Het verhaal van Rereformed

Getuigenissen van kerkverlaters, ex-moslims en voormalige sektariërs.
Het is niet de bedoeling om discussies op te zetten over het afvallig worden van de topic starter.

Moderator: Moderators

Gebruikersavatar
Socratoteles
Diehard
Berichten: 1120
Lid geworden op: 27 feb 2007 20:31

Bericht door Socratoteles » 29 dec 2007 14:18

Op zulke verhalen weet ik nooit goed wat te schrijven. Het liefst zou ik alles vergeten wat met christendom te maken heeft, maar er valt niet aan te ontsnappen. De wanstaltige schilderingen op de wanden van de grot hebben hun geloofwaardigheid wel verloren, maar de grot zelf blijft. Waar is het buiten? Ik teken de oude figuren na en lach ze uit, hard en cynisch. Eens wees ik een ander op de belachelijkheid van de hare en met iedere opmerking gumde ik een lijn weg. En ze keek om zich heen en zei bedroefd en verwijtend: "ik hield van mijn tekening". Dodelijk. Sommige dingen schijn je te moeten leren waarderen. Grotten bijvoorbeeld. Ik met mijn juiste antwoorden die weigeren mezelf te overtuigen..

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 14284
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Bericht door Rereformed » 29 dec 2007 14:40

@Socratoteles:
Maar wanneer je die wijsheid hebt (en al op zo jonge leeftijd!) maakt het je misschien juist tot wat ik een mooi mens zou noemen, iemand die alleen aan waarheid gehoor wil geven, en zelfs dan nog sceptisch naar zichzelf kijkt, maar onwaarheden van anderen begrijpt en ze door de vingers kan zien op momenten dat die mensen de waarheid zelf nog niet aan kunnen.
Nietzsche zei vaak dat alles niet zozeer een kwestie is van de waarheid vinden, maar enkel en alleen een kwestie van hoeveel waarheid een mens kan verdragen. Hij gaf zelfs toe dat hij voor zichzelf bij tijden de illusie schiep omdat hij anders niet zou hebben geweten hoe te leven.

Ik heb je altijd als een buitengewoon wijze gesprekspartner beschouwd. Bedankt voor al je bijdragen.
Born OK the first time

Gebruikersavatar
Deadline
Forum fan
Berichten: 472
Lid geworden op: 29 jun 2006 11:24
Locatie: novus ordo seclorum

Bericht door Deadline » 29 dec 2007 17:12

Rereformed,

bedankt voor je uitgebreide persoonlijke verhaal. Net zoals veel van je postings vind ik ook dit weer een leerzaam schrijven. Ik ben zelf nooit echt christelijk geweest, maar door jouw schrijven (en dan doel ik vooral op je beschrijving van je christelijke periode) kan ik me een beetje inleven in de manier waarop de gedachtewereld van (fundamentalistische) christenen is opgebouwd en hoe moeilijk het is om je daaraan te ontworstelen. Ik vind het knap hoe je voor jezelf en helemaal uit jezelf een uitweg gevonden hebt uit het (fundamentalistische) christendom. Ik kom later nog uitgebreider op je posting(s) terug, ik moet het nog even allemaal een keer goed doorlezen. Maar ik wilde alvast aan je schrijven dat ik het een leerzaam stuk vind, het kan mensen die in dezelfde situatie zitten (bijvoorbeeld omdat ze nu zeer streng gelovig zijn of omdat zich er nu aan ontworstelen) zeker helpen. Daarnaast helpt het "buitenstaanders" begrijpen hoe de gedachtewereld van een fundamentalistische gelovige eruit ziet en hoe moeilijk het is om je daaraan te ontworstelen.
groet, Deadline
Nature and nature's laws lay hid in night: evolution said, "Let Newton be!" and all was light.
We make our world significant by the courage of our questions and by the depth of our answers - Carl Sagan

Theoloog

Bericht door Theoloog » 29 dec 2007 17:52

Rereformed schreef:Ik schreef mijn vader (iemand die helemaal gebrainwashed was met dat evangelische eindtijdgeloof) een brief waarin ik malse kritiek uitte op deze vorm van geloof waar ik zelf al eerder afstand van had genomen, maar voelde me al meteen zo schuldig dat ik de brief niet eens durfde te versturen! http://www.kolumbus.fi/volwassengeloof/17.HTM
Dus zelfs wanneer je er als kind al een andere christelijke mening op nahoudt en die naar voren brengt, creëert het al een schuldgevoel.

De kloof tussen christenen onderling met verschillende opvattingen is in de geschiedenis overigens minstens zo groot of soms veel groter gebleken dan de kloof tussen een christen en een ongelovige.

(...) Mijn manier om te vertellen dat ik er nu anders over denk was dit boekwerk (hetgeen nu in zijn geheel op het internet staat) aan mijn ouders en broers op te sturen. Het was een soort bomaanslag...
Mattheus 10:34 - Meent niet, dat Ik gekomen ben, om vrede te brengen op de aarde; Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard.

Marcus 13:12 - En de [ene] broeder zal den [anderen] overleveren tot den dood, en de vader het kind; en de kinderen zullen opstaan tegen de ouders, en zullen hen doden.

Lukas 14:26 - Indien iemand tot Mij komt en niet haat zijn vader, en moeder, en vrouw, en kinderen, en broeders, en zusters, ja, ook zelfs zijn eigen leven, die kan Mijn discipel niet zijn.

Marcus 3:31 - Zo kwamen dan Zijn broeders en Zijn moeder; en buiten staande, zonden zij tot Hem, en riepen Hem.
32 En de schare zat rondom Hem; en zij zeiden tot Hem: Zie, Uw moeder en Uw broeders daar buiten zoeken U.
33 En Hij antwoordde hun, zeggende: Wie is Mijn moeder, of Mijn broeders?
34 En rondom overzien hebbende, die om Hem zaten, zeide Hij: Ziet, Mijn moeder en Mijn broeders.
35 Want zo wie den wil van God doet, die is Mijn broeder, en Mijn zuster, en moeder.

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 14284
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Bericht door Rereformed » 29 dec 2007 18:37

Mijn periode van schrijven begon al in 1996. In tijd van twee, drie jaar heb ik toen 'mijn hele leven' op papier gezet (in het Fins) om er wijs uit te worden. Het werden zo'n 500 bladzijden. Enkele stukjes eruit heb ik vertaald in het nederlands:

Engeland 1980
Mijn Italiaanse vriend Jonathan werd depressief en somber wanneer hij de glorieuze geschiedenis van zijn vaderland overdacht en het vergeleek met de bedroevende stand van zaken in het tegenwoordige Italië. Hij mijmerde: er zijn nu alleen nog ruïnes en het wordt aangevuld met chaos, corruptie, criminaliteit en armoede. In Engeland heerste ook zo'n gevoel van apathie.

