Jagang schreef:
Dit zou dus betekenen dat dieren ofwel evenveel, danwel even weinig rechten zouden moeten hebben als mentaal gehandicapten.
Mij lijkt het erg lastig kiezen tussen die twee, aangezien ze m.i. beiden moeilijk realiseerbaar of onwenselijk zijn, maar ik ben benieuwd.
dieren en gehandicapten evenveel van dat negatieve basisrecht geven is alvast doenbaar. Nu, over positieve rechten (bv. het recht op hulp), daar zijn we zelfs bij mensenrechten nog niet uit hoever dat strekt. Ik ga daar alvast iets verder in dan wat wettelijk verplicht is. Maar als ik jouw dwing om tegen je wil in anderen te helpen, ga ik je beschouwen als louter middel, en riskeer ik je basisrecht te schenden. (het basisrecht is echter niet absoluut: als het een kleine moeite is om de hulpdiensten te bellen, dan moet je dat doen, ookal heb je er geen zin in. dan zegt de wet dat het nalatig van je is als je niet de hulpdiensten belt, en dat is strafbaar. Maar als je niet in het ijskoude water bent gesprongen om de drenkeling te helpen, is dat nog niet strafbaar.)
Maar het is hoe dan ook duidelijk dat de verzameling "mentaal gehandicapten" als subcategorie al even abstract is als de het hele begrip "de mens"!
op zich is dat geen probleem, want we kunnen twee glijdende schalen aan elkaar koppelen (de mate van mentale handicap en de sterkte van het basisrecht). Bij speciesisme wordt een glijdende schaal (de mate van 'mens zijn') gekoppeld aan een discontinuiteit (het al of niet hebben van bepaalde rechten). Dat geeft problemen. De glijdende schaal 'warmte' kan men koppelen aan de glijdende schaal 'hoogte', door bv. warmer te linken aan hoger via een thermometer. Dat is iets anders dan warmte te koppelen aan een discontinuiteit, zoals bij het gebruik van het woord 'warm'. Hoe warm is warm? Waarom is onder de X° koud en erboven warm? Wat is er zo bijzonder aan die mysterieuze temperatuur X? Dat is arbitrair, zie je?
Nu, dieren hebben volgens onze carnistische samenleving ook al wel wat rechten, maar er is toch een scherpe sprong in sterke van rechten van zodra we een wezen het label 'mens' toekennen.
Kortom: Je wil mentaal gehandicapten wel beschermen tegen niet-menselijke dieren, maar (wilde) dieren niet.
dat recht op beschermin is een positief recht, waarbij we wat partijdigheid mogen tolereren, want als we gen partijdigheid zouden tolereren, zouden we iemand beschouwen als louter middel, en dan schenden we diens basisrecht. Eigenlijk is het pinkprincipe dus in zekere zin af te leiden uit het middelvingerprincipe, maar dat kun je wel lezen in mijn komende doctoraatsthesis
http://stijnbruers.wordpress.com/2013/0 ... -equality/" onclick="window.open(this.href);return false;
Tezelfdertijd ga ik er vanuit dat je je vrij oncomfortabel zou voelen bij de suggestie om al die rechten dan maar af te pakken van mentaal gehandicapten.
ja, omdat ik een sterkere emotionele betrokkenheid voel bij mentaal gehandicapten dan bij vele dieren. Maar ik tolereer wel jouw keuze mocht jij een sterkere emotionele band voelen met dieren dan met mentaal gehandicapten, dat je dan meer doet voor de dieren dan voor de mentaal gehandicapten. Ik ken wel wat mensen die zich meer inzetten voor dieren dan voor mentaal gehandicapten. Ja, eigenlijk: ikzelf werk in een natuurhulpcentrum voor wilde dieren, mijn zus werkt in een instelling voor mentaal gehandicapten, dus in zekere zin...
Recentelijk stel je dat mentaal gehandicapte mensen en dieren dezelfde negatieve rechten delen, maar dat mentaal gehandicapten, in tegenstelling tot dieren op basis van "de pink" in je morele hand, ook aanspraak kunnen maken op de nodige positieve rechten. Eens?
wel ja, ik kan misschien wel mentaal gehandicapten meer positieve rechten toekennen (hoewel, zie bovenstaande), maar ik moet wel tolereren dat jij dieren meer positieve rechten zou geven. Als jij een hond helpt eerder dan een mentaal gehandicapte, dan respecteer ik je keuze. Daartoe moeten we bereid zijn. We moeten niet bereid zijn om een muntstuk op te gooien en de hond en de gehandicapte een gelijke kans te geven als we een sterkere betrokkenheid voelen bij één partij.
Wat nu, als ik de mentaal gehandicapte mens, en het dier vervang door de moreel eveneens op gelijke voet verkerende blanke man, en zwarte man?
