Geen God, beter Bach

Getuigenissen van kerkverlaters, ex-moslims en voormalige sektariërs.
Het is niet de bedoeling om discussies op te zetten over het afvallig worden van de topic starter.

Moderator: Moderators

Giovedico delle Fate
Ervaren pen
Berichten: 896
Lid geworden op: 28 feb 2018 11:58

Geen God, beter Bach

Bericht door Giovedico delle Fate » 09 mar 2018 15:46

Mijn antwoord op de vraag: "Kom je ooit helemaal van het geloof af?" is "Nee, maar dat hoeft ook niet per se".

Ik het gezin waar ik ben geboren en opgegroeid was iedereen katholiek. Mijn oma van vaderszijde heeft zich zelfs van protestant naar katholiek 'bekeerd' om met mijn opa te kunnen trouwen. Dat ging in die tijd nog niet zo makkelijk; ze moest ik weet niet hoe lang naar allerhande lessen en talloze, indringende gesprekken voeren met mijnheer pastoor, gevolgd door een heus examen. En haar eigen vader heeft haar erom vervloekt.

Ik ben gedoopt toen ik 1 dag oud was, en toen ik 6 was deed ik mijn eerste communie. Niet dat ik daarvoor had gekozen, want er werd je helemaal niets gevraagd, je deed dat gewoon, omdat het zo hoorde. Het enige wat ik me van die 'grote dag' nog herinner is dat mijn speciaal voor de gelegenheid gekochte schoenen verschrikkelijk knelden. Gelukkig hebben we de foto's nog, die mij een ventje laten zien dat niet bijster gelukkig of devoot in de camera kijkt.

Ik denk niet dat ik ooit werkelijk in een God heb geloofd. Ja, op dezelfde manier als in Sinterklaas (en dus in mijn ouders, die me de leugens hadden verteld). Maar ik heb er wel meer dan voldoende trauma's aan overgehouden. Ja, óók aan Sinterklaas. In de hele Zwarte Piet discussie ben ik dan ook eerder een voorstander van het afschaffen van Sinterklaas zelf; je weet wel, die kinderlokker in travestie, die in een kinderleven een van de eerste grote lessen in liegen vertegenwoordigt. Om over die aller-ellendigste Sinterklaasliedjes nog maar te zwijgen! Die kan ik nog steeds niet aanhoren zonder dat het glazuur van mijn tanden springt.

Ik ben van mijn 8e tot mijn 10e ook nog misdienaar geweest. Wederom niet uit overtuiging, maar omdat je dan doordeweeks bij bruiloften en begrafenissen uit de les mocht om te "dienen". En dan kreeg je een krentenbol en een kwartje. Maar toen de pijn in mijn knieën te erg werd, werd ik gedwongen te stoppen met het op gezette tijden in een jurk rondlopen, zonder daarvoor uitgelachen te worden. Want een misdienaar moet natuurlijk wél kunnen knielen!

Ik denk dat ik 11 was toen het Heilig vormsel aan de beurt kwam. Ik wist niet wat ik daar nou weer van moest denken, en al helemaal niet toen ze mij vertelden dat de bisschop kwam om je een klap in je gezicht te geven. Niet hard, maar toch... Het ergste vond ik echter nog dat je ter voorbereiding van het vormsel tenminste één keer verplicht moest gaan biechten. Ik hoopte dat ik bij die aardige, jonge kapelaan mocht biechten, en niet bij die ouwe, knorrige pastoor hoefde, maar het lot besliste natuurlijk anders. Het feit dat ik daar in die biechtstoel een potje snoeihard heb zitten liegen tegen die ouwe pastoor, geeft al aan dat ik me weinig zorgen maakte over een eventueel Goddelijk vonnis.