Eenmaal liet ik hem kennis maken met Finse muziek, een begrip in de wereld van vandaag. Na even na te denken dacht ik maar te beginnen met Sibelius, en dan natuurlijk met een bekend en gemakkelijk toegankelijk werk: Finlandia. Dit was ook het allereerste Finse cultuurgoed waar ik kennis mee maakte in de tienertijd, in de Utrechtse concertzaal die toen nog Tivoli heette, als opwarmertje. Ik herinner me nog sterk wat een geweldige invloed dat stukje muziek op me maakte. Het was buitengewoon statig, plechtig en ernstig, en dan op het eind, na alle dramatische stormen en uitbarstingen, zo eindeloos volmaakt en verheven. Mijn vader die nooit zoveel met muziek op heeft, maar omwille van mijn moeder meeging was ook helemaal verrukt over deze muziek. Hij had het na afloop alleen maar over de machtige trompetten. De hymne ontging hem blijkbaar, -hoe was dat mogelijk?

Ik zette de plaat op en Jonathan beluisterde de eerste donkere klanken die opwelden uit een eindeloze diepe zwarte nacht. Na een halve minuut zei hij: hou maar op, dit is zo zwaarmoedig, daar kan ik absoluut niet tegen. Hij vroeg me van alles over Finland en had er zeer grote twijfels over dat ik het daar uit zo kunnen houden, dat daar überhaupt ook maar iemand gelukkig zou kunnen zijn.

Vanaf die tijd hebben die angstaanjagende woorden van hem mij altijd achtervolgd. Ik dacht toen dat ik in Finland kan wonen en het daar uit zal kunnen houden omdat ik altijd wist dat ik de muziek van Sibelius begrijp en het me geweldig aangrijpt en het mooi vind. De meeslepende finale van de tweede en vijde symfonie zijn zeldzame schatten van de mensheid. Altijd wanneer ik de finale hoor van de tweede symfonie wil ik er mijn leven in horen. Een onrustig haperend begin, het lijkt nergens op, allemaal losse onsamenhangende motiefjes, het wordt steeds stormachtiger, allemaal flarden, onrust, rusteloosheid waar je niet uit wijs wordt, maar dan klaart het onverwachts op en groeit het opeens uit tot iets buitengewoon moois, een machtige meeslepende golf van klanken. Alsof degene die het ondergaat er van schrikt, sterft de muziek weer uit tot bijna stilte; maar dit is slechts om de triomf te laten groeien tot een overweldigend ongeëvenaard hoogtepunt, tot een oceaan van sublieme klanken waar niets anders meer bestaat als overwinning, harmonie, volmaaktheid, lichtheid, zon.
In die tijd hield ik het meest van de tere en sobere derde symfonie, later werd het de vierde; het is de diepzinnigste, muziek die de diepste existentiële pijn die een mens maar kan ervaren weergeeft. Mensen begrijpen deze muziek vaak niet omdat ze niet bereid zijn zo diep te voelen. Men is bang om te huilen. Maar als je goed luistert hoor je dat je pijn naar overwinning leidt. Je kan ook overwinnen terwijl je alleen maar tranen in je ogen hebt.
Ik voel sterk hoe de muziek van Sibeius welhaast meer dan enige andere klassieke muziek zo sterk verbonden is aan het land Finland en ik houd van allebei, hoewel de adjektieven om ze te beschrijven altijd van dezelfde soort zijn: bar, droefgeestig, eenzaam, donker, plechtstatig, getuigend van de oernatuur.

Ik hoor er nooit depressiviteit in, of misschien af en toe wel, maar het is depressiviteit waar je nooit voor wegvlucht, maar recht in het gezicht kijkt, waarmee je net zolang vecht tot je overwint; ik hoor er daarom altijd veel meer diepzinnigheid in, de bereidwillendheid om de diepste zaken van het leven onder ogen te durven zien en ermee te worstelen net zo lang als het maar nodig is voor een mens om alles te kunnen aanvaarden en er niet meer bang voor hoeven te zijn. Het is het verhaal van het heldhaftig standhouden van de mens in het leven onder welke barre omstandigheden dan ook. De Finnen noemen dat "SISU".

Ik wil in m'n leven leren wat SISU betekent. Ik heb een oerscandinavische geest, in de originele betekenis, die je tegenwoordig alleen nog maar in het afgelegen Finland tegenkomt, niet meer in Zweden. Net zoals Sibelius zou ik ook alleen naar Italië gaan om er even uit te gaan en wat meer zon en zorgeloosheid te zien. Maar Vivaldi en de Italiaanse opera's, nee, ze raken me nooit echt diep, hoewel ik m'n best deed ze tegen Jonathan flink te prijzen om hem wat op te fleuren.
Born OK the first time

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 14284
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Bericht door Rereformed » 29 dec 2007 18:44

Finland 1981
"Ik las m'n dagboek uit de begintijd hier in Finland en het zweet breekt me uit. Ik voel opeens opnieuw dat beklemmende gevoel net als in die tijd; jaren van traumatische gebeurtenissen die ik liever verdring. Die tijd is vol tranen en doet m'n handen beven. Ik zie me weer zitten in de keuken. Ik leer wanhopig eerst drie bladzijden engelse woorden, dan de finse, dan de grammatica, dan de oefeningen...Ik kijk uit het raam, ik zie niets anders dan stilte en eenzaamheid, taaie zwarte dennen bedolven onder een enorme witte vracht sneeuw en ijs...ik maak het eten klaar, dan weer studeren. Ik kan niet meer; wat leuks zou ik kunnen doen? Soms schrijf ik naar huis. Alle familie, vrienden en kennissen wonen eindeloos ver weg. Niemand kan zich voorstellen wat ik hier doormaak...Ik ga boodschappen doen in de dorpswinkel. Iedereen kijkt stil naar mij. Het meisje achter de kassa spreekt me toe in het zweeds. Daar begrijp ik nog minder van dan van het fins. Ik ga skiën. Eindelijk, sinds drie maanden schijnt de zon eens. Ik durf eigenlijk niet meer op de skiebaan te skiën. Sommige hellingen gaan zo stijl naar beneden dat ik altijd val. Een keer stonden de kleine kindertjes er naar te kijken. Wat een lol hadden ze. Zo'n grote vent, kan niet eens skiën. Ik ga de velden door. Overal is het doodsstil. Alles is dood. Woon en leef ik hier echt? Is het echt waar? Ben alleen ik nog over in de wereld? Ik vind m'n eigen heuvel. Daal er net zolang van af totdat ik niet meer val.

