Freethinker.nl

Peter,

Jarenlang in de marketing staf van een multinational gewerkt; breek me de bek niet open.

Iedereen kan een indruk krijgen van de eigen (weg)gerationaliseerde vooroordelen:


https://implicit.harvard.edu/implicit/" onclick="window.open(this.href);return false;


R.

Even checken of dit academisch betoog vanuit hier bereikbaar is

https://s3.amazonaws.com/academia.edu.d ... om_a_P.pdf" onclick="window.open(this.href);return false;

De tegenstellingen tussen de verschillende betekenissen worden hier netjes zo uitgerafeld dat de telkens weer opduikende verwarring hier wat kan worden gedempt.

The question we are interested in in this chapter, is whether the above mentioned scientific findings are relevant to our use of the concept of free will when that concept is approached from a different angle. We call this different angle the 'pragmatic sentimentalist'- approach to free will (hereafter the PS-approach).3 This approach can be traced back to Peter F. Strawson’s influential essay “Freedom and Resentment”(Strawson 1962).4 Contrary to the meatphysical approach, the PS-approach does not understand free will as a concept that somehow precedes our moral practices.

Rather it is assumed that everyday talk of free will naturally arises in a practice that is characterized by certain reactive attitudes that we take

Het spijt me, ik tracht de term vrije wil van nu af aan juist te vermijden. Onze voornaamste denkfout is - denk ik - dat we het van belang van de vraag óf ons gedrag is gedetermineerd overschatten, terwijl het veel belangrijker is waardóór het is gedetermineerd (en waardoor niet).

Is een vallende steen, onderhevig aan de zwaartekracht, verantwoordelijk voor de schade die het aanricht? Neen, de zwaartekracht is 'verantwoordelijk' voor de schade. Maar de zwaartekracht is een blinde fysische wet, die onpersoonlijk zijn gang gaat. En kan dus geen verantwoordelijkheid dragen. Als er geen vrije wil is, en louter blinde chemische en fysische processen in de hersenen, is de logisch noodzakelijk conclusie dat we ook niet verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor onze daden. Een onvrije wil gaat volgens mij samen met een niet verantwoordelijk zijn voor onze daden.

MaartenV schreef:Is een vallende steen, onderhevig aan de zwaartekracht, verantwoordelijk voor de schade die het aanricht? Neen, de zwaartekracht is 'verantwoordelijk' voor de schade. Maar de zwaartekracht is een blinde fysische wet, die onpersoonlijk zijn gang gaat. En kan dus geen verantwoordelijkheid dragen. Als er geen vrije wil is, en louter blinde chemische en fysische processen in de hersenen, is de logisch noodzakelijk conclusie dat we ook niet verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor onze daden. Een onvrije wil gaat volgens mij samen met een niet verantwoordelijk zijn voor onze daden.

Wij leren dat bepaalde daden wel of niet door de beugel kunnen. Moorden, zo wordt ons al vroeg duidelijk gemaakt, mag niet. Echter, als je emotioneel genetisch benadeeld bent en je mist bovendien een gedegen opvoeding, dan zou je theoretisch gezien minder verantwoordelijk zijn voor je daden. Echter: De maatschappij dient verschoont te blijven van personen die dit gebrek hebben. Mooiste zou zijn: Repareren/herstellen van die genen in combinatie met conditionering/heropvoeding. Maar zelfs de massamoordenaar weet dat zijn daden niet getolereerd worden door de maatschappij.

Dikkemick,

Zoals Nietzsche zei: "wat is jouw verdienste aan een gedachte die in je opkomt?"
En als die gedachte 'ik wil een moord begaan' is, dan mag je van geluk spreken dat er - geheel uit het niets - minstens een even sterke tegengedachte in je opkomt die jou tegenhoudt die moord te begaan. In beide gevallen zijn beide gedachten buiten jou wil om in je opgekomen.
Dus het is puur een externe factor die bepaalt of je al dan niet van geluk mag spreken dat de tegengedachten sterk genoeg zijn in geval van aandrang tot moord.

Peter van Velzen schreef:Het spijt me, ik tracht de term vrije wil van nu af aan juist te vermijden. Onze voornaamste denkfout is - denk ik - dat we het van belang van de vraag óf ons gedrag is gedetermineerd overschatten, terwijl het veel belangrijker is waardóór het is gedetermineerd (en waardoor niet).

Peter!

Het artikel gaat over verantwoordelijkheid.