Een complicerende factor ten aanzien van het geloof was (en is) dat mijn vader al sinds vóór mijn geboorte organist was (en is) in 'onze' RK-kerk. Dat hield onder meer in dat hij op zondag drie maal moest aantreden om het orgel te bespelen; eerst om 09:00 uur in de hoogmis, dan om 11:00 uur in de Nederlandse mis en tenslotte 's avonds om 19:00 uur in het lof.
De kerk was allesoverheersend, zozeer zelfs dat het pad tussen de kerk en het weiland waar wij doorheen liepen als we naar de kerk gingen, tot op de dag van vandaag voor ons 'Het Orgellaantje' heet.
Als wij op vakantie gingen, vertrokken we op zondag ná het lof, en kwamen een kleine twee weken later op zaterdagavond thuis. Op die manier hoefde mijn vader maar één week orgelspelen over te slaan. Ik heb zondag dan ook nog heel lang de aller-afschuwelijkste dag van de week gevonden.

Om de een of andere reden wilde mijn moeder altijd (en nog steeds) op de voorste rij zitten in de kerk, mijn twee zussen aan haar ene- en ik aan haar andere zijde. Maar vanaf mijn achtste mocht ik (na herhaaldelijk gesputter dat ik niet mee naar de kerk wilde) met mijn vader mee naar 'het koor', waar ook het grote mechanische pijporgel stond. Dat vond ik een machtig mooi instrument, waar ik soms zelf 'in' mocht. Je bevond je dan tussen de pijpen in een dikke laag stof en het was iets magisch! Ik hielp tijdens het orgelspel met bladmuziek omslaan en registers uittrekken. Tijdens de lezingen en de preek was er een kwartier waarin mijn vader niet hoefde te spelen. En aangezien hij om 9 uur de preek al had gehoord, gingen we dan koffie/limonade met gebak nuttigen bij de huishoudster in de pastorie, waar het altijd enorm stonk naar ouwe sigaren. Maar het allerleukste was als mijn vader soms aan mij vroeg wat ik wilde dat hij zou spelen tijdens het uitreiken van de communie of na afloop van de mis. Ik ontwikkelde toen al een voorkeur voor Bach, hoewel ik ook van heel 'moderne' toccata's, zoals die van Jan Nieland en Hendrik Andriessen, kon genieten.

Bij ons in huis was altijd muziek. Mijn oma was piano- en zanglerares en dat heeft ons sterk beïnvloed. Er stond een Steinway vleugel en een speciaal voor mijn vader gebouwd pijporgel in de huiskamer. Mijn oudste zus speelde dwarsfluit en gitaar, mijn jongere zus piano, en ik piano en gitaar. We moesten onze 'pianotijd' zorgvuldig reserveren, wat tot de nodige ruzies heeft geleid. En dan natuurlijk zingen; we zongen dat het een lieve lust was.
Er was in huis veel religieuze muziek, maar ook profane, klassieke muziek en opera. En mijn vader speelde vaak 's avonds als wij al in bed lagen op de vleugel, waarbij mijn moeder dan heel hoog mee neuriede. Ik sloop dan uit mijn bed om bovenaan het trapgat stiekem te gaan luisteren.

En zo heb ik nog eindeloos veel warme, maar ook frustrerende en traumatiserende herinneringen, die direct of indirect uit het geloof voortkwamen. Die gaan nooit meer uit mijn kop of lijf. Maar dat hoeft ook niet. Ze zijn onderdeel van wie ik ben en hebben me mede gevormd. En ze kunnen prima voortbestaan naast mijn 'vrijdenkerij'. Daar is niets mis mee.

En die muziek... Tja, die is zo ongeveer het hoogste goed dat ik bezit. Ja, ook de religieuze, maar bij lange na niet alle!
En Bach, altijd maar weer Bach...

Gebruikersavatar
Petra
Banned
Berichten: 6144
Lid geworden op: 14 apr 2017 12:07
Locatie: Vietnam

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Petra » 10 mar 2018 04:42

Ik weet er niet veel van, van geloven, ik ben hatheïstisch opgegroeid.
Mijn echtgenoot was misdienaar en koorknaap en heeft daar vooral leuke herinneringen aan.

Leuk een muzikaal gezin!
Ik denk dat het voor een kind weinig uitmaakt of die liedjes gelovig zijn of niet, als het maar een beetje gezellig klinkt. :)

Wat Sinterklaas betreft; ehh.. ik mag graag pleiten voor een Klazina. :D
Braver dan the braafste braverik!

