Een brief aan mijn vader

Wil je iets persoonlijks aan anderen kwijt. Vertel het hier.

Moderator: Moderators

Plaats reactie
Case closed
Berichten: 9
Lid geworden op: 24 dec 2015 13:02

Een brief aan mijn vader

Bericht door Case closed » 26 jun 2016 22:55

Sinds mijn vertrek uit de kerk is de verhouding met mijn vader onder druk komen te staan. Hij wijt mijn vertrek uit de kerk aan zichzelf. Ook geeft hij vaak aan dat ik de verkeerde keuze maak, waar ik heel veel spijt van ga krijgen. Dit drukt op onze relatie en daar baal ik van. Zeker omdat uit alles blijkt dat hij heel veel om me geeft. Ik wil hem een brief schrijven waarin ik kalm aan hem vertel hoe ik terugkijk op mijn jeugd en uiteindelijk wil uitkomen bij het nu. Het eerste deel van mijn brief vind je hieronder, ik ben benieuwd of en welke reacties dit bij de freethinkers losmaakt:

Pa,
Deze brief die schrijf ik omdat ik je mee wil nemen in hoe ik de afgelopen jaren heb beleefd. Niet de avonturen die ik heb beleefd maar de ontwikkeling die ik heb doorgemaakt onder andere op het gebied van het geloof. Een thema dat jou na aan het hart gaat en een thema dat mij vaak bezig heeft gehouden de afgelopen jaren, veel meer dan je misschien zou denken.

Het beste om mijn verhaal mee te beginnen is door te vertellen hoe blij ik ben dat ik geboren ben in het gezin waarin ik geboren ben. Echt een fijn gezin, om trots op te zijn. Een gezin waar we altijd en allemaal veel liefde voor elkaar hebben. Een gezin met een fijne balans tussen discipline en plezier. Waar we kunnen lachen en huilen met elkaar en als het er op aan komt laten we alles vallen en zijn we er voor elkaar. Een gezin waarin ik me als kind altijd heel veilig heb gevoeld.

Vanuit mijn opvoeding heb ik zoveel dingen meegenomen. Geleerd om goed voor mijn naasten te zorgen, te delen en om van anderen te houden. Maar ook door te zetten als het even tegen zit, om nieuwsgierig te zijn, om na te denken en om op eigen benen staan. Ik vergeet waarschijnlijk meer dan de helft, maar allemaal dingen waar ik dagelijks nog veel aan heb.

In ons gezin heeft geloof altijd een plek gehad, dat had een zekere vanzelfsprekendheid. Op zondag gaan we naar de kerk en na het eten lezen we een boekje. Zondagmiddag naar de zondagsschool en naar de Christelijke school. Het was een vast bestanddeel van mijn fijne jeugd.

En zo ging ik ook gewoon mee in die molen. Met kerst knutselde ik een kerstster of een baby Jezus op de basisschool, later zegde ik met zweet in mijn handen mijn zinnetje op voor in de kerk. Ik spaarde de plaatjes en stickers van de zondagsschool en draaide overal vrolijk in mee. Wat ik daar van vond, eigenlijk heb ik geen idee, het was gewoon. Één incident staat me nog in het bijzonder bij. Op een ochtend tijdens een kerkdienst was ik misselijk en moest ik overgeven, flink overgeven. Met zijn drieën (ome Jaap, jij en ik) zijn we besmeurd en zuurruikend de kerk uitgelopen. De weken daarna kwam ik vaak zondagochtend met een dun stemmetje op jullie kamer: “ik ben een beetje misselijk”. Op een gegeven moment werkte dat ook niet meer natuurlijk en moest ik gewoon weer mee. Of ik niet mee wilde of als klein jongetje gewoon de grens op zocht geen idee, maar zo maar een verhaal dat me bijstaat uit die tijd.