Roeland

MaartenV schreef:Is een vallende steen, onderhevig aan de zwaartekracht, verantwoordelijk voor de schade die het aanricht? Neen, de zwaartekracht is 'verantwoordelijk' voor de schade. Maar de zwaartekracht is een blinde fysische wet, die onpersoonlijk zijn gang gaat. En kan dus geen verantwoordelijkheid dragen. Als er geen vrije wil is, en louter blinde chemische en fysische processen in de hersenen, is de logisch noodzakelijk conclusie dat we ook niet verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor onze daden. Een onvrije wil gaat volgens mij samen met een niet verantwoordelijk zijn voor onze daden.

MaartenV,

Je piest klaterend naast de pot, het artikel van Maureen Sie gaat over verantwoordelijkheid die los staat van jouw gedachtendwangbuis.
Mocht je moeite hebben met die benadering dan kan je minstens eerst dat artikel lezen.

Roeland

MaartenV schreef:Is een vallende steen, onderhevig aan de zwaartekracht, verantwoordelijk voor de schade die het aanricht? Neen, de zwaartekracht is 'verantwoordelijk' voor de schade. Maar de zwaartekracht is een blinde fysische wet, die onpersoonlijk zijn gang gaat. En kan dus geen verantwoordelijkheid dragen. Als er geen vrije wil is, en louter blinde chemische en fysische processen in de hersenen, is de logisch noodzakelijk conclusie dat we ook niet verantwoordelijk kunnen worden gesteld voor onze daden. Een onvrije wil gaat volgens mij samen met een niet verantwoordelijk zijn voor onze daden.

Als het afkeuren dan wel bestraffen van het gedrag van de steen zou helpen, dan was de steen verantwoordelijk. Maar het helpt niet, en daarom doen we het niet. Tenzij we een waanzinnige vorst zijn, die de golven zweepslagen geeft nadat ze zijn brug hebben vernield. Het lezen van een tekst is een fysisch proces, Maar denk je dat het geen impact heeft? Waarom schrijf je dan way?

heeck schreef:

Peter van Velzen schreef:Het spijt me, ik tracht de term vrije wil van nu af aan juist te vermijden. Onze voornaamste denkfout is - denk ik - dat we het van belang van de vraag óf ons gedrag is gedetermineerd overschatten, terwijl het veel belangrijker is waardóór het is gedetermineerd (en waardoor niet).

Peter!

Het artikel gaat over verantwoordelijkheid.

Roeland

Sorry, ik kan het niet lezen (XML-error). De begeleidende tekst wel, die is verwarrend omdat de woorden vrije wil er in voorkomen.

Peter van Velzen schreef:

MaartenV schreef:Is een vallende steen, onderhevig aan de zwaartekracht, verantwoordelijk voor de schade die het aanricht? Neen, de zwaartekracht is 'verantwoordelijk' voor de schade. Maar de zwaartekracht is een blinde fysische wet, die onpersoonlijk zijn gang gaat.

Als het afkeuren dan wel bestraffen van het gedrag van de steen zou helpen, dan was de steen verantwoordelijk. Maar het helpt niet, en daarom doen we het niet.

JURIDISCH
De steen is wel degelijk verantwoordelijk.
Je kunt hem zelfs 'aansprakelijk' stellen.
Verzekering (ligt aan je kleine lettertjes), subsidie overheid bv.)

FILOSOFISCH
Is het wellicht de schuld van de zwaartekracht
Of dat je zo stom was om onder een vallende steen te blijven staan

Peter van Velzen schreef:
Het gedrag van rechtspersonen is overigens ook mede afhankelijk van..

Prikkels prikkels en nog eens prikkels..
Harde prikkels, zachte prikkels, grote prikkels, kleine prikkels... het blijven prikkels!

Peter van Velzen schreef:Het spijt me, ik tracht de term vrije wil van nu af aan juist te vermijden. Onze voornaamste denkfout is - denk ik - dat we het van belang van de vraag óf ons gedrag is gedetermineerd overschatten, terwijl het veel belangrijker is waardóór het is gedetermineerd (en waardoor niet).

"...veel belangrijker is waardóór ": (stap 2 )

Prikkels..
Enfin, hetzelfde riedeltje.

heeck schreef:
Rather it is assumed that everyday talk of free will naturally arises in a practice that is characterized by certain reactive attitudes that we take

Prikkels...
... hetzelfde riedeltje.

In hoeverre ben je verantwoordelijk voor je gedrag of zelf slachtoffer.