In de kerstvakantie was het leuk weer grapjes te maken met m'n jonste broer die op visite kwam. Het was best leuk de gasten uit het buitenland het exotische leven van de Finse winter even te laten proeven. Op kerstmorgen liepen we 5 kilometer naar de kerk. Ik huilde stil toen ik opmerkte dat zelfs de kerstdienst net zo levensloos en droefgeestig is als het kerkleven in het algemeen hier. Toen m'n familie vertrok, vertrok voor mij ook het laatste restje exotiek. Het was allemaal harde werkelijkheid nu. Dorpsvergadering. M'n vrouw ging er alleen heen. Ik zou er toch niets van verstaan. Een doordeweekse bijeenkomst van gelovigen: rondom een enorm lange tafel zitten heel stijf een klein aantal mensen, wij en een andere familie. Een vader en moeder met drie volwassen dochters. Ze hebben hun mannen meegesleurd zodat het wat op een groep lijkt. Heel ernstig en verlegen praat iemand zo langzaam dat ik het bijna kan verstaan. Hij praat nederig tegen de vloer en durft niemand aan te kijken. Een van de dochters begeleidt op een hartverscheurende manier de droevige "begravenis" liederen. Ik voel me reuze opgelucht als we naar huis mogen.

Tussen ons rijtjeshuis en het donkere bos zitten een stel mannen om een vuurtje vodka te drinken. Ze vragen of ik ook wil. Ik schud verlegen m'n hoofd maar volg ze nog een tijdje. Wat zijn het een stoere knapen. Zo groot en ruig. Ze schreeuwen halfdronken zo, dat je ze op een kilometer afstand nog kan verstaan, als je fins kan natuurlijk. Ik weet niet waar ze het over hebben, maar elk tweede woord is een stevige vloek, zoveel is duidelijk. Ze kammen hun haar nooit. Je ziet ze nooit met hun vrouw. Ik heb onze buurvrouw nog nooit gezien. Ze woont wel naast ons, want elke dag wanneer haar man het bos ingaat om bomen te kappen luistert ze naar sentimentele finse liedjes die ze keihard aanzet.

Ik ben een vreemde vogel van een andere planeet. Ik begrijp niet wat er leuk is aan drinken. Wat doe ik hier in vredesnaam?

Een keer komt de post aan met de gecorrigeerde lessen van m'n correspondentiecursus engels. De nederlandse leraar schreef in de alinea: "Waar woon jij eigenlijk? 't Is niet te vinden op de kaart. Maar ik neem aan dat je er wel geweldig mooi kan vissen." Ik kijk weer naar buiten. Ik zie onmetelijke bergen sneeuw en ijs. Ik krijg tranen in m'n ogen. Zou leuk vissen m'n leven misschien kunnen redden? Ja, Ossi heeft me een keer gevraagd mee te gaan...Maar ik zie me al zitten op het ijs. Een gat boren, da's nog leuk, maar daarna zit je de hele dag te verkleumen op het meer waar de koude wind nooit aflaat te waaien; je staart maar naar dat gaatje. En Ossi kan als een echte Fin niet meer dan 100 woorden per dag uit z'n mond krijgen, en dat nog alleen als hij in een goede bui is...De hele dag zou ik maar op de avond moeten wachten.

De leraar Juha was in het begin de enige die aandacht aan me gaf en zowaar wat wilde praten met mij en me zelfs af en toe wat vroeg. Op een keer stelde hij voor dat we eens op uilentocht zouden gaan. "Wat is dat nou weer", vroeg ik verbaasd. Hij legde me uit dat we moeten wachten tot het volle maan is. Dan gaan we midden in de nacht het bos in. Daar zitten we dan, ja soms uren...maar dan opeens (hij glunderde) ...zie je een uil!

"Ahaa!", zei ik met precies de juiste finse intonatie waar ik lang op gestudeerd had. Tegelijkertijd keek ik hem met enorme uilenogen aan en bad ik vurig dat hij spoedig zou vergeten dit aan mij voorgesteld te hebben.

Groot was mijn verbazing toen ik een keer een brief uit Moskou toegestuurd kreeg. Er werd van me gevraagd of ik een abonnement op Rode Ster en De Rode Waarheid zou willen nemen. Er waren ook nog andere net zulke goede tijdschriften van precies dezelfde mooie kleur. Hoe wisten ze in Moskou van mijn bestaan hier?

En dan kwam er op een dag ook nog een mooie envelop uit Holland. Omdat m'n broers al in dienst waren geweest hoefde ik niet het leger in. Maar ik werd opgeroepen om mee te doen aan een oefening in het blussen van een brandje. Natuurlijk schreef ik beleefd terug dat ik zeergraag m'n burgerplicht vervul en geweldig uitzie naar deze gebeurtenis, als de Nederlandse staat maar reisvergoeding betaalt. Sindsdien heb ik nooit meer van de nederlandse overheid gehoord.

Maar goed, het was nu duidelijk: ik was niet alleen op de wereld, overal was ik bekend.
Born OK the first time

Gebruikersavatar
Sararje
Superposter
Berichten: 5994
Lid geworden op: 11 jul 2005 15:35

Bericht door Sararje » 29 dec 2007 18:51

Doet me qua schrijfstijl een beetje denken aan W.F. Hermans in Nooit meer slapen een licht ironische maar zeer directe taal. Overigens, zit nu achter de PC van een vriendin dus heb geen tijd om de volledige tekst te lezen. Zal nog een andere keer lezen (waarsch. over anderhalve week) en dan commentaar geven.
"De bijbel is net een spoorboekje van de NS, je kan er alle kanten mee op." - Fons Jansen
"Als er bij het dorp waar bergen bergen bergen bergen bergen, Bergen, bergen bergen bergen bergen bergen, bergen bergen bergen bergen bergen.". - Kees Torn

Gebruikersavatar
Stanhope
Ervaren pen
Berichten: 656
Lid geworden op: 06 dec 2004 19:55

Bericht door Stanhope » 29 dec 2007 19:21

Hoi Rereformed,

Jij kunt het dus terecht zeggen: Maar ik heb de goede strijd gestreden. (2 Timoteüs 4:7)

Je schreef o.a:
werd ik al gauw zo vroom dat ik ook dát niet door de beugel kon vinden.
Ik maak uit je verhaal op dat je het behoorlijk fanatiek oppakte, geheel anders dan je toenmalige kerkgenoten.
Je toenmalige kerkgenoten waren gewoon maar meelopers en lopen misschien nog steeds mee. Of zijn zonder een strijd gestreden te hebben gewoon gestopt met meelopen.