Ik zwaaide af bij de basisschool en de zondagsschool en ging mijn wereld vergroten. Op naar de middelbare school. Ik hoefde niet naar catechisatie en kon ik volstaan met de club van de kerk. Dat was één keer in de week ’s avonds. Aan het einde van het eerste jaar ben ik mee op kamp geweest in de zomervakantie, ik weet nog dat ik op dat kamp best een lastige tijd heb gehad. Daar werd ik eigenlijk een beetje gepest door wat grotere jongens, dit heb ik nog nooit aan iemand verteld, maar nu ik toch open kaart speel. Ze hebben me een keertje in elkaar getrapt, een keertje opgesloten in de kast ’s nachts en nog wat rottigheid. Misschien weten jullie dit ook wel en heeft de leiding van het kamp dit destijds met jullie besproken, dat weet ik niet, ik denk eigenlijk van niet. Ik heb het toen in ieder geval geprobeerd voor me te houden, ik schaamde me er enorm voor. Ik was daarvoor eigenlijk nooit gepest en daarna ook nooit meer gelukkig. Ik heb daar echt een rotweek gehad en heb daarna er op aan gestuurd zo snel mogelijk van die rotclub af te gaan. Andere clubs bleef ik wel naar toe gaan. In die tijd zat ik nog op voetbal.

Ik denk dat het ook in die tijd was dat wij als gezin zoekende waren naar onze plek en onze kerk. De tijd van de kerk achter in het dorp en Dominee de Wit leek voor ons gezin wel voorbij. Dat paste niet langer bij ons, met name jij had het daar volgens mij best lastig mee, zo maar naar een andere kerk overstappen, dat is natuurlijk ook niet niks. We “roken” wat aan de gereformeerde kerk, maar met name jij miste daar toch ook wel een stuk diepgang. Waar ik me op dat moment thuis voelde, ik weet het eigenlijk niet zo goed, niet bij Dominee de Wit, niet in meer naar de kerk achter in het dorp, dat weet ik wel. Iets meer in de gereformeerde kerk, daar duurde de dienst korter en was het allemaal wat laagdrempeliger, dat leek iets meer van nu. Toen kwam uiteindelijk de kerk in de stad in beeld, waar diepgang en iets meer van nu redelijk samen kwamen. Voor mijn gevoel miste jij misschien toch het lokale dat een (kerk) gemeenschap zo sterk kan maken. De kerk in de stad heeft een groot verzorgingsgebied en is minder gericht op het lokale, althans zo heb ik dat altijd beleefd.

In die tijd was het kerkgaan voor mij iets dat ik op karakter deed, als er een reden was waardoor het niet door kon gaan dan was ik daar niet rouwig om. Als ik kijk naar mijn geloof in die tijd had dat ook een zeker plichtmatig karakter. Ik was opgegroeid in het geloof, dat kun je niet naast je neerleggen, daar moet je iets mee. Bidden probeerde ik wel in die tijd trouw te doen, gewoon in mijn hoofd voor het slapen gaan, dat was eigenlijk zelden een succes. Maar ja, ik voelde aan dat je dat toch wel moest proberen als Christen. In deze andere kerk kwam ik ook weer wat oude bekenden tegen, waaronder jeugdvriend Hans, hij was daar volop ingeburgerd en kende wat groepjes mensen. Daarbij probeerde ik ook wat aansluiting te zoeken, ik ben daar nog wel een paar keer naar koffie drinken bij iemand thuis gegaan, volgens mij vond iedereen dat ongemakkelijk. Later ook nog een paar keer naar een soort bijbelstudie geweest, daar aarden vond ik best lastig. Er waren veel mensen die het dorp bij wijze van spreken nooit uitkomen en misschien wel helemaal geen mensen kennen die anders in het leven staan dan zij zelf. Niet dat daar wat op tegen is, maar ik vond het toch lastig om dezelfde golflengte te vinden.

Wat ook mee speelt is dat ik graag zelf kies wat ik met mijn tijd doe, hoe meer verplichtingen hoe minder vrolijk ik word. Dat begon ik ook in die tijd te ontdekken, ik ging dan ook van voetbal af en het meedoen aan allerlei huiskringen en andere verenigingen stond en staat dan ook niet hoog op mijn bucketlist. Op dat gebied lijken we misschien niet zo veel op elkaar, we groeien natuurlijk ook op in een hele andere tijd, de samenleving waarin ik opgroei is veel individueler dan de tijd waarin jij bent opgegroeid natuurlijk. Alhoewel, misschien lijken we meer op elkaar dan ik het nu voor doe komen, jij bent graag ook de baas over je tijd. Hoe dan ook, met de club van de kerk ben ik gestopt en dat vond ik een prima beslissing. Ergens wist ik wel dat jij dat jammer vond en ik voelde die druk ook wel, dat is en blijft lastig, als kind wil je het graag goed doen in de ogen van je ouders, maar je wilt ook trouw blijven aan jezelf.