In het kader van prikkels en verantwoordelijkheid gaat het m.i. om zelfbeheersing. (Hoe goed kun je je impulsen beheersen, voel je je aansprakelijk voor de gevolgen of wordt dat overruled door de prikkel.)
Mensen met een lage impulsbeheersing kunnen zich wel verantwoordelijk voelen maar toch niet geremd worden zoals normale mensen dat wel hebben. Schijnt vooral bij pedoseksuelen te spelen.


Interessant gegeven is dat vrouwen niet alleen actievere hersenen hebben maar ook beter zijn in impulsbeheersing dan mannen.
Nog interessanter vind ik dat er blijkbaar sprake is van een meer of minder aanwezig zijn van dit fenomeen.
Aangezien dat mogelijk is, is het ook mogelijk om daar bewust wat mee te doen.
http://www.recordonline.com/article/201 ... /120429693" onclick="window.open(this.href);return false;

Als het mogelijk is om onderstaande ernstige kwesties aan te pakken met gedragstherapie gericht op impulsbeheersing dan lijkt me dat het bij het gewone volk een peuleschilletje moet zijn


Swaab over pedo's:
Je kunt iets doen aan beheersing van impulsen, de richting van de seksualiteit verander je niet .'
https://www.volkskrant.nl/archief/-steu ... ~a2809420/" onclick="window.open(this.href);return false;


Eindelijk deze ook weer gevonden, waar had ik het toch ooit gelezen..
Duidelijk is dat hulp beter werkt dan opsluiten, afkeuren of straffen.

https://www.wodc.nl/binaries/on2001-1-v ... -78983.pdf" onclick="window.open(this.href);return false;
OVER DE ZIN VAN COGNITIEVE GEDRAGSTHERAPIE (Impulsbeheersing)

Zo zijn interventies die op cognitie en gedrag gericht zijn en programma’s die verschillende soorten behandeling combineren succesvoller dan bijvoorbeeld non-directieve psychotherapie, of afschrikking. Gebleken is dat een goed werkend programma een betere uitwerking heeft in de gemeenschap dan in een inrichting.

Zedendelinquenten
Met betrekking tot effectiviteit van interventies voor zedendelinquenten (de tweede onderzoeksvraag) is in de internationale literatuur het een en ander verschenen. Ook hier blijven de conclusies van het vorige literatuuronderzoek overeind: interventies kunnen wel goede resultaten hebben en dan met name degene die zich op cognitie en gedrag richten, eventueel in samenhang met hormonale behandeling. De resultaten zijn echter veel minder eenduidig en sterk bewezen dan bij de programma’s in het algemeen.
Behandelingen hebben vooral effect bij pedofielen. Bij verkrachters is het effect van behandeling het kleinste. Incestplegers recidiveren het minst. Dit laatste hoeft echter niet aan behandeling te liggen: de mate waarin daders van verschillende soorten zedendelicten recidiveren is verschillend.

Geweldsdelinquenten
Ook met betrekking tot het effect van interventies bij geweldsdelinquenten
is de afgelopen anderhalf jaar literatuur verschenen. De conclusie van het vorige literatuuronderzoek, dat veel nog onduidelijk is, blijft ook nu gelden. In het algemeen geldt dat op cognitie- en gedrag gerichte interventies ook bij geweldsdelinquenten zin hebben.

Onderzoeken naar interventies voor volwassen delinquenten waarbij het programma zich richt op woedebeheersing, geven geen eenduidige resultaten. Uit een recent onderzoek naar het Anger and Emotion management programma in Canada bleek dat het recidive kan verminderen, vooral bij degenen die een hoge kans lopen te recidiveren.

Cognitieve vaardigheden programma
Het antwoord op de vierde onderzoeksvraag is enigszins teleurstellend. Er is nog weinig literatuur over effectiviteit van het programma R&R in Europese landen. Het programma is ingevoerd in het Verenigd Koninkrijk (Engeland en Schotland) en in de Scandinavische landen. In Duitsland wordt het gebruikt voor geestelijk gestoorde delinquenten. In een aantal van deze landen wordt onderzoek gedaan naar de effecten ervan.
In Engeland was het voorlopige resultaat van een eerste onderzoek naar het programma in de gevangenis dat het programma minder recidive tot gevolg had (na een jaar). Ook voorlopige recidivecijfers van een volgende evaluatie lijken gunstig, maar de resultaten zijn nog in een zeer voorlopig stadium.

Er zijn wel al effecten bekend in termen van behandel- resultaat (effecten op allerlei psychologische maten) wat betreft Zweden. Deze zijn positief. In Finland zijn resultaten wat betreft het effect van de training op denkstrategieën (met andere woorden op het behandeldoel) positief. Ook de meningen van gedetineerden over het programma zijn gunstig.