Freethinker.nl

Dat "eruit knallen" gebeurt alleen met Internet Exploder. Firefox heeft nergens last van.
Sowiso voor de veiligheid en gebruiksgemak kan je beter Firefox installeren.

(Moet ik alleen die luitjes op mijn werk nog weten te overtuigen.)

The Prophet schreef:Dat "eruit knallen" gebeurt alleen met Internet Exploder. Firefox heeft nergens last van.
Sowiso voor de veiligheid en gebruiksgemak kan je beter Firefox installeren.

(Moet ik alleen die luitjes op mijn werk nog weten te overtuigen.)

"Internet Exploder"! leuke verhaspeling.

Socratoteles schreef:

Theoloog schreef:Toch schijnt dat wel eens voor te komen, atheïsten, agnosten of ietsisten die tot geloof komen. Die worden dan meestal niet vrijzinnig, maar conservatief. Of ronduit fundamentalistisch.

Ik weet niet of die bekeringen allemaal zijn terug te voeren op het verlangen naar existentionele zekerheid, maar in ieder geval niet op logische
redeneringen en wetenschappelijke feiten, al beweerde C.S. Lewis door rationeel denken bij het christendom te zijn uitgekomen.

Volgens mij gaat het niet zozeer om de inhoud van datgene wat wel of niet 'geloofd' wordt. Orthodoxie of fundamentalisme is een mentale toestand. Vandaar dat juist fundamentalisten opeens van hun 'geloof' kunnen afvallen, en het andere uiterste van het spectrum kunnen kiezen.

Vandaar dat er mensen zijn die voorheen overtuigd atheïst waren opeens fundamentalisch gelovig kunnen worden. Andersom zie je die beweging net zo goed. Als je alleen al op dit forum rondkijkt zijn er verrassend veel fundamentalistische atheisten (of welk ander woordje ze er ook voor gebruiken) met een tamelijk fundamentalistisch gelovige achtergrond.

Het veranderen van je eigen mentaliteit blijkt vele malen moeilijker dan het veranderen van de inhoud van datgene waarin je 'geloofd'.

doeidoei
Frodo

Theoloog schreef:Toch schijnt dat wel eens voor te komen, atheïsten, agnosten of ietsisten die tot geloof komen. Die worden dan meestal niet vrijzinnig, maar conservatief/ orthodox. Of ronduit fundamentalistisch.

Het is inderdaad opvallend dat mensen die op latere leeftijd omswitchen,
veel fanatieker zijn en er helenaal voor gaan ,
alsof ze iets goed te maken hebben en zichzelf willen bewijzen.

of ze zijn nog niet volledig afgekickt vh geloof.
maar naar redenen gokken is lastig

Sebastiaan: laatst nog over dit fenomeen met een vrijzinnig religieuze huisarts in mijn vriendenkring over gehad. Zijn uitleg vond ik iets om over na te denken. Het is geen bevestigingsdrang bij dergelijke mensen, het is veel meer een contrareactie op het voorgaande leven dwz. men is zolang ervan overtuigd dat men een bepaalde visie moest ondersteunen en dat deze juist is, dat op het moment dat men overtuigd is van het ongelijk, men zichzelf vervloekt over die jaren van het leven ervoor dat men nog niet overtuigd was. In zoverre vond ik het een plausibele redenering omdat het namelijk bepaalde fenomenen beter verklaart die eraan gelieerd zijn namelijk dat men naarmate men ouder wordt, meestal moeilijker te overtuigen is. Bovendien verklaart het beter dat grote omslagpunt vermoed ik.

@Sararje schreef,

Sebastiaan: laatst nog over dit fenomeen met een vrijzinnig religieuze huisarts in mijn vriendenkring over gehad. Zijn uitleg vond ik iets om over na te denken. Het is geen bevestigingsdrang bij dergelijke mensen, het is veel meer een contrareactie op het voorgaande leven dwz. men is zolang ervan overtuigd dat men een bepaalde visie moest ondersteunen en dat deze juist is, dat op het moment dat men overtuigd is van het ongelijk, men zichzelf vervloekt over die jaren van het leven ervoor dat men nog niet overtuigd was. In zoverre vond ik het een plausibele redenering omdat het namelijk bepaalde fenomenen beter verklaart die eraan gelieerd zijn namelijk dat men naarmate men ouder wordt, meestal moeilijker te overtuigen is. Bovendien verklaart het beter dat grote omslagpunt vermoed ik.

