Scharrelkinderen.

[Jinny]

Dichtsbijzijnde met stadsrechten, een uitvergroot ander dorp dus, zat op 8 Km.
Ander dorp op 6 Km.

[Samante]

Heb toch ook wel buiten gespeeld met vriendjes vroeger.
In de speeltuin, beetje straatvoetbal, politieseries naspelen met vriendjes.
Heel veel ben ik vergeten echter. Voor mijn gevoel heb ik het grootste deel van mijn jeugd mezelf in huis vermaakt met de enorme passie voor modelbouw.

[elle]

Wat deden jullie voor je 11 jaar?

Ik duik in gedachten even terug in mijn kindertijd..
Ik woonde aan de zeedijk waar in de zomer het gras regelmatig van gemaaid werd. Van het hooi maakte ik een hut met vriendinnetjes en op een stuk karton gleden we de dijk af.
Touwtjespringen was ook mijn favoriet, evenals zwemmen in het zwembad.De lage duikplank gebruikend om heel hoog te springen en dan het ultieme.. de plons in het water. En opnieuw, steeds opnieuw.. Balanceren op een smal hekje, rolschaatsen, steppen van een helling af en er weer op ... heerlijk, heerlijk.
En ik was dol op lezen, wilde indianenboeken hadden mijn voorkeur. Even komen Arendsoog en Witte Veder mij weer voor de geest . Het boek 'Kruimeltje' raakte me diep en sprak tot de verbeelding. Verder verslond ik boeken van Piet Prins: 'Snuf de hond', 'Vier vrienden' en 'Jack en Sheltie'.
Ik bekeek de mieren, zag hoe zij hun zandkorrels versleepten van beneden naar boven. Ik gooide de gaatjes dicht en keek wat er dan gebeurde. Ik lichtte een stoeptegel op en keek hoe hun holletje er uitzag vanbinnen. In mijn kinderfantasie had ik stoeltjes verwacht en een bed, allemaal heel miniatuur natuurlijk maar ik zag alleen een gangetje en zand.
Achter de dijk liepen de krabben en dreven de kwallen en zwommen heel kleine vlugge visjes in het zeewater. Ik ving ze en bekeek ze met interesse. Verlangend keek ik over het water heen, ik zou zó graag een rubberbootje willen hebben. Mijn vader zwichtte voor mijn gesmeek en ik kreeg er één. Ik voelde me gelukkig en vrij en ging het water op in dat roeibootje. Jammer dat het zo snel lek was door de scherpe stenen die aan de kant lagen.
Poppen hadden mijn interesse niet zo, ik speelde veel liever met autootjes. Mijn moeder vond dat maar niets. Een meisje hoort te spelen met poppen, niet met auto's. Ze gaf me dus verschillende poppen maar ik zag er niets in. Uiteindelijk liet ze mij mijn gang gaan en ik speelde met de auto's van mn broertje, ik kreeg er zelfs een paar van haar.
Ergens achter die dijk vond ik een onderstel van een kinderwagen. Mijn mijn vriendinnetje en zusje zetten we er een stoeltje op en met een touwtje trokken we elkaar voort.
Spelletjes binnenshuis deed ik ook graag: 'monopoly', 'mens erger je niet', 'yahtzee', 'natuurmemory', schaken en dammen..
Modeshowtje spelen met vriendinnetjes... verkleedpartijen..

Wat een herinneringen komen boven dit moment...
Hoe ontzettend heerlijk is het als je als kind zo onbezorgd mag en kunt zijn.
Ik glimlach maar er valt ook een traan.
De herinneringen ontroeren mij op dit moment.
De kindertijd gaat zo snel voorbij en heel het leven is als een zucht als je er achter staat.

[Fish]

Heel leuk die verhalen, en van Arendsoog en Witte Veder heb ik ook wel alle boeken gelezen. Las trouwens alles wat ik in handen kreeg.

[Maria]

Leuke dingen allemaal.
Ik groeide ook op in een dorp.

Gevaarlijke dingen ook, zijn al vernoemd.
Boompje klimmen was ook echt gevaarlijk.
Menig arm of been zijn erbij gebroken.