Andere strijders zullen zeker iets aan je verhaal hebben, het is leerzaam.

M.i. zijn er veel meer meelopers die gestopt zijn dan strijders zoals jij.

"Gun" jij die meelopers hun eenvoudige beëindiging van hun geloof of vind je dat iedereen een strijd moet hebben zoals jij die gekend hebt. :?:
Famous Sam McCloud quotes:
-Will you hold my bomb just a minute? Just a minute. I got a pebble in my boot.
-*There* yuh go!

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 14284
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Bericht door Rereformed » 29 dec 2007 20:43

Beste Stanhope,
Mijn vroomheid richtte zich altijd volledig op mijzelf. Ik 'wandelde met God' van 's morgens tot 's avonds, ik las de hele dag boeken, leerde het Johannesevangelie uit m'n hoofd, was bezig met schrijven, maar was altijd volkomen stil over het geloof in de omgang met iedereen. Evangelisten vond ik altijd volksmenners en veel te eenvoudige denkers. Zelf kon ik nooit aan zoiets meedoen. Ik ben nooit iemand geweest die kon preken of die tractaten uitdeelde. Je moet me bijna zien als iemand die in een klooster had kunnen gaan. Toen ik 19 was en die koffiebar leidde, en wat later in Londen hield ik een bijbelkring voor jongeren, ook een tijdje in Engeland voor ouderen, maar ik hoefde er nooit iets voor te doen, ze kwamen gewoon in grote getalen bij me langs of ik werd ervoor gevraagd, en dan zaten ze aan m'n lippen, alsof ik alle antwoorden op het leven had, alsof ik een soort goeroe was. Ik begreep nooit waardoor dat kwam. Ikzelf had het volkomen tegenbeeld van mezelf: iemand die net komt kijken in de wereld en nog helemaal niets weet over wijsheid, en ik had voor mijn gevoel helemaal niets te vertellen, en wanneer ik uitlegde hoe de vork in de steel zat schaamde ik me vaak voor mezelf, want ik worstelde slechts met levensvragen. Toen ik theologie studeerde werd het alleen maar erger. Ik had altijd vragen, ik had al gauw zoveel gelezen dat ik helemaal nergens een antwoord op had, of vijf antwoorden. Over elke kwestie die je maar aan zou kaarten had ik zoiets van 'kan zus zijn of wellicht zo zijn'. Behalve over God en religieus geloof an sich, dat waren zaken zo zeker en natuurlijk als de lucht die ik inademde. Het zat zo rotsvast, oprecht en natuurlijk in elkaar dat iedereen om me heen zich eraanvast klampte en naar me opkeek.
Zowel vroeger als nu ben ik eigenlijk nooit zo bezig met anderen. Of anders gezegd, anderen mogen wat mij betreft altijd zijn wie ze zijn. Maar voor mezelf was ik de strengste, net geen God natuurlijk, maar bij het vallen van de kleinste geestelijke steek van slag. Sterker nog, op 'meelopers' of gewoon levensgenieters, mensen die nooit ergens over piekeren, nergens een mening over hebben, ben ik altijd jaloers geweest. Ik zocht vaak hun vrolijke gezelschap op om verlichting te voelen in mijn leven.

Ik werd een agressieve Rereformed omdat ik me op een gegeven moment gedwongen voelde mijn geloof op te geven omwille van intellectuele eerlijkheid, maar daarna voor het eerst in m'n leven voelde hoe het geloof een mens psychisch in een dwangbuis houdt, menselijke vrijheid beknot, zelfs een aanslag pleegt op je psyche door te dreigen dat je nu verloren gaat, en vanwege dat het een scheiding aanbrengt met alle mensen die je lief zijn, en ongelovige mensen veroordeelt. Ik ervoer die dingen als een gemene aanslag op mijn leven, en op de gehele mensheid, en dat maakte me tot een felle terrier. Mijn opinies mochten dan veranderd zijn, ik was toch precies dezelfde liefdevolle, behulpzame en zorgzame mens als vroeger. Bij het overdenken van het christelijke denkbeeld van de hel voor het resoluut afwijzen van 'het offer van Jezus' (hetgeen ik niet anders meer kon zien als volslagen primitief ( http://www.kolumbus.fi/volwassengeloof/" onclick="window.open(this.href);return false; ... risten.htm ), waren er geen woorden meer die mijn weerzin konden beschrijven.
Indien het christendom zou preken dat je ook op een andere manier zalig kan worden dan zou ik het wellicht nooit hebben aangeklaagd.

Hoe het denken en mijn persoon veranderd is in de loop van mijn leven en waardoor heb ik geprobeerd te beschrijven in De Pelgrimsreis naar Volwassen Geloof, http://www.kolumbus.fi/volwassengeloof/21a.HTM" onclick="window.open(this.href);return false; . Ik noem mijzelf daar Johan, All-bright, Rereformed, Finse Gelovige en Dodelijke Zelfkritiek; ze beschrijven stiekem verschillende stadia en karaktertrekken in m'n eigen leven, die met elkaar botsen, elkaar beschuldigen en niet begrijpen. Ik merk net op dat er in dat verhaal ook een Simpele Ziel en een Echte Christen voorkomt, dat zijn de gedaanten die mij volkomen vreemd zijn en mij altijd irriteren, wanneer ze me tegen het lijf lopen. Het is een hele kluif om door te lezen, maar ik denk dat het een unieke tekst is.

Mijn boek Volwassen Geloof eindigt met oa dit verhaaltje:

Na een geheel boek lang -dat jaren nodig had om geschreven te worden- dapper gestreden te hebben tegen de satan, legde Rereformed zich eindelijk weer neer op z’n bed. Zijn boek was af. Voordat hij insliep zag hij de Glansvlieg weer zitten. Het was alsof die zei:

-Gefeliciteerd met je verjaardag en het afsluiten van dit laatste hoofdstuk. Mocht je ooit weer aan een nieuw boek beginnen, zal ik graag als figurant weer door je verhaallijn komen dwarrelen.

Rereformed bedankte hem voor zijn bijdragen en viel al gauw vermoeid in diepe slaap. Het verwonderde hem eigenlijk niets meer toen hij opeens merkte weer naar de hemel getransporteerd te worden. Daar aangekomen stond hij ditmaal met gebogen hoofd voor de troon van God.