Dus als ik het goed begrijp, voelen deze mensen zich schuldig over hun "zondige" leven en schamen zich zo verschrikkelijk daarvoor, dat zij zich daarom bekeren tot zulk fundamentalische denkbeelden??? Ik redeneer/fantaseer even door: je hebt misschien iets vreselijks meegemaakt in je kinder- of puberjaren, daardoor "sla je volkomen los" beschadigde daardoor jezelf, dat weet je eigenlijk heel goed en daarom bekeer je, zodat je "zonden" vergeven zullen zijn als je leven eindigt?

Of bedoelt die huisarts dat niet gelovigen/niet christelijken geen of minder fatsoensnormen hebben en er maar op los leven?

Volgens mij, maar dat moeten exgelovigen maar uitmaken, is het vooral een vorm van woede en frustratie

Heel je jeugd belogen en bedrogen worden met religieuze sprookjes met alle gevolgen van dien. Uitendelijk begint de idiotie vh sprookje te door te sijpelen en als je iets zegt dan krijg je te maken met psychoterror (tem uitsluiting uit eigen familie in sommige gevallen).
Ik zou in dat geval ook kwaad worden denk ik

Verbeter me maar als ik er compleet naast zit.

appelfflap schreef:Volgens mij, maar dat moeten exgelovigen maar uitmaken, is het vooral een vorm van woede en frustratie

Heel je jeugd belogen en bedrogen worden met religieuze sprookjes met alle gevolgen van dien. Uitendelijk begint de idiotie vh sprookje te door te sijpelen en als je iets zegt dan krijg je te maken met psychoterror (tem uitsluiting uit eigen familie in sommige gevallen).
Ik zou in dat geval ook kwaad worden denk ik

Verbeter me maar als ik er compleet naast zit.

Volgens mij beschrijf jij zeer goed mijn weg van christen naar atheïst. Maar hoewel ik altijd die gevoelens van woede en frustratie gevoeld heb wil ik er altijd paal en perk aan stellen, en heb ik graag dat iemand mij met de regelmaat van de klok er een tik voor geeft wanneer het de kop weer opsteekt.

a.r. schreef:Dus als ik het goed begrijp, voelen deze mensen zich schuldig over hun "zondige" leven en schamen zich zo verschrikkelijk daarvoor, dat zij zich daarom bekeren tot zulk fundamentalische denkbeelden???

Niet alleen denkbeelden, maar ook levenswijze. Ik kende heel goed een vrouw die op 65-jarige leeftijd christen werd. Ze had precies díe reaktie, dat ze iets goed moest maken (zo zei ze het letterlijk). Ze werd uitgezonden naar het zendingsveld als secretaresse, en stierf daar later toen ze al ver in de 80 was. Ze stelde haar woning in Londen gratis ter beschikking aan studenten van de bijbelschool.

Sararje schreef:het is veel meer een contrareactie op het voorgaande leven dwz. men is zolang ervan overtuigd dat men een bepaalde visie moest ondersteunen en dat deze juist is, dat op het moment dat men overtuigd is van het ongelijk, men zichzelf vervloekt over die jaren van het leven ervoor dat men nog niet overtuigd was. In zoverre vond ik het een plausibele redenering omdat het namelijk bepaalde fenomenen beter verklaart die eraan gelieerd zijn namelijk dat men naarmate men ouder wordt, meestal moeilijker te overtuigen is. Bovendien verklaart het beter dat grote omslagpunt vermoed ik.

Ook waar, maar 'zichzelf vervloekt' vind ik wel erg drastisch uitgesproken.
Maar ik zal de eerste zijn die doorheeft dat zoiets door het slachtoffer natuurlijk tot het laatst vermeden wordt te erkennen, want het vereist de allersterkste benen om op te staan om het toe te geven. Je scheept me met een mooie klus op zogezegd .

Sebastiaan schreef:Het is inderdaad opvallend dat mensen die op latere leeftijd omswitchen veel fanatieker zijn en er helenaal voor gaan ,
alsof ze iets goed te maken hebben en zichzelf willen bewijzen.

Maar waarom niet eenvoudig 'alsof ze precies weet hebben van de negatieve zaken die ze nu tegenstaan'? En waarom niet 'alsof ze de ander ervoor willen behoeden niet dezelfde fout te maken als die ze zelf gemaakt denken te hebben'?

Frodo schreef:Het veranderen van je eigen mentaliteit blijkt vele malen moeilijker dan het veranderen van de inhoud van datgene waarin je 'gelooft'.

doeidoei
Frodo

Inderdaad, en dat geldt als ik even mag opmerken ook voor een persoon als jij. Jouw mentaliteit is al evenzeer gevangen, namelijk met minachting boven atheïsten en fundamentalisten te staan in de waan een hogere wijsheid in pacht te hebben, alsof er een derde weg is tussen of boven hen, alsof God voor de helft kan bestaan.

