Freethinker.nl

Ja.....

Sorry,sorry, sorry, mea culpa mea culpa maxima mea culpa.

Was héél onbeschoft van mij.......

Kochimodo schreef:Was héél onbeschoft van mij.......

Ach het was net als een gebed. Het voelde wel vertrouwd.

Kochimodo schreef:Ik ben nu 1,5 jaar verder na mijn geloofsafval en steeds weer verbaas ik mij erover hoe ik daardoor veranderd ben...

Jouw verslag komt exact overeen met wat ik over mijzelf zou kunnen schrijven, nu na drie jaar als atheïst rondgelopen te hebben.

Ik ben erg blij dit positieve verslag te horen van je en wens je het allerbeste toe. Ik hoop dat we elkaar ooit nog eens irl ontmoeten.

We gaan naar Finland toe! We gaan naar Finland toe!
Zullen we gaan Koch? Ooit?

Ik zou best naar Finland willen, maar dan wel in de zomer! Kan ik tenminste daar ff afkoelen.....

BOT
Hoe ik nu ben heeft er altijd ingezeten en is er bij tijd en wijle ook uitgekomen. Alleen heeft het niet durven, willen en kunnen loslaten mijn ontwikkeling en groei altijd tegengehouden.

In 1992 zei iemand al dat ik mijn geloof dat mij met de paplepel was ingegoten moest loslaten -toen was ik nog geen eens pinksterchristen!- en dat het mij in de weg stond! Maar ik zei toen ik dat niet kon. Had ik dat toen gedurfd was ik ws al véél verder geweest.

Mijn 'bekering' tot het pinksterchristendom in 1996 heeft het nog erger gemaakt! In die tijd ben ik mijzelf écht goed kwijtgeraakt!

Gelukkig heb ik op FT een fikse duw en trap onder mijn kont gehad, wat mij de moed heeft gegeven eindelijk te breken met mijn geloof, wat al stervende was zonder dat ik het zelf door had.

Kochimodo schreef:Ik zou best naar Finland willen, maar dan wel in de zomer! Kan ik tenminste daar ff afkoelen.....

Hartelijk welkom jullie twee. We houden het in gedachten!

Hoe ik nu ben heeft er altijd ingezeten en is er bij tijd en wijle ook uitgekomen. Alleen heeft het niet durven, willen en kunnen loslaten mijn ontwikkeling en groei altijd tegengehouden.

In 1992 zei iemand al dat ik mijn geloof dat mij met de paplepel was ingegoten moest loslaten -toen was ik nog geen eens pinksterchristen!- en dat het mij in de weg stond! Maar ik zei toen ik dat niet kon. Had ik dat toen gedurfd was ik ws al véél verder geweest.

Haha, alweer precies zoals ik zou kunnen zeggen. Gelovigen zeiden regelmatig tegen mij dat ik te rationalistisch was, en in 1992 zei iemand (overigens geen gelovige) tegen mij dat het eerste kenmerk van mij non-conformisme is en ik 'duidelijk een opstandige geest' heb.

Maar ik had altijd dezelfde reaktie. Toen ik in 1995 in de put zat vroeg mijn gelovige broer eens heel direct of ik nog in God geloof. Ik antwoordde zoiets als "wat er met de paplepel is ingegoten raak je nooit kwijt." Het niet 'durven, kunnen, willen' zat zo diep dat ik niet eens een begin maakte met het proces van deconversie. Geloof hoorde als een axioma tot mijn leven.
Interessant dat we allebei de 45 moesten bereiken voordat onze geest sterk genoeg was om met deze zaken daadwerkelijk aan de gang te gaan. Overigens brak ik met het christendom op 45-jarige leeftijd. Moed om me atheïst te noemen had ik pas op mijn 50ste!

Haha, mijn tussenstap was -zoals je weet- het Noachisme. In 2006 had ik voor mijzelf de conclusie dat het NT niet in overeenstemming met OT en dat JC niet de geprofeteerde messias was. Idd heeft het woord atheisme vanwege mijn religieuze opvoeding een negatieve betekenis gehad. Ik denk dat het niet voor niets is dat wij allebei eerst 45 jaar moetsen worden om ons leven en opvatiingen nog eens te herzien. Ik merk het om mij heen ook dat dat juist de leeftijd is dat mensen nog een switch willen en kunnen maken. In theorie ben je dan iets over de helft van de verwachte levensduur van de huidige mens in de westerse wereld. Hoe ga je idd de 2de helft van je leven invullen....Voor ons was dat bevrijding van het juk van religie!

Rereformed schreef:Ik antwoordde zoiets als "wat er met de paplepel is ingegoten raak je nooit kwijt."