-Ik weet het, ik heb ruzie gemaakt met de christenen. Ik ben zondig. Vergeeft U het mij.

-Heb je er spijt van, heb je berouw?

-Ja,...maar het geloof dat mij verkondigd is begon.

-Dat dacht ik al, zei God, ik ken dat verhaal...Zo zie je maar, die bijbel, daar staan toch wel wat koeienwaarheden in, niet?..Maar als je nu straks weer naar de aarde teruggaat, heb je nu wat van deze strijd geleerd?

-Als ik eerlijk ben, antwoordde Rereformed, moet ik dankzij mijn olifantengeheugen bekennen dat ik niets geleerd heb wat ik ook als achtjarige niet al wist...

-Betekent dat antwoord dat je heel wijs bent of juist heel dom?

-Ik heb er geen moeite mee om voor God te staan en me dan dom te noemen. Net zoals ik trouwens tegenwoordig ook mezelf in de spiegel kan kijken en mezelf een goed mens kan noemen. Ik ben gewoon mens. Hebt U daar overigens nog steeds moeite mee?

Hierop moest God even goedgeluimd lachen.

-God, mag ik deze gelegenheid even benutten om U nog iets te vragen? Die Nietzsche, had die nu gelijk of niet? Ik bedoel, ik deed in het boek zoals hij het mij leerde: dat wat meelijwekkend is, zielig, op sterven na dood, klagend, nihilistisch, verdorven, krachteloos, niets te zeggen heeft of met foute zienswijzen aankomt moet vermorzeld worden. Daarvoor in de plaats moet je een imposant gebouw optrekken, iets waar het nageslacht zich nog lang aan vergapen zal.

-En, lukte het? Vroeg God.

-Jazeker, ik liet geen spaan van het christendom heel, het werd begraven onder metersdikke laag van glory and power van de moderne intelligente mens.

-En voelde je de euforie van overwinnaar te zijn, ging je door de arc de triomphe?

-Nou nee, het christendom is onverbeterlijk, in de gedachten van gelovigen wordt alles omgedraaid. Ze zien niet eens dat ze verslagen zijn, maar zien de neergang van hun geloof zelfs als teken van hun gelijk; het is zogenaamd allemaal voorspeld. Ze kijken meewarig naar mij en blijven hardnekkig bidden dat ik het licht ooit weer zie...En wanneer alles gezegd is komt er een echte christen die zegt dat hij het toch anders zal blijven zien.
Nu ik er nog eens over nadenk weet ik dat hij inderdaad gelijk had, die pientere Nietzsche, hij had namelijk goed het Oude Testament gelezen. En daarin leert U het juist zo te doen: alles wat voor U een gruwel is moet volledig uitgeroeid worden. Alles wat een smet op heiligheid en zuiverheid legt moet uit ons midden verwijderd worden. Zolang Uw volk dat deed liep alles op rolletjes. En het Oude Testament laat ook goed zien waar het anders op uitloopt: het verderfelijke tast het heilige aan, corrumpeert het en doet het uiteindelijk in jammerlijke chaos en krachteloosheid ondergaan.

-Maar waarom voelde je je dan zondig achteraf? vroeg God met een akelig glimlachje.

-Ik eehh, ik had medelijden omdat ik de traditionele godsdienst zo finaal afgemaakt had.

-Waar heb je medelijden van geleerd? vroeg God.

-Nou, dat weet U best, waarom vraagt U me dat?

-Ik wil weten of jij Nietzsche nu gelijk geeft of Jezus. Ik vraag ditmaal wat aan jou, Rereformed, zei God op besliste toon.

-Wel, Jezus heeft gezegd dat je goed moet doen aan je vijand, dat je die ziekelijk arrogante mensen die een jas van je opeisen ook nog vrijwillig je hemd moet afgeven. Dat je die mensen die je op de ene wang slaan ook nog de andere wang moet toekeren. Dat je die mensen die jou honen en voor zielige slappeling of zondaar uitmaken of bedreigen met hel en verdoemenis, terwijl je aan het kruis genageld bent, maar gewoon stil moet laten brallen. Zo deed Jezus het. Hij ging zelf als een mak lammetje naar de slachtbank.

-En, is dat een betere weg? Ik heb nog steeds je antwoord niet.

-Ja maar God, dat moet U juist zeggen. Dat wil ik nu juist van U horen! Ik ben maar een mens. U moet rechtspreken, antwoordde Rereformed vertwijfeld. Het leven is te gecompliceerd voor mij. Ik kan dat Oude en Nieuwe Testament niet aan elkaar lijmen. Ook niet het Nieuwe Testament en de Moderne Wereld. Ook snap ik niets van Jezus, de Goede Herder die dan weer met de hel dreigt, dan weer levend water aanbiedt, dan weer mens is en dan weer eens zichzelf tot God uitroept...

Er ging opeens een daverend gelach door de hemel, want zo ervaart men dit als men in de hemel de lach van God hoort.

-Ik moet Rechtspreken? Rechtspreken? Hoe zou men kunnen Rechtspreken dat wat Krom is? Probeer het eens. Ga je finse bos in, neem een kromme tak, leg hem op de operatietafel en ga net zolang tegen hem spreken totdat hij recht is! Het leven is niet recht te spreken, noch krom te spreken, maar is juist Het Leven!

-O, zei Rereformed, nu begrijp ik het. U bedoelt wellicht: Geen woorden, maar daden. Dat ken ik goed, dat zingen we op aarde elke week in de voetbalwedstrijden. Alleen met daden kun je iets wat krom is recht krijgen! Bedankt God, da’s een goeie van U!
Maar eehh, die Jezus deed toch niets? Die ging toch als een lam dat zijn mond niet opendoet naar de slachtbank?

-Beste Rereformed, zei God, toen Ik je de wereld in stuurde gaf Ik je zoveel hersens mee dat Ik wist dat je er later gek van zou worden. Daarom liet Ik je een keer als kind uit het raam vallen; op je hoofd natuurlijk, zodat de getalenteerdheid tot betere proporties werd teruggebracht. Tot nu toe heb Ik altijd gedacht dat Ik het perfect gedaan had, juist genoeg hersens voor je om redelijk het leven door te komen, maar nu begin Ik toch te twijfelen. Kun je, beste jongen, niet zien wat Jezus deed juist toen hij niets deed? Waarom hebben de mensen van de wereld altijd meer begaafdheid dan de onnozele gelovigen? Zie je niet dat juist omdat Jezus de laatste 24 uur van zijn leven zijn mond dichthield alles wat hij daarvoor met af en toe uitzonderlijke felheid gezegd en gedaan had werd tot dynamiet? Zolang hij sprak werd hij uitgemaakt voor de overste der duivelen, zolang hij goed deed werd hij uitgemaakt voor Beëlzebub. Maar toen hij zijn mond dichthield en ter slachting ging, langzaamaan doodgemarteld werd, toen werd hij uitgeroepen tot de grootste held die de mensheid kent. Begrijp jij, Rereformed, niets van wijsheid, van inzicht, van doordenken? Begrijp jij niets van het leven?