"If the mind can find no meaning, then the senses give it. Live for this, wretched being that you are."
― Anne Rice, The Queen of the Damned

Gebruikersavatar
Maria
Moderator
Berichten: 12382
Lid geworden op: 05 jul 2009 15:41
Locatie: Zeeland

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Maria » 10 mar 2018 07:48

Giovedico delle Fate schreef:
09 mar 2018 15:46
En zo heb ik nog eindeloos veel warme, maar ook frustrerende en traumatiserende herinneringen, die direct of indirect uit het geloof voortkwamen. Die gaan nooit meer uit mijn kop of lijf. Maar dat hoeft ook niet. Ze zijn onderdeel van wie ik ben en hebben me mede gevormd. En ze kunnen prima voortbestaan naast mijn 'vrijdenkerij'. Daar is niets mis mee.

En die muziek... Tja, die is zo ongeveer het hoogste goed dat ik bezit. Ja, ook de religieuze, maar bij lange na niet alle!
En Bach, altijd maar weer Bach...
Het lijkt idd. alsof je een jeugd hebt meegemaakt, die vol was van warmte en creativiteit.
Dat creatieve herken ik wel in je manier van schrijven en in je manier van denken over bepaalde vraagstukken.
Het is de frustrerende en traumatiserende kant, die je wel benoemt, maar nu niet verder niet meeneemt in je verhaal over je herinneringen van thuis.
Te lastig of niet belangrijk genoeg meer om te herkauwen dan je ooit deed?

En idd. we zijn onze eigen aard en samen met wat we hebben geleerd, ten goede of ten slechte, zijn wij het resultaat tot nu.
Daarin spelen onze herinneringen de rol in die we ons zelf toestaan.
Toch komen die best nog wel vaak ook ongewild boven.
Dan wordt het: Kunnen we dat zo laten of zijn ze nog steeds onderdeel van de levensleerschool?
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."

Giovedico delle Fate
Ervaren pen
Berichten: 896
Lid geworden op: 28 feb 2018 11:58

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Giovedico delle Fate » 10 mar 2018 09:57

Maria schreef:
10 mar 2018 07:48
Het lijkt idd. alsof je een jeugd hebt meegemaakt, die vol was van warmte en creativiteit.
Dat creatieve herken ik wel in je manier van schrijven en in je manier van denken over bepaalde vraagstukken.
Het is de frustrerende en traumatiserende kant, die je wel benoemt, maar nu niet verder niet meeneemt in je verhaal over je herinneringen van thuis.
Te lastig of niet belangrijk genoeg meer om te herkauwen dan je ooit deed?

En idd. we zijn onze eigen aard en samen met wat we hebben geleerd, ten goede of ten slechte, zijn wij het resultaat tot nu.
Daarin spelen onze herinneringen de rol in die we ons zelf toestaan.
Toch komen die best nog wel vaak ook ongewild boven.
Dan wordt het: Kunnen we dat zo laten of zijn ze nog steeds onderdeel van de levensleerschool?
Maria,
Mijn epistel is geschreven om een antwoord te formuleren op de vraag of je ooit helemaal van het geloof af komt. En ik heb me nogal laten meeslepen om er een prozaïsch werkje van te maken.

Maar geloof mij, zo 'warm' was het niet in mijn jeugd. Ik heb vele jaren therapie nodig gehad om alles überhaupt te durven benoemen, en daarna nog eens vele jaren om alles een plek te geven.
Maar om die zaken hier nou te gaan belichten... Ik beschuldig nu eenmaal makkelijker mezelf dan anderen.
Ter geruststelling: de Roomse geestelijkheid heeft zich tegenover mij netjes gedragen (voor zover volksmennerij, leugenachtigheid en dreigen met hel en verdoemenis 'netjes' genoemd kunnen worden).

Gebruikersavatar
Maria
Moderator
Berichten: 12382
Lid geworden op: 05 jul 2009 15:41
Locatie: Zeeland

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Maria » 10 mar 2018 10:08

Giovedico delle Fate schreef:
10 mar 2018 09:57
Mijn epistel is geschreven om een antwoord te formuleren op de vraag of je ooit helemaal van het geloof af komt. En ik heb me nogal laten meeslepen om er een prozaïsch werkje van te maken.

