Ik hoor steeds vaker dat de dames en heren die in naam van het terroristische entiteit die zich Israël noemt als beesten tekeer zijn gegaan in Gazastrook zoveel last van hun geweten hebben dat ze suïcide plegen. De cijfers zijn, zover ik begrepen heb, drastisch gestegen. Ik weet niet wat ik er van moet denken. Ik lees dat veel mensen grote vreugde ervaren wanneer er weer zo’n eentje de hand aan zichzelf heeft geslagen omdat hij of zij niet langer met zichzelf kan leven vanwege hun daden.
Zelf vind ik het behoorlijk laf, ik wordt er zelfs kwaad van. In mijn gedachten zijn het grote lafaards. Wanneer je toch groot genoeg bent om je als een beest te gedragen tegenover voornamelijk onschuldige, ongewapende, mensen, mannen, vrouwen, kinderen, dan behoor je in mijn ogen, wanneer je eenmaal wakker wordt, ook groot genoeg te zijn om te leven met de consequenties van de afschuwelijke daden die je vrijwillig hebt gepleegd in naam van de entiteit die je hebt gediend en er van te leren. Maar in plaats daarvan stap je, laf, het leven uit. Echt….ik sta met de mond vol tanden bij zoveel lafheid.
Wat moet ik daarmee? Dansen is mij onmogelijk
Het universum bestaat bij de gratie van bewustzijn. Zonder bewustzijn geen universum.