Laten we de pink daar eens op loslaten: Ze delen beiden dezelfde negatieve rechten, maar alleen de blanke krijgt dankzij de pink ook nog wat positieve rechten. Ik noem dat "apartheid".
wel, dat is een goed voorbeeld. Stel inderdaad dat meneer X hier beweert dat hij meer hulp biedt aan blanke mentaal gehandicapten dan aan zwarte mentaal gehandicapten. Waarom? Wel euh... omdat meneer X gewoon een sterkere band voelt met die blanke. Nu, e vraag is of meneer X zou tolereren dat ik de zwarte gehandicapte zou helpen. Zegt hij: "nee, je moet de blanke helpen, want blanken hebben meer recht op hulp dan zwarten", dan is dat discriminatie. Zegt hij daarentegen: "Goh, ik tolereer je keuze om de zwarte te redden, hoewel ik liever had gezien dat je de blanke redde, want ik heb wat meer affectie met die blanke", dan is dat geen discriminatie (geen racisme). Begrijp je?
De vraag is wel of iemand echt wel meer betrokkenheid kan voelen met alle en alleen blanken, zonder dat er bij die persoon sprake is van discriminatie. Want het is wat vreemd, gewoon omwille van huiskleur een sterkere betrokkenheid voelen... Maar goed, dat is voer voor psychologen.
Als je twee groepen wil gelijkschakelen, omdat de ene groep niet exclusief beschikt over een moreel relevant kenmerk dat de andere groep niet heeft, dus volgens jouw woorden moreel gelijkwaardig zijn, moeten de rechten, positief of negatief, worden doorgetrokken, aangezien positieve rechten evenzeer een morele lading hebben als negatieve rechten.
is deze opmerking voldoende weerlegd door bovenstaande?
Eén voorbeeld waarin je zélf de rechten van mentaal gehandicapten zelf niet even serieus lijkt te nemen als die van jezelf, is een gedachtenexperiment, waarin je mentaal gehandicapten in een boom hangt die je wil omhakken.
Maar zo'n metafoor is volkomen overbodig als je gewoon een huis van mentaal gehandicapten wil slopen voor eigen doeleinden, al snap ik best dat een "nest" wat makkelijker afbreekt dan een "huis".
ja, ik vind dat we moeten tolereren dat we die gehandicapte boombewoner mogen wegjagen en diens nest vernielen, mits de voorwaarden die ik reeds gaf. Bij 'mentaal gehandicapte' en 'nest' zijn er alvast twee moreel relevante punten: 1) net zoals vogels hebben mentaal gehandicapten waarschijnlijk wel minder begrip van (en gehechtheid aan) eigendom dan wij. 2) een nest is iets anders dan een huis in termen van inspanning om het te maken en in termen van vervangbaarheid. Ik bouwde vroeger kampen in het bos. Mijn kamp vernielen is iets anders dan mijn huis vernielen.
Je ziet de eigendomsrechten van een mentaal gehandicapte dus als ondergeschikt aan jouw recht om op diens grond een nieuw huis te bouwen.
in zekere zin wel ja. Hoogstens zou ik voor de eigendommen van mentaal gehandicapten voorzichtiger zijn dan de eigendommen van vogels, maar ik tolereer dan wel dat jij de eigendommen van vogels meer zou respecteren dan die van gehandicapten.
Dat is namelijk de reden waarom alle dieren zijn geëvolueerd tot speciesistische soorten, die meer belang hechten aan het voortbestaan van de eigen- dan dat van andere soorten.
dat getuigt niet van kennis van biologie. Dieren (en genen) hebben geen kennis van het concept soort. Kijk naar sympatrische soortvorming
http://nl.wikipedia.org/wiki/Sympatrische_soortvorming" onclick="window.open(this.href);return false; Dat wijst erop dat dieren niet bezig zijn met soort, maar bv wel met ras. Je kunt dus net zo goed zeggen dat dieren geëvolueerd zijn tot racistische rassen. Dat is even juist (of eerder: fout) in de biologie.
Doet een soort dat niet, dan sterft deze uit.
ja, doet een ras dat niet, dan sterft ze uit. En zelfs dat is dus niet helemaal correct. Je moet dan eerst goed nadenken over hoe je 'uitsterven' definieert. Ja, als je uitsterven automatisch interpreteert als uitsterven van soorten, dan... Maar ik zeg het: genen zijn niet bekommerd (metaforisch gesproken) om het voortbestaan van soorten, ze zijn eigenlijk bekommerd het voortbestaan van hun kopieën. Een gen heeft geen benul (metaforisch gesproken) van wat het is om te behoren tot een erg abstract genencomplex dat een soort zou definieren.
Menselijke competitie heeft op de langere termijn overigens ook een identieke uitwerking, want dat spel spelen we veel beter dan andere soorten.
in dit soort uitspraken kan men dus weerom "menselijke" evengoed vervangen door primatelijke of blankelijke of weetikveel.
Ps. Voor wat betreft het veganistisch voeden van 9 miljard mensen: Dan lok je nieuwe bevolkingsgroei uit.
ik heb op mijn website wel wat geschreven over hoe we ethisch best het overbevolkingsprobleem aanpakken. Ja, ik ben actief bij organisaties die werken rond bevolkingsproblemen.