Maar geloof mij, zo 'warm' was het niet in mijn jeugd. Ik heb vele jaren therapie nodig gehad om alles überhaupt te durven benoemen, en daarna nog eens vele jaren om alles een plek te geven.
Ik begrijp het.
Je hebt het ook aangetipt.
Maar om die zaken hier nou te gaan belichten... Ik beschuldig nu eenmaal makkelijker mezelf dan anderen.
Voor voorlopig houd ik het dan hierop, wat je zelf schrijft en zal niet verder doorvragen.
Het is hier tenslotte een openbaar forum, ook deze plek.
Schrijf wat je kwijt wil, nu of later. :)
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."

Gebruikersavatar
Dolce Vita
Geregelde verschijning
Berichten: 80
Lid geworden op: 07 mar 2018 09:56

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Dolce Vita » 10 mar 2018 12:52

Hallo Giovedico,

Een mooi stukje autobiografie schrijf je. Ik vind dat je boeiend kunt schrijven.

Misschien mag ik je wat vragen stellen?

Je schrijft:
Giovedico schreef:Ik denk dat ik 11 was toen het Heilig vormsel aan de beurt kwam. Ik wist niet wat ik daar nou weer van moest denken, en al helemaal niet toen ze mij vertelden dat de bisschop kwam om je een klap in je gezicht te geven.
Wie waren de personen die je hadden verteld dat de bisschop je een klap in je gezicht zou geven?

Heeft de bisschop je die klap in je gezicht ook werkelijk gegeven?
Only fools take life so seriously that they are constantly hurt.
-Paramahansa Yogananda-

Giovedico delle Fate
Ervaren pen
Berichten: 896
Lid geworden op: 28 feb 2018 11:58

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Giovedico delle Fate » 10 mar 2018 14:18

Dolce Vita schreef:
10 mar 2018 12:52
Hallo Giovedico,

Een mooi stukje autobiografie schrijf je. Ik vind dat je boeiend kunt schrijven.

Misschien mag ik je wat vragen stellen?

Je schrijft:
Giovedico schreef:Ik denk dat ik 11 was toen het Heilig vormsel aan de beurt kwam. Ik wist niet wat ik daar nou weer van moest denken, en al helemaal niet toen ze mij vertelden dat de bisschop kwam om je een klap in je gezicht te geven.
Wie waren de personen die je hadden verteld dat de bisschop je een klap in je gezicht zou geven?

Heeft de bisschop je die klap in je gezicht ook werkelijk gegeven?
Dank voor je complimenten. Ik glim er van :wink:

Het waren de onderwijzer en de kapelaan, die ons op school voorbereidden op wat ons te wachten stond bij het vormsel, die mij vertelden dat er ook een klapje in je gezicht van de bisschop bij hoorde.
En, jazeker heb ik die klap gehad.
Raar genoeg vind ik dat niet terug als ik op internet zoek naar 'heilig vormsel'... Misschien is het in onbruik geraakt?

Mag ik vragen waarom je dat interessant vindt?

Gebruikersavatar
Dolce Vita
Geregelde verschijning
Berichten: 80
Lid geworden op: 07 mar 2018 09:56

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Dolce Vita » 10 mar 2018 20:08

Giovedico delle Fate schreef:
10 mar 2018 14:18
Dolce Vita schreef:
10 mar 2018 12:52
Hallo Giovedico,

Een mooi stukje autobiografie schrijf je. Ik vind dat je boeiend kunt schrijven.

Misschien mag ik je wat vragen stellen?

Je schrijft:
Giovedico schreef:Ik denk dat ik 11 was toen het Heilig vormsel aan de beurt kwam. Ik wist niet wat ik daar nou weer van moest denken, en al helemaal niet toen ze mij vertelden dat de bisschop kwam om je een klap in je gezicht te geven.
Wie waren de personen die je hadden verteld dat de bisschop je een klap in je gezicht zou geven?

Heeft de bisschop je die klap in je gezicht ook werkelijk gegeven?
Dank voor je complimenten. Ik glim er van :wink:
Graag gedaan. Er zitten onvermoede schrijverstalenten op dit forum. Ik vind het knap als mensen zo kunnen schrijven. Van Sophia las ik ook al zo'n mooi stukje.
Giovecico delle Fate schreef:Het waren de onderwijzer en de kapelaan, die ons op school voorbereidden op wat ons te wachten stond bij het vormsel, die mij vertelden dat er ook een klapje in je gezicht van de bisschop bij hoorde.
En, jazeker heb ik die klap gehad.
Raar genoeg vind ik dat niet terug als ik op internet zoek naar 'heilig vormsel'... Misschien is het in onbruik geraakt?