-O God ik word er zo moe van...Moet ik dan het christendom in dertig verschillende uitdrukkingen per dag altijd maar weer laten zeggen dat ik zielig en zondig ben, dat God straft, de duivel overal loert? Of op een ander moment opeens weer opkomt met de ontkenning van al het mooie op aarde, eeuwig ‘het einde is nabij’ predikt, eindeloos maar herhaalt: ‘we leven in de dagen van Noach en Lot’, altijd maar weer aankomt met een naief God doet hier een wonder en daar een wonder?

-Wel, Rereformed, toen je Dodelijke Zelfkritiek sprak was er meteen een Schone Vrouw, iemand die jou goed kent, die een woordje voor je sprak. En wat voor woordje! Dat deed ze toch perfect? Je zag toch meteen dat het niet nodig was zelf ook maar één woord verder aan Dodelijke Zelfkritiek te verspillen? Zo is het met zoveel zaken.

-Ja, maar het hielp niet. Christenen tegen wie ik spreek worden ook alleen maar nog feller wanneer ik tegen ze in ga.

-En nu jij dit boek geschreven hebt komen ze allemaal tot de allerhoogste inzichten?
Wel, beste Rereformed, het zal je misschien verbazen, maar ik heb weet van veel dingen waar jij niets van afweet. Om te beginnen zijn ook vele andere mensen -om preciezer te zijn: alle mensen- klanten van mij. Die zal ik straks als ik jou heb afgehandeld ook allemaal stuk voor stuk in hun slaap naar boven halen voor een gesprek. Ik wil je niet kwetsen, maar de eerlijkheid gebiedt me tevens te zeggen dat er mensen in je leven rondlopen die op een nog veel hoger peil staan dan waar jij nu op gekomen bent.
Laat andere mensen van nu af aan maar met rust; zij en Ik klaren alles wel onder elkaar op...
Wel wil ik dit nog zeggen, de bijbel begint op dat punt in de menselijke geschiedenis waarop mensen individueel met God worstelen. Je kunt het lezen van Abraham en Jacob tot aan Job en de Psalmen en tot aan de gelijkenis van Jezus over de onrechtvaardige rechter (Lukas 18:1-5). Iemand heeft het eens zo gezegd: ‘Geloof in God (met een grote G) begon toen een individu voor het eerst het lef had het bestaan ter verantwoording te roepen. In zijn woede riep hij uit: Ik klaag je aan! En zo ontstond God’ (Don Cupitt). Wat dat betreft is jouw boek wel heel bijbels. Maar let op: dit vraagteken en dit klagen is blijven staan in het joodse geloof, het is met de holocaust zelfs groter geworden. Het christendom heeft de fatale blunder gemaakt altijd slechts antwoorden te geven en twijfel te verbieden. Daarom is het christendom ontspoord en zal het sterven als ze zich geen ander gezicht geeft, want haar zicht op God is ongeloofwaardig en zonder contact met de realiteit.

-En hoe moet ik nu weer terug naar de aarde?

-Wel, dat lijkt me nogal duidelijk: als iemand die wijzer is geworden door zijn onwijsheid in te zien.

En zo ging Rereformed terug. Hij ontwaakte, keek het raam uit. Hij voelde zich herboren, fris, vol nieuwe energie. De wereld zag er mooier uit dan ooit tevoren.
Laatst gewijzigd door Rereformed op 30 dec 2007 11:11, 4 keer totaal gewijzigd.
Born OK the first time

fbs33
Bevlogen
Berichten: 3367
Lid geworden op: 28 feb 2006 19:11

Bericht door fbs33 » 29 dec 2007 22:40

Aan Rereformed; Wat betekent 'nausea'? (mijn woordenboek geeft geen uitsluitsel!)

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 14284
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Bericht door Rereformed » 30 dec 2007 08:13

fbs33 schreef:Aan Rereformed; Wat betekent 'nausea'? (mijn woordenboek geeft geen uitsluitsel!)
Dramatisch gevoel van overgeven en je ziek voelen. Hierboven gebruikt als synoniem voor de hoogste graad van weerzin, walging.

Eigenlijk betekent het het gevoel van zeeziekte, hetgeen voor mij een bijzondere betekenis heeft. Ik ben indertijd vaak van Holland naar Engeland gereisd met de boot, en had dan vaak zeeziekte. Ik herinner het me als de ergste vorm van ziekzijn die ik in m'n leven heb meegemaakt. Je voelt je zo beroerd dat het je volkomen om het even is wanneer iemand je zou doodmaken. Ik herinner het me ook dat wanneer je weer aan land was je van het ene op het andere ogenblik weer gezond was, een buitengewoon vreemde, bijna surreële ervaring. Omdat de ervaring zo afschuwelijk was was soms de gedachte aan de zeereis al genoeg om me iets van het ellendige gevoel te geven.

In mijn verhaal: na de verschrikkelijke ervaring en aanzien van leed van 9/11 geconfronteerd te worden met banale evangelisch vroom-religieuze hysterische slogans wekte bij mij opeens een ongekende walging op.

Nausea wordt ook gebruikt als term voor het beroerd zijn van mensen die vanwege kanker een chemokuur moeten ondergaan. Toen ik 17 was heb ik dit van dichtbij moeten meemaken met mijn beste schoolvriend (die even later aan kanker overleed). Wanneer de woensdag naderde werd mijn vriend helemaal overstuur. De gedachte dat hij de dag na de chemokuurbehandeling weer doodziek van nausea zou zijn was voor hem bijna ondragelijk. Het was alweer de verschrikkelijkste vorm van ziekzijn die ik ooit had gezien in m'n leven.

"Nausea (Latin: Nausea, Greek: Ναυτεία, "sea-sickness") is the sensation of unease and discomfort in the stomach with an urge to vomit."

