaan. Tegelijkertijd biedt het mogelijkheden voor schoolinspecties in te grijpen wanneer scholen zich afkeren van de Nederlandse samenleving.
Nu mijn ideeën over wat Meurs en Broeders te berde brengen: Dit WRR-rapport ademt niet de spruitjeslucht van Balkenende, Dijsselbloem (Pvda) o.i.d., maar multiculturele idealen van progressieve intellectuelen die vol positivisme menen dat de samenleving maakbaar is.
Dát is het probleem met dit rapport (zo voorspel ik, want ik heb dat rapport zelf nog niet gezien en baseer me op dit interview): het ontkent volledig de negatieve kracht die alternatieve identificaties zouden kunnen vormen. Het zoekt de oorzaak van de desintegratie van de sociale cohesie volledig bij de
ontvangende groep. Die zou allochtonen afstoten en uitstoten. Dat er met name in de
allochtone onderklasse ook weerzin tegen de Nederlandse samenleving bestaat, daarvoor heeft het rapport geen oog.
Beide auteurs stellen dat er in het publieke debat meer ruimte moet zijn voor diverse opinies, ook als die radicaal of extreem zijn. Maar wie Pauw en Witteman en de andere talkshows bekijkt, weet dat aan ruimte voor moslims met radicale opinies geen gebrek is.
Soms vraag je je af of er geen moslims bestaan die over tal van terreinen net zo denken als jij en ik. Uit mijn eigen omgeving ken ik die wel. Waarom zie ik die niet op tv?
De visie van Ehsan Jami is ook radicaal, maar daarvan zeggen de auteurs dat ze liever wat meer aandacht zien van ex-moslims die het anders willen aanpakken. Bedoelen ze niet eigenlijk dat ze wat meer meningen vertegenwoordigd zien waarvan zij denken dat die goed liggen bij moslims?
De auteurs geven geen voorbeeld van ononderhandelbare normen. Achter de opmerking dat de Nederlandse cultuur zeer geseksualiseerd is, zit een mens- en maatschappijbeeld. Als een meisje in een laaggesneden spijkerbroek met string loopt, maakt zij dan een eigen keuze als individu er zo bij te lopen, of volgt zij simpelweg een trend. En het verweer tegen seksualisering, hoe moet dat gestalte krijgen volgens het WRR? Krijgen we straks, net als in sommige Amerikaanse steden, verboden op laaggesneden kleding?
De tolerantie jegens de islam is laag, stelt de Raad vast. Maar hoe komt dat? Ligt dat niet in de eerste plaats aan het gedrag van moslims zelf? Men hoeft het journaal maar aan te zetten om te zien dat moslims wereldwijd het uitvechten van godsdienstoorlogen nog niet verleerd zijn. Significante aantallen moslimjongens maken blanke vrouwen uit voor 'hoeren', behandelen ze ook zo als ze de kans krijgen en bewaken krampachtig de eerbaarheid van hun eigen zussen. En is 'collectieve godsdienstbeleving' niet gewoon een eufemisme voor sociale controle en pressie van radicalen, gesteund door een zwijgende meerderheid, om de maatschappelijke omgeving te dwingen zich aan te passen aan de normen van de islam? Het zijn vragen die de Raad lijkt te laten liggen, alsof het alleen maar om een fusie van scholen zou gaan, en het mixen van blauwe, groene en rode poppetjes.