Mag ik vragen waarom je dat interessant vindt?
Ik wilde gewoon behulpzaam zijn. Mijn moeder (heeft bij de nonnen op school gezeten) en sommige van haar broertjes en zusjes hebben vroeger ook het vormsel ontvangen. Zij herkent die klap niet en het hoort niet bij het vormsel. De bisschop hoort met zijn duim en wat olie een kruisje op je voorhoofd te maken. Maar er gebeurden zoals we allemaal inmiddels wel weten, wel vaker dingen in kerken die niet horen te gebeuren. Bij autobiografisch schrijven kunnen vragen je meelezers je helpen met de gaten in je verhaal en dat kan heel nuttig zijn voor de verwerking. Het viel me op dat je schreef dat het je was gezegd, maar dat je niet schreef dat de bisschop je die klap ook had gegeven.

Vind je het vervelend als mensen je vragen stellen? Dan doe ik dat niet meer hoor. Geen enkel probleem.
Only fools take life so seriously that they are constantly hurt.
-Paramahansa Yogananda-

Gebruikersavatar
Maria
Moderator
Berichten: 12382
Lid geworden op: 05 jul 2009 15:41
Locatie: Zeeland

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Maria » 10 mar 2018 20:43

"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."

Gebruikersavatar
Dolce Vita
Geregelde verschijning
Berichten: 80
Lid geworden op: 07 mar 2018 09:56

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Dolce Vita » 10 mar 2018 21:22

Maria schreef:
10 mar 2018 20:43
Google klap in het gezicht bij het vormsel

Waow. Bedankt Maria. Die stuur ik even door naar moeders. Ik schat zo in dat mijn moeder en haar broertjes en zusjes ouder zijn dan Giovedico. Misschien hebben ze die klap dan later ingevoerd.
Only fools take life so seriously that they are constantly hurt.
-Paramahansa Yogananda-

Giovedico delle Fate
Ervaren pen
Berichten: 896
Lid geworden op: 28 feb 2018 11:58

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Giovedico delle Fate » 10 mar 2018 22:15

Maria schreef:
10 mar 2018 20:43
Google klap in het gezicht bij het vormsel
Dank je wel Maria!. Ik begon al aan mijn geheugen te twijfelen...

Giovedico delle Fate
Ervaren pen
Berichten: 896
Lid geworden op: 28 feb 2018 11:58

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Giovedico delle Fate » 10 mar 2018 22:16

Dolce Vita schreef:
10 mar 2018 21:22
Maria schreef:
10 mar 2018 20:43
Google klap in het gezicht bij het vormsel

Waow. Bedankt Maria. Die stuur ik even door naar moeders. Ik schat zo in dat mijn moeder en haar broertjes en zusjes ouder zijn dan Giovedico. Misschien hebben ze die klap dan later ingevoerd.
Geen idee, Dolce Vita. Ik ben 58, dus de kans dat jouw moeder ouder is is vrij groot...

Gebruikersavatar
Gershom
Diehard
Berichten: 1075
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Gershom » 10 mar 2018 22:42