Wikipedia geeft een lange lijst van zaken die nausea kunnen opwekken:
Addison disease
Alcoholism
Appendicitis
Brain tumor
Bulimia
Cancer
Chronic fatigue syndrome
Crohn's disease
Depression
Diabetes
Exercise induced nausea
Flu
Food poisoning
Gastroenteritis
Gastroesophageal reflux disease
Gastroparesis
Heart attack
Hydrocephalus
Kidney failure
Medications
Migraine
Morning sickness
Nervousness
Norovirus
Pancreatitis
Peptic ulcer
Sleep deprivation
Tobacco smoking and second-hand smoke
Vertigo
Vestibular balance disorder
Viral hepatitis

Vrome Godsdienst zou ik eraan toevoegen. :wink: Het ervan bevrijd worden is als het dramatisch ophouden van zeeziek zijn na aan land gekomen te zijn..
Born OK the first time

Gebruikersavatar
Erik
Bevlogen
Berichten: 4109
Lid geworden op: 02 mar 2005 18:06
Contacteer:

Bericht door Erik » 30 dec 2007 11:45

Bedankt Rereformed voor deze pagina's vol met gulle eerlijkheid, strijd en overgave.
Ik bewonder je om je lef dat je toont tegen de relimonsters, maar vooral de lef om jezelf kritisch te bekijken.
IEDERE gelovige zou deze uiteenzetting moeten lezen en het effect daarvan moeten durven laten doordringen tot zijn/haar denken.

Je gesprek met "god" deed me sterk denken aan een link die collegavanerik ooit plaatste en die ik zeer interessant vond om te lezen.
http://www.mit.edu/people/dpolicar/writ ... aoist.html

Ik post niet veel meer maar blijf vooral dit soort bijdragen graag lezen.
De achtste hemel is het atheïstische inzicht dat de werkelijkheid weliswaar hard is maar wel de werkelijkheid en die is zoveel waardevoller dan alle mooie, verzachtende sprookjes bij elkaar. (Gerard)

Geleid wordt enkel hij die zichzelf niet gevonden heeft. (Rereformed)

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 14284
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Bericht door Rereformed » 30 dec 2007 12:48

Luminata schreef:Heej,
Ik vind het fijn om je verhaal te lezen. Ik heb er veel aan. Zonder jou en andere mensen op dit forum zat ik waarschijnlijk nog helemaal alleen te piekeren en te zweven. Bedankt!
Hier heb je nog wat tegeltjeswijsheid van Rereformed over de godsdienst, geknipt voor gymnasiumstudenten die tenslotte kennis van spreekwoorden hebben... Wanneer je je af en toe in een vlaag van piekeren opeens voelt zweven hoef je er maar even één uit te pikken om met je beide gezonde benen en een schaterlach weer veilig op de grond te belanden. :sign8:

PS Velen ook geschikt om op visitekaartjes te printen en met een zalige glimlach uit te delen aan iedere evangelist die je op straat aanhoudt of Jehovagetuige die bij je aanbelt.
Born OK the first time

fbs33
Bevlogen
Berichten: 3367
Lid geworden op: 28 feb 2006 19:11

Nausea

Bericht door fbs33 » 30 dec 2007 12:57

Bedankt voor de verklaring van het woord 'Nausea' zodat mijn 'witte vlek' weer een pietsie kleiner is geworden (v.Dale gaf geen uitkomst in deze, haha)
In mijn herinnering heb ik ook een 'plek' met zeeziekte zitten dat ik heb weggedrukt naar de diepste plek die maar mogelijk is, bij de andere rottige herinneringen die ik in de loop van mijn leven verzameld heb. (met als extra verzwaring dat ik beroepsmatig op zee verkeerde, maar dat het mij gelukkig slechts éénmaal is overkomen.)
Onder een lading goede herinneringen geschoven in de hoop dat ze zich niet als een kwalijk riekend gas daar doorheen naar boven kunnen worstelen (wat dus niet altijd lukt!)

Ik heb met zeer grote interesse jouw verhaal gelezen, en was verbijsterd over de diepe dalen en hoge toppen die daarin voorkomen, in combinatie met de intensiteit van het beleven ervan, die mij zo wezensvreemd zijn als ware ik een slaapwandelaar.
Nooit crises (op dát vlak) bij mij, maar een langzame rijping in samenspraak met mijn alter ego dat me iedere keer weer een spiegel voorhield, net zo lang totdat ik wist wie en wat ik was (en ben)
Slechts een stel atomen en moleculen die in ontzettend moeilijk te doorvorsen combinatie mij hebben gevormd en weer uiteen zullen vallen, tezamen met het fluidum dat geest of ziel genoemd wordt als ik sterf
Me daar sarcastisch en cynisch vrolijk over kan maken in het besef van mijn onmacht daar iets aan te kunnen veranderen (als afweerstrategie)
Mijn 'bewust' Zijn als (soms) zware last meezeulend op mijn apenrug.
Een aap die mens wil zijn, maar het leven als mens nauwelijks aankan omdat zijn bewustzijn hem vertelt slechts een stervelijk dier te zijn.
Ter verlichting daarvan een 'god' aanneemt die hem wijst op zijn uniciteit waar logischerwijs slechts een hemel bij past die hem eeuwig laat leven. :lol:
Herkend als leugen waar denkende dieren mee kunnen leven als laffe ontsnappingspoort waar zijn instinctieve levensdrift vluchten kan naar het beloofde eeuwige leven.
Een denkend dier zolang hij niet durft af te rekenen met zichzelf en zijn 'bewust' Zijn ten volle wil aanvaarden (dwz. de eindigheid ervan óók als 'totaalstreep' durft te trekken!
En dan is de dood een fluitje van een cent!
Bijgeschreven in annalen die ergens in de toekomst óók zullen verkruimelen tot stof :lol:
Ik heb van jouw verhaal genoten, en ik hoop dat jij iets in mijn verhaal leest waar jij van genieten kan!
Ik verdwijn voor slechts een paar dagen (hoop ik, haha) en wens je (en natuurlijk iedereen op dit forum!) een gelukkig harmonieus 2008 !

Jij wenst 'vrome' godsdienst op de lijst bij te schrijven, ik,.. alle godsdiensten waarvan de goden moraliteit (regels en wetten) uitstralen!
Het is slechts een klankbord waarvan die eigen menselijke moraliteit van teruggekaatst is in de grijze oudheid en nog steeds nagalmt met dezelfde riedel! (ten verderve helaas!)
En zo kabbelde hij (fbs33) verder tot hij stort in het letterlijke 'Niets'

Gebruikersavatar
Rereformed
Moderator
Berichten: 14284
Lid geworden op: 15 okt 2004 12:33
Locatie: Finland
Contacteer:

Bericht door Rereformed » 30 dec 2007 13:20

Erik schreef:Je gesprek met "god" deed me sterk denken aan een link die collegavanerik ooit plaatste en die ik zeer interessant vond om te lezen.
http://www.mit.edu/people/dpolicar/writ ... aoist.html
:lol:
Gesprekken met God zijn altijd uiterst leerzaam, vooral de gesprekken die niet in de bijbel staan, maar altijd zorgvuldig verzwegen zijn (en waar Samante ons altijd steevast aan herinnert)!