Er kwam een meisje, niet zomaar een meisje, maar eentje die voorgoed zou blijven, dat was eigenlijk al vrij snel duidelijk. Voor mij in ieder geval wel:-). Jouw eerste vraag (of in ieder geval tweede vraag) was natuurlijk: “is ze kerks?”. Ik was maar wat blij dat ik daar ja op kon zeggen. Ze kwam niet uit de buurt, daar was het allemaal weer net anders, maar ze was gedoopt, zat op Christelijke scholen, ze bad voor het eten etc. Er kon een vinkje achter de vraag “is ze kerks?”.

In het begin vond ik het wel lastig om vorm te geven aan de relatie op het gebied van geloof. Haar inzichten waren toch wel weer heel anders. In mijn ogen was de dienst en plechtigheid bij ons niet zo zwaar. Vergelijk je het met waar zij vandaan kwam dan is het toch allemaal redelijk zwaar op de hand. Dat zag ik niet echt als een probleem, ja misschien is het hier in de regio wat zwaarder, maar ja het is toch ook een serieuze zaak. Dat was prima te verdedigen leek me zo. Dat hoefde ik natuurlijk helemaal niet te verdedigen, maar zo redeneerde ik gewoon een beetje voor mezelf. Inge kreeg ook wel in de gaten dat het een belangrijk thema was in ons gezin en deed op haar beurt haar best zich er nog wat verder in te verdiepen. Dat vond ik ook wel fijn, daarmee kon ik ook naar jou laten zien dat ze er serieus mee bezig was, en dan was alles goed.

Doordat ze van ver kwam bleef ze meteen elke keer dat ze er was slapen. In het begin nog voor de vorm in het logeerbed, maar later hielden we die schijn ook niet meer op. Daar stond ik helemaal achter. Na een jaar heb je me wel eens in een bittere bui verteld dat je daar een grote fout hebt gemaakt, maar dat je nu niet meer terug kon. Het staat me nog helder voor de geest dat je me vertelde dat wij in Bijbelse zin al getrouwd waren. Het suggereerde misschien wel een soort van afwijzing of dat wat ik deed niet in overeenstemming was met hoe het hoorde. Dat vond en vind je misschien ook nog wel tot op de dag van vandaag. Hoe dan ook, zomaar weer een herinnering. Ik vertel het je om je mee te nemen in mijn verhaal. Ik vertrouw erop dat je het niet gebruikt om voor jezelf na te kunnen gaan in wat je fout hebt gedaan of iets dergelijks. Dat heb je in mijn ogen ook niet. Ik ben er ongelofelijk trots en gelukkig mee dat ik ouders heb die zoveel aan mij willen geven en die zo graag het goede voor mij wilden en willen.


Dit heb ik nu beschreven. Best een moeilijk en kwetsbaar proces. Vervolgens wil ik mijn proces van afvallige worden beschrijven. Precies zoals het is, dat is misschien nog wel het moeilijkste deel van mijn brief.

Gebruikersavatar
Maria
Moderator
Berichten: 12387
Lid geworden op: 05 jul 2009 15:41
Locatie: Zeeland

Re: Een brief aan mijn vader

Bericht door Maria » 26 jun 2016 23:40

Dit heb ik nu beschreven. Best een moeilijk en kwetsbaar proces. Vervolgens wil ik mijn proces van afvallige worden beschrijven. Precies zoals het is, dat is misschien nog wel het moeilijkste deel van mijn brief.
Gelukkig had je de moed tot nu toe.
Ook goed leesbaar voor ons.
Laat de rest maar komen. :)
"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."

