Met de Nederlandse taal zelf heb ik weinig moeite. Ik denk dat ik behoorlijk goed begrijpend kan lezen, en ook kan ik behoorlijk uit mijn woorden komen. Zeker als ik de tijd heb, zoals in geschreven reacties het geval is.
Waar ik wel moeite mee heb is spelling. De Nederlandse spellingsregels zijn nogal inconsequent, en ik kan er vaak geen chokola van maken. Bovendien ben ik nogal goed in begrijpen wat er moet staan, en als gevolg daarvan zie ik soms over het hoofd wat er werkelijk staat. Dit wordt nog versterkt door mijn bijziendheid. Ik kan me herinneren dat ik op de lagere school, er van overtuigd was dat het woordt hand met een t moest worden geschreven “hant” dus. Tenslotte klonk het ook zo, en mijn ogen waren te slecht om te kunnen zien dat de onderwijzer(es) in werkelijkheid geen “t” had opgeschreven maar een “d”. Als ik een tekst rechtstreeks op het forum intik, dan is het formaat ondanks dat ik heb ingezoomd naar 120% te klein voor mij om haar goed te kunnen zien wat ik type. Verder inzoomen is ook onaangenaam, en dus probeer ik er een goede gewoonte van te maken, mijn reacties altijd in word samen te stellen- Ik heb hier weliswaar geen Nederlandse spellingscontrole, maar in elk geval kan ik dan vrij goed zien wat ik heb getypt, en of dat is wat ik had willen typen.
Wat ook vaak voorkomt is dat ik halverwege een zin, besluit mijn gedachte iets anders te gaan verwoorden dan ik bij aanvang van plan was. Dan wil het nog wel eens voorkomen dat het eerste deel van een zin niet spoort met het tweede deel. Een goede reden om alles nog een na te lezen. Ik moet altijd denken aan een collega die dat in zijn gesproken taal vaak deed. Je begreep meestal wel wat hij bedoelde, maar eigenlijk sprak hij (grammatikale) onzin
Het grootste probleem op dit forum is misschien nog wel, dat – ook als we er in geslaagd zijn, fatsoenlijk Nederlands te produceren, we er toch niet in slagen om een gedachte goed op de lezer over te brengen. Dit komt meestal doordat de lezer de tekst vanuit een ander gezichtspunt leest dan de schrijver voor ogen stond. Betere kennis van de taal, lost dit niet op. Alleen betere kennis van elkaars denken is hier een middel tegen.
Zoals telkens weer blijkt bij onderwerpen als “vrije wil”, “het zelf”, en dergelijke, is dat verschillende mensen daar verschillende dingen bij denken, en dat ze daarom vaak dingen beweren die waar zijn als je hun interpretatie ervan gebruikt, maar absoluut onwaar, als je de interpretatie gebruikt die een ander toepast. Zo zie ik geen onderscheid tussen “ik” en “het zelf”, en als Sam Harris – weliswaar in het Engels – beweert dat “het zelf” niet bestaat, klinkt dat in mijn idée volstrekt belachelijk. Maar als ik zoek naar een “zelf” dat een déél van mij zou zijn, dan kom ik net als Sam wél tot de conclusie dat zoiets niet kan bestaan. Alleen is dat voor mij zo duidelijk dat ik – in eerste instantie – niet eens op het idee kom dat iemand dat zou kunnen bedoelen!
Een van mijn stokpaardjes is het verkeerde gebruik van de taal in de filosofie. Vooral als filosofen hulpwerkwoorden gaan gebruiken als abstracte begrippen los van hun context, komen ze vrijwel altijd tot onzinnige theoriën. Ze gebruiken dan de taal op een manier die eigenlijk fout is, omdat ze juist dátgene weglaten dat de woorden een nuttige betekenis geeft. Maar uiteraard komt dat niet alleen in de filosofie voor. Je kunt deze slordige mannier van spreken of schrijven vrijwel overal tegen komen. Misverstanden liggen dan uiteraard voor het oprapen.
Wie deze zaken beseft, kan er overigens uitstekende humor mee ceeëren. Humor is vrijwel altijd gebaseerd op een foute interpretatie.