En je bent het ook nog niet kwijt, Re, want het houdt je nog steeds bezig maar dan op een andere manier. Ik betwijfel of ik ooit mijn 'interesse' voor het christendom en aanverwante onderwerpen kwijt zal raken. Voor mij hoeft het eigenlijk niet, zo is het een leuke hobby. En voor jou heeft het helemaal weinig zin om er niets meer aan te doen, want je weet er juist zoveel van.

CXT schreef:

Rereformed schreef:Ik antwoordde zoiets als "wat er met de paplepel is ingegoten raak je nooit kwijt."

En je bent het ook nog niet kwijt, Re, want het houdt je nog steeds bezig maar dan op een andere manier. Ik betwijfel of ik ooit mijn 'interesse' voor het christendom en aanverwante onderwerpen kwijt zal raken. Voor mij hoeft het eigenlijk niet, zo is het een leuke hobby. En voor jou heeft het helemaal weinig zin om er niets meer aan te doen, want je weet er juist zoveel van.

Mijn vriend zegt ook dat ik meer met het christendom en geloof bezig ben dan de gemiddelde gelovige. En gelijk heeft ie. Hij komt zelf ook uit een gelovig gezin, maar heeft naar eigen zeggen het geloof op zijn 10e zonder plichtplegingen de deur uitgedaan omdat het hem destijds een goed idee leek. Bij mij was het een ellenlange proces waarbij ik het geloof stukje bij beetje heb ontmanteld

CXT schreef:

Rereformed schreef:Ik antwoordde zoiets als "wat er met de paplepel is ingegoten raak je nooit kwijt."

En je bent het ook nog niet kwijt, Re, want het houdt je nog steeds bezig maar dan op een andere manier. Ik betwijfel of ik ooit mijn 'interesse' voor het christendom en aanverwante onderwerpen kwijt zal raken. Voor mij hoeft het eigenlijk niet, zo is het een leuke hobby. En voor jou heeft het helemaal weinig zin om er niets meer aan te doen, want je weet er juist zoveel van.

Maar ik bedoelde met het antwoord toen dat ik me niet kan voorstellen dat ik m'n geloof ooit geheel zou kwijt raken, en dat ik nu juist wel tot op het laatste zuchtje ervan gebeurd. Het was voor mij in vroegere jaren altijd ondenkbaar. En nu heb ik er geen enkele behoefte meer aan en is het even ondenkbaar dat geloofszaken voor mij nog een vraag zouden zijn. Ik ben er wat dat betreft volledig van bevrijd.

Dat ik me zeer bezig houd met mijn oude geloof is omdat religie en in ruimere zin het bezig zijn met de vorming van wereldbeelden en de invulling van idealen en filosofie vanaf mijn 16e ofzo altijd mijn lust en mijn leven is geweest. Het is, zoals je jezelf ook beschrijft, een diepgaande interesse voor dat soort zaken. Ook is het uiteraard geen kwestie van alles kwijtraken wanneer je je geloof kwijtraakt. Ook in de religie zijn er een heleboel zaken die gewoon op gezond verstand of op waardevolle idealen gebaseerd zijn die je niet weg hoeft te gooien. Zo zijn er tal van bijbelverhalen die altijd blijven aanspreken, zoals wanneer Nathan tegen koning David, die verontwaardigt reageert op de man waarover hem een verhaal wordt verteld, zegt: "Gij zijt die man!", of wanneer Jezus tegen de mensen die het zo goed weten zegt: "Wie zonder zonde is werpe de eerste steen" of wanneer je een verhaal leest van Jezus' doodsnood in Gethsemane. Zoiets blijft diep aangrijpend.

Iets van hetzelfde heb ik in mijn leven ook wanneer ik het voor mezelf overdenk in hoeverre ik mezelf nog als Nederlander kan zien. Ik heb minder dan 40% van mijn leven in mijn vaderland gewoond, en het percentage wordt elk jaar kleiner en er zijn tal van zaken in Nederland waar ik absoluut niets van weet of waar ik totaal van vervreemd ben. Maar 'het Nederlanderschap' is me als kind 'met de paplepel' ingegoten en bepaalde dingen draag ik mee en zullen er nooit uit te branden zijn. Vaak is het heel diep verborgen, en merk je er nauwelijks iets van. Soms moet ik ervoor boeten wanneer het iets is wat hier niet begrepen wordt. Op een andere keer kan ik er juist van genieten wanneer ik merk dat een bepaald gedrag dat voor mij natuurlijk is me voordeel geeft hier in Finland.