Gebruikersavatar
Peter van Velzen
Moderator
Berichten: 14763
Lid geworden op: 02 mei 2010 10:51
Locatie: ampre muang trang thailand

Re: Een brief aan mijn vader

Bericht door Peter van Velzen » 27 jun 2016 09:02

Wat me opviel is dat je niet durfde te vertellen dat je werd gepest. Ik vond het normaal om dat wel te doen. En mijn vader zei toen: "De volgende keer sla je terug" zo gezegd zo gedaan. Ik moest bij de hoofdonderwijzer komen die mij vroeg waarom ik geslagen had, ik zei "Dat moest van mijn vader". De hoofonderwijzer was tevens dirigent van het zangkoor van de Sint Augustinusker, waar mijn vader ook in zong. "Is dat waar Jan?" "Jazeker" en mij vader vertelde dat weer vol trots toen hij thuiskwam. I heb maar niet uitgelegd dat de andere jongen me wel gepest had, maar nooit geslagen. (hij duwde me in de rug bij de betreffende gelegenheid). Maar ik heb dus nooit een brief aan mij vader hoeven scrijven, want die wist (bijna) alles al.
Ik wens u alle goeds

Case closed
Berichten: 9
Lid geworden op: 24 dec 2015 13:02

Re: Een brief aan mijn vader

Bericht door Case closed » 27 jun 2016 11:07

Peter van Velzen schreef:Wat me opviel is dat je niet durfde te vertellen dat je werd gepest. Ik vond het normaal om dat wel te doen. En mijn vader zei toen: "De volgende keer sla je terug" zo gezegd zo gedaan. Ik moest bij de hoofdonderwijzer komen die mij vroeg waarom ik geslagen had, ik zei "Dat moest van mijn vader". De hoofonderwijzer was tevens dirigent van het zangkoor van de Sint Augustinusker, waar mijn vader ook in zong. "Is dat waar Jan?" "Jazeker" en mij vader vertelde dat weer vol trots toen hij thuiskwam. I heb maar niet uitgelegd dat de andere jongen me wel gepest had, maar nooit geslagen. (hij duwde me in de rug bij de betreffende gelegenheid). Maar ik heb dus nooit een brief aan mij vader hoeven scrijven, want die wist (bijna) alles al.
Peter, ja ik kijk daar nu ook op terug met enige verbazing. Gelukkig heb ik de nodige persoonlijke ontwikkeling doorgemaakt en kan ik ook niet echt meer relateren aan het incident. Als ik in mijn huidige baan niet van mij af zou kunnen bijten, was ik allang ontslagen :). Het idee dat je vader trots is als je een ander kind slaat komt mij heel onwerkelijk over, zo zie je maar hoe het kan verschillen. Bedankt voor het met me delen van je ervaring.

Gebruikersavatar
Dat beloof ik
Bevlogen
Berichten: 3285
Lid geworden op: 07 jun 2013 13:21
Locatie: Brabanste Wal

Re: Een brief aan mijn vader

Bericht door Dat beloof ik » 27 jun 2016 11:44

Een moedige brief. Duidelijk, eerlijk, zonder verwijten.
Zoek de verbinding (dat doe je al, maar blijf dat doen), niet de conflicten.
Dan komt het meestal wel goed.
“Mr. Spock, do you have a theory?”
“No captain. For a theory, one requires facts. Since we do not have any, it would be illogical to have a theory.”
(Star Trek, seizoen 1)

Gebruikersavatar
Storm
Bevlogen
Berichten: 2008
Lid geworden op: 29 aug 2010 00:49

Re: Een brief aan mijn vader

Bericht door Storm » 27 jun 2016 22:27

Een eerlijke brief, waarin de liefde voor je vader naar voren komt. Maar ook het je niet thuis voelen in de kerk, club etc.
Voor jou lijkt het duidelijk, maar je vader moet waarschijnlijk nog aan het idee wennen.
Maar jullie houden van elkaar en dan komt het m.i best goed! Je moet je eigen weg gaan en ik hoop dat je vader dat gaat begrijpen, ook al doet het pijn.
The answer my friend is blowing in the wind,the answer is blowing in the wind.
Bob Dylan

Plaats reactie