Giovedici delle Fatte schreef
Maar geloof mij, zo 'warm' was het niet in mijn jeugd. Ik heb vele jaren therapie nodig gehad om alles überhaupt te durven benoemen, en daarna nog eens vele jaren om alles een plek te geven.
Maar om die zaken hier nou te gaan belichten... Ik beschuldig nu eenmaal makkelijker mezelf dan anderen.
Wat een goed en voor mij zo duidelijk herkenbaar verhaal. Al eerder troffen mij de raakvlakken van onze geschiedenis.
Ik weet niet of wij veel in leeftijd verschillen, maar toen ik net als jij, misdienaar was werd alles nog in het Latijn gedaan
Was dat bij jou ook nog zo, of kon jij gewoon verstaan waar het over ging? Ik vond het geloofsleven leuk, en wilde priester worden, of gewoon kloosterling, dat leek mij ook wel wat. Net als bij jou maakte de kerkmuziek op mij een onuitwisbare indruk. Dat zijn dan de aardige kanten van het Roomse leven. De toga, het wierookvat, de gezangen, het kaarslicht. Dat en meer, maakt dat je inderdaad nooit van het geloof afkomt. Zoals de tafel van tien je voor altijd bij blijft zelfs al wordt je dement. Waarschijnlijk zal ik als het echt tegenzit later mijn kinderen niet meer herkennen, maar het "pater noster" of het tantum ergo" komen er dan nog steeds moeiteloos uitrollen.
Echter, als je rondom je twaalfde jaar gaat inzien dat je al die tijd voor de gek gehouden bent, is het van de een op de andere dag gedaan met het geloof. Tenminste zo ging dat in mijn geval. Ik heb nooit therapie hoeven volgen, want het was duidelijk. En ik gaf wel anderen de schuld. Om de eenvoudige reden, dat ik mij niet aan bedrog had schuldig gemaakt.
Dat deden zij! De omgeving thuis, de school de kerk de broeders paters en nonnen. Ik was alleen het argeloze naïeve slachtoffer geweest. Ik nam het mezelf hooguit kwalijk dat ik het niet eerder doorzien had. Bij mijn weten heb ik er geen trauma aan over gehouden. Waar ik onder geleden heb is het slechte nest waarin ik mij bevond. Maar daar had de kerk niets mee te maken. Het stond los van de zaken thuis. Ik kijk glimlachend achterom en zie een aaneenschakeling van min of meer vermakelijke anekdotes. Zoals de muilpeer die de bisschop je zou toedienen bij het vormsel. Het bleek in werkelijkheid een aai over je wang met twee vingers... De verhalen die je noodgedwongen in de biechtstoel zat te verzinnen, want wat kon een gelovig misdienaar en koorknaap nu helemaal hebben misdreven? Ik heb de zaken ooit eens zodanig overdreven dat ik als penitentie kreeg opgelegd het hele Te Deum over te schrijven, in plaats van de gebruikelijke drie onze vaders, en drie weesgegroetjes...Daar ging mijn vrije woensdagmiddag! De aardigste herinnering aan die periode was die keer dat de kapelaan ons bijna betrapte bij het stelen van fruit uit de moestuin van de pastorie. Ik was samen met een vriendje over de vrij hoge muur geklommen, en na een poos was dat vriendje plotseling verdwenen...Toen ik zoekend rondkeek begreep ik met een schok de reden van zijn schielijke aftocht. De kapelaan was namelijk naar buiten gekomen.
Het leek alsof hij mij niet had opgemerkt want hij haalde zijn brevier tevoorschijn, en al heen en weer wandelend begon hij te brevieren. Telkens kwam hij daarbij vlak langs de boom waarachter ik mij verstopt hield. Als gevolg daarvan was ik gedwongen telkens voorzichtig mee te draaien om uit het zicht te blijven. Na ongeveer 24 uur sloeg de kapelaan het boek dicht en ging weer naar binnen. En toen ik mijn poging tot diefstal een week later met hem in de biechtstoel besprak vroeg hij grinnikend of ik dacht dat hij mij toen niet gezien had? Daarom had die man dat hele boek al wandelend uitgelezen!!! Het was een goede les van een uitmuntend pedagoog. Ik kreeg geen penitentie, want ik was bang genoeg geweest vond hij.
Het geloof op zich en de daarbij behorende indoctrinatie heeft mij geen nare littekens bezorgd.
Ik ben er van overtuigd dat dit bij veel anderen wel heel veel narigheid kan hebben. De manier van denken, en het omgaan met schaamte en schuldgevoelens zijn voor ieder individu weer anders. Wat anderen daarvan willen en kunnen prijsgeven kan alleen die persoon zelf beoordelen.
Zelf kijk ik er heel nuchter tegenaan want er is niets waarvoor ik mij zou hoeven schamen. Omdat de meeste geloofs traumata ontstaan op een leeftijd waarbij verzet niet aan de orde is. De afstand tussen het kind en de wereld van de volwassenen is ontzagwekkend hoog. Alle bedrog, dwang en bangmakerij is uitsluitend die mensen te verwijten. Het kind treft geen blaam. Houd dit voor ogen en beschuldig met een gerust hart de anderen. Die voorkeur om liever jezelf te beschuldigen is je naar ik vermoed, en bijna als zekerheid aanneem tegelijk met het doopsel, en later met de plechtige hernieuwing van de doopbelofte nog eens extra ingeprent...Here ik ben niet waardig dat gij tot mij komt. Maar spreek slechts één woord
en mijn ziele zal gezond zijn.
Ziedaar de grondslag van het RKgeloof. Je wordt ziek geboren en verordineerd van die krankheid te herstellen.