Je moet denk ik vooral proberen altijd de voordelen eruit zien te peuren van zaken die achteraf moeilijk of verkeerd of overbodig bleken te zijn. Je vijand moet je altijd bezien als iemand die jou een dienst verricht en tegenslag moet je tot een sterker persoon maken.

Marinus schreef:Mijn vriend zegt ook dat ik meer met het christendom en geloof bezig ben dan de gemiddelde gelovige. En gelijk heeft ie. Hij komt zelf ook uit een gelovig gezin, maar heeft naar eigen zeggen het geloof op zijn 10e zonder plichtplegingen de deur uitgedaan omdat het hem destijds een goed idee leek. Bij mij was het een ellenlange proces waarbij ik het geloof stukje bij beetje heb ontmanteld

Precies hetzelfde geldt voor mij. Wellicht heeft het ermee te maken dat we er zo volledig in zijn opgegaan.

Herman Philipse schreef in zijn Atheïstisch Manifest "Hoe het ook zij, godsdienst gaat pas werkelijk boeien zodra men er niet meer in gelooft. Dan ontstaat de noodzaak de diepten van de menselijke geest en de geschiedenis van de mensheid te doorvorsen om de immense verscheidenheid van geloofsvoorstellingen te verklaren. Atheïsme leidt tot zelfkennis, terwijl het geloof blijft steken in wishful thinking en atavistische projecties." Deze woorden stonden meteen op mijn geheugen gegrift toen ik ze las. Ik begreep meteen dat het precies zo is als hij uitsprak, alhoewel ik me toen nog geen atheïst durfde te noemen. Ik ben me pas werkelijk met religie gaan bezig houden toen ik het niet meer geloofde. En toen heb ik mezelf pas leren kennen. En het is sindsdien pas echt boeiend om met religie bezig te zijn.

"Hoe het ook zij, godsdienst gaat pas werkelijk boeien zodra men er niet meer in gelooft. Dan ontstaat de noodzaak de diepten van de menselijke geest en de geschiedenis van de mensheid te doorvorsen om de immense verscheidenheid van geloofsvoorstellingen te verklaren. Atheïsme leidt tot zelfkennis, terwijl het geloof blijft steken in wishful thinking en atavistische projecties."

Ik ben bijna klaar met het wéér herlezen van dit boek en deze quote kan ik alleen maar onderschrijven. Vandaar dat m.n. het christendom/judaisme altijd mijn interesse zal blijven houden. Alleen niet meer als gelovige, maar als ex-gelovige!

Ik ben ook gelovig opgevoed ,( echter nooit zo streng en/of sectarisch zoals ik dat hier lees
bij verschillende Nederlandse ex-gelovigen en vrienden ) maar ik heb al vroeg mijn
"eigen opgelepelde geloof"( het toenmalige RK van voor het vatikaans Concilie ) verloren
en dat op 13/14-jarige leeftijd ... Dat gebeurde ook vooral na het lezen van erg veel populair
wetenschappelijke prisma en aula boekjes uit die tijd ( een bepaalde "marxistische" boekhandel
was toen de enige plaats waar je toen dat erg goedkope "gift uit het Noorden en uit Antwerpen " kon kopen ...___ik heb er als knaap zelfs heelwat gratis mogen lezen, in de winkel zelf___overigens werd het mij ook mogelijk gemaakt om van-alles wat ik wou , te lezen in de uitzonderlijke (toendertijd) prive bibliotheek van de Gentse Augustijnen , dank zij een Franciscaner monnik-kunstschilder __ dat stemt me nog steeds, dankbaar ; ere wie ere toekomt ___ )

Het zal jullie zeker niet verbazen dat het boekjes over de "evolutie " en
de "kosmologie "( na de verbazingwekkende lancering van de "spoetnik" en de wereldtentoonstelling van 58 , was natuurwetenschap een uitermate "hot item" voor mij geworden ) waren , die het meeste mijn aandacht trokken en hebben bijgedragen aan mijn "ontwaken" uit de oudbollige kinderdroom
Ik was ook nogal vroeg creatief van inborst , en ik vond ook al vroeg dat "vrijheid "de conditio sine qua non was ,voor de ontwikkeling van originele en autentieke ideeen , concepten en "kunst"werkjes

Bovendien leefde ik in een land waar toendertijd niet veel keuze bestond in het aanbod
van verschillende religieen en allerlei "uitlegkunde " ...Eenmaal afgerekend met de "spam " van de autoritaire RK-leraren ( in die tijd waren dat gasten die de toenmalige evolutietheorie en kosmologie , doodzwegen ) , was voor mij de kous af ...

