Kijkluisterend naar de "pressure machine"
kwam ik tot de volgende overdenkingen.
Is de "pressure machine" een 'echte' machine?
Kán een metafoor überhaupt een machine zijn?
Inmiddels ben ik overgetuigd geraakt van wel ...
... al is het dan een denkbeeldige carrousel:
vele mensen draaien door en raken vermaald.
Niet tot meel, maar wel tot 'dust in de wind'.
Voor mij staat "pressure machine" voor de sociale, economische en persoonlijke druk waaronder gewone mensen leven: werken, rekeningen betalen, een gezin onderhouden, verwachtingen waarmaken, ouder worden en uiteindelijk verdwijnen.
Verdwijnen als dust in de wind ...
Ik ben blij dat ik uit die denkbeeldige carrousel ben gestapt.
Heerlijk om te ontdekken dat het leven zelf ook een carrousel is.
Blijft wel leuk om af en toe weer ff oppe denkbeeldige carrousel mee te draaien.
Maar ook gevaarlijk, want al is die carrousel denkbeeldig, het lijkt zo concreet.
Soms valt dan opnieuw uitstappen niet mee ...
Die laatste regels van "pressure machine" blijven nogal wrang naklinken:
- "het leven vormt je, maalt je fijn, en
uiteindelijk blijf je slechts voortbestaan
als een herinnering in de hoofden van anderen."
als een herinnering in de hoofden van anderen.
Wat in mijn hier en nu wel al pijn doet?
- De herinneringen aan anderen in mijn hoofd
die zullen verdwenen zijn ... als dust in de wind!
Kijkluister eventueel 'Pressure machine' in topic YouTube.