Giovedico delle Fate
Ervaren pen
Berichten: 896
Lid geworden op: 28 feb 2018 11:58

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Giovedico delle Fate » 11 mar 2018 13:03

Gershom schreef:
10 mar 2018 22:42

Wat een goed en voor mij zo duidelijk herkenbaar verhaal [...]
[...] Ziedaar de grondslag van het RKgeloof. Je wordt ziek geboren en verordineerd van die krankheid te herstellen.
Beste Gershom,

Dank je voor het compliment. Ik schrijf graag en over dit thema is het gemakkelijk om autobiografisch te schrijven. Net als jij heb ik een schat van anekdotische herinneringen aan het geloof en alles wat dat met zich mee bracht. Wat ik hier heb getypt is slechts het topje van de ijsberg.

Ik meen me te herinneren dat jij 75 bent, ik ben 58. Dus nog wel een verschil.
De hoogmis was bij ons in het Latijn, inclusief de gezongen gedeelten uit het Gregoriaanse Graduale Romanum. De 11 uur mis was in het Nederlands, met van die liedjes van Oosterhuis en Huijbers, waar ik het niet zo op had. Het Latijn verstond ik natuurlijk niet, maar de Nederlandse gebeden vond ik ook koeterwaals. Ik dacht in de kerk sowieso meestal aan heel andere dingen, waarbij met name de kunst en de architectuur mijn aandacht hadden. Als ik vandaag de dag eens in een kerk kom (meestal begrafenissen) zit ik nog altijd de tijd uit door voornamelijk naar de constructie van het plafond en naar de ornamenten te kijken. En als er een pijporgel staat, dan heeft dat mijn warme belangstelling.

Ik heb nog nooit ook maar 1 seconde priester of kloosterling willen worden (waarover wellicht meer in een later essay). Daar hing voor mij een muffe, zurige lucht omheen. Misschien kwam dat door de dikke sigarenrook in de pastorie, in combinatie met de wierook. Ik snapte toen al niet waarom ze geen wierook gebruikten die lekker rook, i.p.v. die veel te zware, bedwelmende lucht waar wij misdienaars flauw van vielen tijdens de nachtmis, en die je niet meer uit je kleren kreeg.

De therapieën waren overigens niet in eerste instantie bedoeld om mij te bevrijden van de frustraties en trauma's van het geloof, maar vooral van de trauma's uit mijn familie. Maar ik was wel een gevoelig en angstig kind. De dreiging van de roe en de zak van Zwarte Piet, en de duivels en hel van de kerk, zijn daar zeer zeker mede debet aan geweest.

En verder vind ik jouw schrijfstijl ook heel leuk, en de verhalen zijn prettig leesbaar. En er valt altijd wel wat te lachen! Je zou bijna denken dat het geloof voor jou soms ook best een soort feestje was. Maar ja, dat was Sinterklaas wellicht ook...

Gebruikersavatar
Gershom
Diehard
Berichten: 1075
Lid geworden op: 10 sep 2016 15:23