Ik kan er natuurlijk naast zitten, maar zolang je je eigen zienswijze nooit onderbouwt, nooit gestalte geeft, nooit invult, en daar wacht ik al op sinds 5 mei 2006, noem ik het een waan waarin je leeft.
( http://www.freethinker.nl/forum/viewtop ... 6&start=79 ).

Atheïsten en fundamentalisten staan allebei voor duidelijkheid en helderheid van denken. je weet met hen precies wat je op je bord krijgt. In de derde weg van denken zie ik dat alles altijd ontbreken, het is als een lopen op sluipwegen, een fantoom onder een mantel verstoppen en maar blijven roepen: hieronder is de grootste schat!

Rereformed schreef:

a.r. schreef:Dus als ik het goed begrijp, voelen deze mensen zich schuldig over hun "zondige" leven en schamen zich zo verschrikkelijk daarvoor, dat zij zich daarom bekeren tot zulk fundamentalische denkbeelden???

Niet alleen denkbeelden, maar ook levenswijze. Ik kende heel goed een vrouw die op 65-jarige leeftijd christen werd. Ze had precies díe reaktie, dat ze iets goed moest maken (zo zei ze het letterlijk). Ze werd uitgezonden naar het zendingsveld als secretaresse, en stierf daar later toen ze al ver in de 80 was. Ze stelde haar woning in Londen gratis ter beschikking aan studenten van de bijbelschool.

En je kunt de dingen die je "fout" hebt gedaan alleen maar goed maken door fundamentalisch (christen) te worden?
Ieder mens maakt "fouten", soms willens en wetens, soms onbewust, bijv. uit woede/pijn/angst, maar er is m.i. altijd een moment waarop je weet dat je iets fout hebt gedaan, dan kun je toch wat je fout hebt gedaan gewoon toegeven en trachten je fouten goed te maken, door excuses aan te bieden, of je foute levenswijze te veranderen?
Dus waarom keer je dan radicaal het leven de rug toe, i.p.v. karakter te tonen, de realiteit onder ogen te zien en ten positieve te veranderen? Je verandert liever in een "puppet on a string" met een schuld-en boetegevoel, dan werkelijk je gedrag onder ogen te zien en toe te geven ?

Of is het een soort oerinstinct, doodsangstgevoel, gecombineert met over god gehoord hebbende, angst voor idd een hiernamaals/hel?
Ik realiseer me dat ik me in deze laatste overweging slecht uitdruk, maar ik kan het momenteel niet beter onder woorden brengen.

a.r. schreef: En je kunt de dingen die je "fout" hebt gedaan alleen maar goed maken door fundamentalisch (christen) te worden?

Dat wordt veel mensen naar mijn idee inderdaad wijsgemaakt.

a.r. schreef: Ieder mens maakt "fouten", soms willens en wetens, soms onbewust, bijv. uit woede/pijn/angst, maar er is m.i. altijd een moment waarop je weet dat je iets fout hebt gedaan, dan kun je toch wat je fout hebt gedaan gewoon toegeven en trachten je fouten goed te maken, door excuses aan te bieden, of je foute levenswijze te veranderen?

Dat is wel de manier. Toegeven dat je fout zit en eventueel je levenswijze veranderen. Je afvragen of je werkelijk de persoon bent die je wenst te zijn.
Als je excuses aanbiedt aan iemand die je hebt gekwetst is dat vele malen beter dan wanneer je dat niet doet en in plaats daarvan onder de rokken van een god kruipt.

a.r. schreef: Dus waarom keer je dan radicaal het leven de rug toe, i.p.v. karakter te tonen, de realiteit onder ogen te zien en ten positieve te veranderen? Je verandert liever in een "puppet on a string" met een schuld-en boetegevoel, dan werkelijk je gedrag onder ogen te zien en toe te geven ?

Het is misschien wel de makkelijkste weg. Fouten toegeven aan een ander mens vraagt om een sterk karakter, fouten toegeven aan god hoeft niet. Het enige dat van je wordt gevraagd is om blind te geloven in Jezus. Ieder halfzacht ei kan blind geloven.
[quote="a.r.""]
Of is het een soort oerinstinct, doodsangstgevoel, gecombineert met over god gehoord hebbende, angst voor idd een hiernamaals/hel?
Ik realiseer me dat ik me in deze laatste overweging slecht uitdruk, maar ik kan het momenteel niet beter onder woorden brengen.[/quote]
Je brengt het aardig onder woorden vind ik. Ik denk dat het een gebrek aan liefde is voor het eigen 'ik'. En ook gebrek van liefde in de omgeving, of in elk geval een ernstig gevoel van miskend te zijn.