In De Pelgrimsreis naar Volwassen Geloof staan er nog een hoop meer. oa:

God:
-Waarom ben Ik? Het is allemaal best leuk en aardig voor jullie mensen dat Ik jullie doel en inhoud van het leven ben, maar wat is het doel en de inhoud van mijn bestaan? Ik verveel me afschuwelijk met al die aanbidding van lui die geen idee hebben van mijn ellendig bestaan, maar mij slechts nodig hebben om dit of dat te krijgen. Jullie hebben tenminste iets te doen. Jullie voelen je zwak en onvolmaakt. Jullie hebben iets om naartoe te streven. Maar Ik, wat moet Ik nu deze godganse eeuwigheid? 't Is natuurlijk een leuk gevoel om perfect te zijn, maar het geeft me niets meer om te doen. Zoals gezegd, van kwarken tot sterrennevels loopt alles op rolletjes. Scheppen is voor mij net zoiets als even gapen voor jullie. Ik zou net als Vivaldi natuurlijk duizend keer opnieuw hetzelfde kunnen scheppen, maar omdat Ik God ben weet Ik dat zoiets beneden mijn peil is. Ik heb alles wat perfect is al in één keer gemaakt. Er valt voor iemand zo perfect als Ik nooit iets bij te schaven of opnieuw te doen. Geloof me, Ik heb geen redenen om te bestaan, het is allemaal zinloos! Waar heb Ik jullie lof, prijs en eer voor nodig? Ik ben van eeuwigheid dezelfde. Ik zou het dus niet hebben kunnen vermijden anders te zijn, bijvoorbeeld niet oneindig goed te zijn, of niet oneindig wijs. Ik heb dit alles nu eenmaal, zonder dat het maar ook iets met Mijn wil of wens te maken zou hebben. Ik ben tenslotte niet geproduceerd en heb geen begin. Wat Ik ben, ben Ik van alle eeuwigheid en zal Ik altijd zijn. Onveranderd, onveranderbaar. Ik maak nooit vooruitgang en verandering door, ben van begin tot eind perfect. Ik vraag dan ook: Waarom willen jullie Mij altijd prijzen? Ik kan echt niet anders zijn dan Ik eeuwig ben. Waarom aanbidden jullie Mij? Ik heb nooit iets hoeven leren, Me nooit iets hoeven te ontzeggen, ben nooit door iets of iemand in verzoeking gebracht, heb nooit last gehad van angst, heb nooit hoop nodig gehad en heb geen behoeften. Wat moet Ik met jullie lof voor wat Ik ben? Eigenlijk schaam ik me vreselijk voor mezelf, omdat Ik het zoveel gemakkelijker heb als jullie.
...
God:
-Maar om weer even op Mijn ellendig bestaan terug te komen -vermande God zich opeens- het probleem met mij is dat Ik geen liefde nodig heb. Ik ben perfect en heb dus helemaal niets nodig. Als iemand Mij zou kunnen beledigen zou Ik niet perfect zijn. Maar indien niemand Mij kan beledigen kan Ik ook geen liefde voelen. God keek naar beneden, legde zijn handen om zijn gelaat en sprak met innerlijke kwelling en ontzetting: Heb Ik nog een doel? Een haven waarheen Mijn zeil koerst? Ik moet de hele eeuwigheid maar in talloze onoplosbare dilemma’s leven. Dit zoeken naar Mijn thuis, dit is Mijn bezoeking, het vreet Mij op. Waar is Mijn thuis? O eeuwig overal, o eeuwig nergens, o eeuwig -tevergeefs! Wie kan Mij verlossen van dit lichaam des doods?

Christen:
-Nee, God, het is niet Uw schuld, het is allemaal de schuld van ons mensen. Kop op, de satan heeft alles verpest, de mensen zelf willen niet luisteren. Hij geeft ons mensen allemaal bovenstaande goddeloze gedachten. Gij zijt echt perfect, geloof mij nu maar, zei de christen om God wat op te fleuren. Maar niets hielp. God keek hem aan en zei:

God:
-Ja, maar wie heeft satan geschapen, wie heeft de mens zijn natuur gegeven? Wie heeft de brandnetels gemaakt, de schorpioenen, de bloedzuigers, de wolven, de giftige paddestoelen, de spastische mensen, de radioaktieve radon die uit de rotsen opstijgt? Mijn eigen zoon heeft notabene gezegd dat je de boom herkennen kunt aan zijn vrucht. Wat zegt dit dan over mij? Zelfs de eerste vrouw had al een programmeringsfout. Bij deze gedachte barstte God in snikken uit. Hij was nog wel zo in zijn schik geweest met Eva! Het was namelijk zijn laatste schepping en dus de flonkerende kroon op alles.

God:
-Kijk, christen, Mijn probleem is dit: medelijden van God in een onvolmaakte wereld is leuk voor de christenen natuurlijk, maar niet voor God. Hij hoort namelijk dat woordje onvolmaakt meteen als een klacht aan zijn adres. Ik zie daar niet zoveel bemoedigends in voor Mij, maar meer iets om me voor te schamen. De kern van jullie christenen (of ze nu behoudend of vrijzinnig zijn) is toch dit: deze wereld waarin je geboren bent zien jullie als mislukt en onvolmaakt. Ik weet wel dat jullie jezelf daarvan de schuld geven, dat is erg aardig van jullie, maar omdat Ik God ben, zie ik natuurlijk wel dat dit een wel zeer goedkope oplossing is om mij van het dilemma te redden. Die aardbeving van gisteren in Iran hebben jullie echt niet op jullie geweten, het is meer mijn werk, zo beroerd ben Ik niet om dat toe te geven. Wel wil Ik even opmerken dat jullie slachtoffercijfers zoals gewoonlijk overdreven zijn. Men heeft 40.000 opgegeven, maar na tweede telling zal het aantal slachtoffers toch dalen tot onder de 30.000.

----------

De beste therapie voor de ex-gelovige zijn de gesprekken waarin hij God af en toe eens een schouderklopje kan geven. Dat is wat hij het meest nodig heeft om zijn gezonde zelfrespect eindelijk weer eens te vinden.
Laatst gewijzigd door Rereformed op 30 dec 2007 13:45, 1 keer totaal gewijzigd.
Born OK the first time

Plaats reactie