Frits schreef: ↑15 okt 2020 09:54
Peter van Velzen schreef: ↑15 okt 2020 03:38
Ik zou zelfs willen beweren: Vooral datgene heeft zin, waar wij zin in hebben!
Peter van Velzen schreef: ↑14 okt 2020 04:04
Je tijd doorkomen is inderdaad niet de zin van het leven.
Peter,
Deze twee uitspraken lijken mij in tegenspraak. Je tijd doorkomen is tijdverdrijf en dat is niet de zin van het leven zoals je eerder stelde. Ik ben het daar volledig mee eens. Hoewel ik er zelf ook plezier in schep, zeker de activiteiten die je opsomt.
Nu stel je: datgene heeft zin, waar wij zin in hebben.
Of bedoel je dat het tijdverdrijf waar we plezier in hebben, wel in dienst moet staan van een hoger doel? Dan kan ik er wel in meegaan.
groet Frits
Er is geen tegenstrijdigheid. Niet alles waar wij zin in hebben is altijd zinvol. De genetische aanleg om er zin in te hebben is daarentegen doorgaans in het verleden zinvol geweest. En veel ervan is dat nog steeds. Het is niet zinvol omdat we er de tijd mee doorkomen. Het is soms wel zinvol als het ons verhindert met schadelijker tijdverdrijf de tijd door te komen. Wij moeten vaak wel tijd doorkomen omdat we enige tijd niet in staat zijn tot erg zin volhandelen. Bijvoorbeeld als het de stroom is uitgevallen en het langer donker is dan wij in staat zijn te slapen. Het hangt dus van de omstandigheden af. Bij dit alles ga ik er vanuit dat de ultieme zin van het leven (ALLE leven) het overleven van de genen is. Dat is echter niet de zin van het leven die ons rationele denken tevreden stelt. Daar hoop ik nog op terug te komen.
axxyanus schreef: ↑15 okt 2020 13:54
Peter, evolutionair succes lijkt me naast de kwestie. Heel wat dieren zijn een evolutionair succes zonder zingeving. Een gebrek aan zingeving belet mensen niet om plezier te hebben of om zich voort te planten.
Je hebt het dus niet over de zin van het leven zoals die voor alle leven geldt, maar over de zin van het leven die wij bewust ervaren. Voor mij persoonlijk liggen die in elkaars verlengde. Het voortbestaan van de genen is immers gebaat bij het voortbestaan van een zo mogelijk wereldomvattende samenwerking en beiden zijn gebaat met de zorg voor de individuen waaruit deze bestaat. Ik besef dat niet iedereen die overtuiging is toegedaan, maar ik acht het absoluut noodzakelijk voor een wereld waarin (moderne) mensen voorkomen. In zekere zin is zingeving in mijn visie overbodig omdat de zin in deze visie bij voorbaat al gegeven is. We hoeven alleen nog te bepalen hoe we aan dat doel kunnen bijdragen. Dat is de ware zingeving. Ik poneer daarmee echter een stelling die misschien niet door iedereen al worden aanvaard:
Zingeving is het met woord en daad streven naar het voortbestaan van de (menselijke) genen.
Menselijk tussen haakjes, want er zijn er ook van mening dat het voor het leven in het algemeen beter is als de mens verdwijnt. Ik denk dat dit een vergissing zou kunnen zijn. Om de genen van het leven (vanaf FUCA tot LUCA en van LUCA tot de soorten van vandaag) in stand te houden als de zonnestraling alles doet verdampen (naar verwachting 2 miljard jaar voordat de zon een rode reus wordt), is er wellicht een soortnodig die interstellaire reizen kan maken. Uiteraard hoeft dat niet de mens te zijn, maar hij is op dit moment wel en potentiële kandidaat.
dikkemick schreef: ↑15 okt 2020 17:44
Wat is evolutionair gezien de zin van zingeving? Heeft het überhaupt zin? Wat is het verschil tussen 2 mensen waarvan de 1 die zingeving naar alle tevredenheid heeft gevonden en de ander niet? Evolutionair gezien lijkt me dit dus irrelevant.
Kun je zonder die zingeving gevonden te hebben een gelukkig mens zijn? Dus ook zonder evolutie hierbij te betrekken...
Een zeer goede vraag , misschien is het slechts een toevallig bijverschijnsel net als mensenlijk bewustzijn, maar ik vermoed van niet. Waarschijnlijk is het voor het voortbestaan van de (in elke geval menselijke) genen wel van ultiem belang dat de genendragers zich zoveel mogelijk van hun situatie bewust zijn. Dit stelt ons beter in staat te overleven dan soorten die zich van minder zaken bewust zijn, en wellicht is het dus wel noodzakelijk dat wij ons kunnen afvragen hoe wij zo zinvol mogelijk kunnen leven.
Ik ben mij er van bewust dat dit niet het motief is van de filosoof, net zomin als het voortbestaan van de genen het motief is van de minnenden. De neiging die wij hebben om sex te bedrijven kan ook leiden tot gedrag dat geheel en al nietbijdraagt aan het voortbestaan, en de filosoof kan gericht zoeken naar in zingeving die dat evenmin doet. Een belangrijke hinderpaal die overwonnen moet worden om het met mij eens te kunnen zijn is het ontbreken van een
SMART goal
Noch het eind van ons persoonlijk leven noch het einde van alle leven zijn tijdspannes die een verwezelijking van het levensdoel mogelijk maken. We weten niet zeker of we op de goede weg zijn, en in hoeverre het bereikt kan worden. Het is niet meetbaar, niet in de tijdte plaatsen en succes is geenszins verzekerd. Daarom heb ik een tussendoel gesteld dat dit wel enigszins is: Mijn achterkleinkinderen.
Dat tijdaspect: Dat zich uitstrekt tot voorbij het leven van een individu en de eeuwige verschuiving van de doelpalen is zeer lastig voor wie een concreet doel zoekt. Zoals ik elders al eens beweerde ligt dit probleem aan de basis van het westers streven naar eeuwig leven (Islam en Christendom) en het oosters streven naar verlossing uit de eeuwige tredmolen van geboorte en dood (Hindieusme en Boeddhisme). Ook ons rationele denken kan er niet goed mee overweg. Het is een stap die onze voorouders nooit moesten maken om te overleven. Het is wellicht nog altijd niet nodig, maar het zou behulpzaam kunnen zijn.