Re: Geen God, beter Bach

Bericht door Gershom » 11 mar 2018 21:04

Giovedico delle Fate schreef
De 11 uur mis was in het Nederlands, met van die liedjes van Oosterhuis en Huijbers, waar ik het niet zo op had. Het Latijn verstond ik natuurlijk niet, maar de Nederlandse gebeden vond ik ook koeterwaals. Ik dacht in de kerk sowieso meestal aan heel andere dingen, waarbij met name de kunst en de architectuur mijn aandacht hadden. Als ik vandaag de dag eens in een kerk kom (meestal begrafenissen) zit ik nog altijd de tijd uit door voornamelijk naar de constructie van het plafond en naar de ornamenten te kijken. En als er een pijporgel staat, dan heeft dat mijn warme belangstelling.
Oosterhuis en Huijbers, BBBRRR!!!
Ik geloof dat de invoering van de volkstaal de ondergang van de RK.kerk in een stroomversnelling heeft gebracht. Dat werd nog meer in de hand gewerkt doordat de priester tot overmaat van ramp oog in oog met de gelovigen moest staan.
De rituelen waren plotseling zichtbaar, en bleken niets om het lijf te hebben. Alle mystiek was in één klap verdwenen.
En de magische gezangen werden plotseling verstaanbaar en begrijpelijk. Niets was meer geheimzinnig en ondoorgrondelijk.
De mis werd zo banaal als een bos gedroogde uien.
Het wereld omspannende pedofilie schandaal was natuurlijk de genadeslag. Behalve banaal was de kerk nu ook moreel bankroet. Dat geldt in ieder geval voor Nederland, waar een door wanhoop gedreven orthodoxe aartsbisschop het liefst zou terugkeren naar de situatie zoals die was in de jaren '50. Hij zou bij voorkeur alle nieuwlichterij willen uitbannen. bekend is zijn uitspraak dat hij liever een "kleine" kerk heeft, dan wat er nu nog over is...
Eh...maar dat is toch al niet langer echt groot?

Behalve bij begrafenissen kwam ik tot voor kort ook graag in kerken en kathedralen. Als ik met vakantie was in Frankrijk, Duitsland of België, dan liep ik de ene in en de andere uit. Fascinerende bouwkunst, rijk gevulde schatkamers met schitterende staaltjes edelsmeedkunst overdadig geborduurde koorkappen en kazuifels. In Frankrijk was het in die tijd nog gebruik dat kerken vrij toegankelijk waren voor iedereen, en niet zelden trof je dan ook een organist aan die bezig was
met een studie, of gewoon lekker wat voor zichzelf zat te preluderen.
Ooit bezochten wij in een klein dorpje in Oost Frankrijk een heel oud kerkje. Het was zeker meer dan 1000 jaar geleden gebouwd. Zoals gebruikelijk stond de deur gastvrij open, en bij het binnentreden zagen wij een briefje aan de deur bevestigd waarop stond te lezen: "in verband met diefstallen is deze kerk helaas gesloten".
Nadat wij de zaak uitgebreid hadden bezichtigd en ons naar de uitgang begaven kwam de koster krakend aangelopen.
Het bleek een beminnelijk doch ernstig verkreukeld oud vrouwtje te zijn dat minstens zo oud was als de kerk zelf. Zij zag er uit alsof zij destijds zelf op zeven jarige leeftijd de eerste steen had gelegd. Druk pratend opende zij voor ons enkele deuren die toegang gaven tot vertrekken waarin zich "zeldzaam oude relikwieën" bevonden. Na het aanschouwen van verschillende lichaamsdelen van een aantal mij volstrekt onbekende heiligen, stond zij er op dat wij haar moestuin kwamen bezichtigen pal tegenover de kerk. Een lieflijk klein paradijsje waarin zij haar oude dag sleet. Zij was zeer gelukkig dat wij van het verre: "Hollande" waren gekomen om haar te bezoeken en stond er op dat wij vertrokken met twee potten zelfgemaakte "confiture" en een grote pot "Miel". Niet zelfgemaakt, dat hadden haar bijen gedaan lachte ze. Toen we voor die heerlijkheden wilde betalen werd dat verontwaardigd van de hand gewezen. Wij mochten wel wat doneren voor het onderhoud van het aanpalende kerkhofje dat zij ook nog in goede staat trachtte te houden.

Jammer genoeg ben ik nu te krakkemikkig om een kathedraal te bezoeken. Je moet eerst 300 treden naar boven klauteren en dan ben je pas bij de voordeur.... Liften waren voor die tijd niet nodig, want de meesten parochianen gingen toch dood voordat zij zestig waren. En door een lift uit te sparen had je weer geld over voor nog zo'n mooie monstrans...

Plaats reactie