Alhoewel het mij dus ook (zo'n beetje ) met de autoritaire paplepel is ingegoten ,
heb ik er persoonlijk zeer gemakkelijk afscheid van kunnen nemen
Dank ook aan de bijval voor mijn artistiekerige ambities , die verder reikten dan het "entertainen binnen een enkele zuil"

Echter de meeste mensen in mijn entourage konden geen afscheid nemen van hun fopspeen ... ik ben daardoor ook altijd bezig gebleven met het zoete "geloof " ...Gewoon omdat ik van mensen hou , en het dus onnmogelijk is om dat aspect van hun leven , dood te blijven zwijgen of dat onderwerp te vermijden en/of ( misschien ook wel) te blijven weigeren mensen te trachten te helpen wanneer je ze ziet onderuit gaan omwille van hun sociale en emotionele zwakheid en afhankelijkheid van hun tijdens hun jeugd ingegoten / en onbewust onderhouden/gekoesterde onbetwijfelbare doctrines ...

Ik in een ander topic schreef:Opgevoed in de Nederlands Hervormde kerkleer en op latere leeftijd pinkstergristen geworden. In de NH kerk ervoer ik nada niets en in de pinksterkerk meende ik inderdaad vooral fysiek ook een ander te voelen, zoals gods liefde, de heilige geest en zijn gaven als profeteren (ja ja echt waar), woord van kennis (ja ja) uitdrijven van demonen (echt waar) e.d..Heb laatst nog terug gedacht aan hoe ik daar toch in kon trappen en dat was: de muziek! Ik speel basgitaar en heb ook in de praiseband van de kerk gespeeld en ben bassist geweest van het zgn mass choir (+100 koorleden heet een mass choir) en een geestelijk en emotioneel gezien mindere perioden hebben tot mijn "bekering" tot het pinkstergeloof geleid.

Ik wil dit toch nog graag toelichten. Door de muziek en het spreken en zingen in tongen raakte ik in een bepaalde gemoedstoestand. Misschien kan je zelfs wel spreken van in trance raken. Het is voorgekomen dat ik dan meende dat de heilige geest mij een boodschap voor de aanwezigen gaf die ik dan uitsprak Of dat ik een wildvreemde uit de aanwezigen pikte en dan meende dat God mij bepaalde zaken uit iemands leven liet zien en dan flapte ik er ook van alles uit. Gelet op de reacties leken ze zelfs te kloppen. Jahaa wat Char en Derek Ogilvie deden deed ik ook.....

De muziek en het zogenaamde in tongen spreken en in tongen zingen raakten mij op een of andere manier waardoor ik ontvankelijk was voor deze mumbo jumbo. Ook nu komt er van alles los soms als ik naar bvb instrumentale nummers van Carlos Santana uit zijn vroege periode luister of wanneer ik een een nummer een prachtige gitaarsolo hoor.

Ik weet niet of ik dat al eens opgeschreven heb in mijn getuigenis van mijn geloofsafval maar ook vanwege mijn Indische achtergrond (mijn ouders zijn Indische Nederlanders, dus gemengd Nederlands en Indonesisch, en daar geboren) ben ik van jongs af aan met allerlei verhalen over bovennatuurlijke verschijnselen/verschijningen opgegroeid. Dus als je daar van kindsbeen af aan mee bent groot gebracht geloof je dat en waarom zouden mijn ouders dat soort verhalen verzinnen? Toch? Mijn moeder mixte haar christen-zijn moeiteloos en naadloos met bepaalde zaken uit het animisme. Haar moeder -mijn oma dus- was een rasechte Indonesische moslima die in naam christen was geworden en die had het mijn moeder weer allemaal bijgebracht. Talloze malen in mijn jeugd heb ik de volgende woorden over mij uitgesproken gekregen: Bismillah-ir-rahman-ir-rahim: In de naam van God, de Barhmartige, de Genadevolle.

Eigenlijk niet zo gek dus dat het tot mijn 45ste (sinds vorige maand ben ik 50) duurde voor ik mij heb kunnen losrukken van het theisme. Beter laat dan nooit! En wat geniet ik van mijn geestelijke vrijheid en verlossing van dogma's en (bij)geloof.

Kochimodo schreef:Talloze malen in mijn jeugd heb ik de volgende woorden over mij uitgesproken gekregen: Bismillah-ir-rahman-ir-rahim: In de naam van God, de Barhmartige, de Genadevolle.

Zo hoorde ik mijn moeder nogal eens uitvallen in, Jezus,Maria en Jozef, 300 dagen aflaat, als ik weer eens een gat in mijn kop of mijn knieën gevallen was.