lost and not found yet! schreef:Wanneer je de antwoorden op levensvragen niet al te veel dichttimmert, blijft er ruimte over voor waar het werkelijk om gaat: realiteit en eigen ervaring! Karsenberg: nogmaals Kitty, vrij naar Erasmus: Gebondenheid kan ook vrijheid zijn zolang je de banden maar niet voelt knellen. Maar jou vrijheid is dan weer mijn gebondenheid!
Dit is dan ook weer een andere instelling dan wat sommigen hier lijken te beweren: namelijk dat je als gelovige niet vrij kan zijn, en dat het geloof je alleen maar zou laten dénken dat je vrij bent.
Uiteindelijk mogen we er vanuit gaan dat ieder mens volwassen genoeg is om de eigen keuzes te maken en zelf te bepalen wanneer hij (of zij) vrij en gelukkig is en wanneer niet.
Natuurlijk kan effectieve propaganda daar invloed op uitoefenen, zoals je kunt zien in Noord-Korea en op marketingniveau in het westen, maar uiteindelijk zijn mensen zelfstandig denkende wezens en houdt zulke propaganda niet lang stand als eenmaal het licht van de werkelijkheid echt doordringt, of als die propaganda simpelweg niet langer elke dag erin geramd wordt.
Zo zouden mensen bijvoorbeeld al heel veel minder kopen als de reclame eens flink aan banden zou worden gelegd.
Mijns inziens moet je gewoon heel voorzichtig zijn in het gebruiken van begrippen als indoctrinatie, propaganda, psychoses, etc. Héél voorzichtig. Want daarmee stel je de ander automatisch op een lagere, meer verdachte plaats dan jijzelf en bestaat het risico dat je de ander minder snel in zijn waarde wil laten.
Zoals ik al zei: uiteindelijk kom je in elke levenbeschouwing, theïstisch of atheïstisch, zowel gepassioneerde fanatiekelingen als rustige gematigden tegen. Beide groepen kennen hun positieve en negatieve eigenschappen.
Het is dan niet eerlijk om bij de andere levensbeschouwing enkel naar de negatieve eigenschappen te kijken en bij de eigen levensbeschouwing naar de positieve. Dat is natuurlijk ook een (lichte) vorm van propaganda.
Zo zijn er volop gelovigen die andere denkwijzen respecteren en ook rustig echte vriendschap kunnen onderhouden met een niet-gelovige, maar zijn er ook volop niet-gelovigen die elke vorm van geloof hekelen en bijvoorbeeld hun kinderen nooit zullen toestaan naar een kerk te gaan.
Ik bedoel, zelfs in het door oorlog verscheurde Israël kunnen veel Israëlische en Palestijnse buren gewoon normaal en vriendschappelijk naast elkaar leven en samen hopen dat er eens vrede zal zijn. En zelfs in Amerika vinden ook véél meer gelovigen al dat fanatieke gedoe maar aanstellerij, ook als het om de erg ver doorgetrokken kuisheid op de publieke zenders daar gaat. De meeste gelovigen willen gewoon een rustig, vrij bestaan leiden zonder teveel bemoeienis van buitenaf.
Alleen zulke mensen halen zelden het nieuws, want alleen de grote mond en de lekker klinkende oneliner doet dat, en lijken daardoor een kleine minderheid te zijn. Zodat gelovigen denken dat niet-gelovigen alleen maar fanatieke anti-theïsten zijn, wat dus lang niet altijd zo is, en niet-gelovigen denken dat gelovigen alleen maar fanatieke evangelisten zijn, wat dus ook lang niet altijd zo is.
En of niet-gelovigen zich schuldig kunnen voelen? Ik denk het wel.
Als je kijkt naar waarop onze westerse beschaving ten diepste is gebouwd, dan is er mijns inziens heel veel reden om ons diep te schamen. Ook als er geen God zou zijn.
En steeds meer mensen, gelovig én niet-gelovig, beginnen zich dat gelukkig langzaam maar zeker te beseffen.