Mijn vader kreeg om de zoveel maanden een vrachtwagen met stapels boomstammen aan van soms wel 60 cm dik.
Heerlijk was dat om er bovenop te klimmen, wel 2 meter hoog.
Altijd weer werden we eraf gejaagd, omdat het levensgevaarlijk was eraf te schieten en met je benen tussen de spleten te komen.
Mijn oom, die eens hielp, is bij het lossen, staande op de vrachtwagen samen met een aantal boomstammen naar beneden komen zetten. Het wonder gebeurde, hij kwam er met wat blauwe plekken vanaf, maar is altijd als voorbeeld genoemd.
Werd niet naar geluisterd, de verleiding was te groot om het steeds weer te doen.
Ook "voetje van de grond" kon heel goed op die bomen, als de stapel kleiner werd.
Totdat, mijn vader eens zei dat als de schors eraf getrapt werd, de stammen in gingen drogen en scheuren dus waardeloos werden.
Dat was het argument waarnaar ik luisterde en het (bijna) nooit meer deed.
Vreemd achteraf bekeken, dat dat argument nu juist bij mij pakte.

Hebben jullie ook van die voorbeelden van steeds weer toch doen wat niet mocht, om wat voor reden dan ook?
En wanneer en waarom kwamen jullie tot besef, dat dat verbod toch wel redelijk was?
Toen je zelf kinderen ging krijgen?

Ik heb nog:
- In mijn vroegste jeugd werd het hooi nog los geoogst en binnengehaald, allemaal met de riek.
Achter paard en een volle kar hooi aanlopen en er vanachteraf op proberen te klimmen.
Levensgevaarlijk plus dat er nogal wat hooi op straat terecht kwam.
- Eerst op een opper op het land is het prachtig om erop te klimmen, soms 3 meter hoog.
Zelfde resultaat.
- In het koren lopen. Dat ging vaak helemaal plat
- Bij mijn oom speelden we altijd op het hooi op de hooizolder.
Tot in de nok opgestapeld en zonder bescherming en open aan de kant van de deel.
2 a 3 meter hooi boven op zolder kon dus resulteren in een hoogte verschil naar de grond van 5 a 6 meter.
Die kant was heilig en we letten daar altijd goed op.
Dat hooi werd naar beneden gehaald in de stal via een luik in het plafond/zoldervloer.

Kun je raden wat er gebeurde.
Ik zakte dus ca. 3 meter naar beneden in een gat in het losse hooi.
Ik weet niet meer hoe ik eruit ben gekomen, maar wel met een fikse uitbrander van mijn oom/de boer en met zijn woorden: "Wat als het luik open had gestaan?".

- Belletje trekken. Nooit alleen, altijd met 2 of meer.
- IJs taaien, niet beseffend, dat er later niet op geschaatst kon worden.
- Kijken of het je al houdt, terwijl je drommels goed wist dat het nog veerde, kraakte en gevaarlijk was.
- Een cent in de collectezak doen en het dubbeltje houden voor het "snoepje van de week",
Veel van mijn vriendinnetjes kregen wat zakgeld, al was het maar 10 cent voor een verrassingszakje van de kruidenier.
Ik kreeg niets.
In mijn redenatie: Waarom geld afgeven voor de arme kindertjes, terwijl ik ook arm was?

Als jullie aan de gang komen, dan komt er bij mij vast nog veel meer bovendrijven.

[Maria]

Heb toch ook wel buiten gespeeld met vriendjes vroeger.
In de speeltuin, beetje straatvoetbal, politieseries naspelen met vriendjes.

Leuk, dit je alsnog weer te herinneren.
Hoor ik vaker van mensen;
dat ze bijna geen herinneringen hebben van voor een bepaalde tijd, maar met lezen luisteren en horen van anderen, komt er steeds meer boven drijven.

Ps
Doe je nu nog wel eens wat met treinen en/of modelbouw.
Je ziet vaak dat mensen later, als ze meer geld hebben en (weer) meer tijd, verder gaan in hun spel van hun jeugd.
Al is het maar treinen verzamelen.

[Blues-Bob]

Hondendrollen in de helm / petten van buurtkinderen doen vond ik ook altijd wel een aardig spelletje. Kinderen zijn zo onschuldig.

Verder met mijn vader / opa knutselen en zeepkistkarren makken die nooit door enige keuring voor kindvriendelijk speelgoed zouden komen was ook mooi.

Groet,

Bob

[elle]

Mariakat schreef:
Hebben jullie ook van die voorbeelden van steeds weer toch doen wat niet mocht, om wat voor reden dan ook?

Een paar straten verder woonden twee oudere vrijgezelle broers en hun huis was een doelwit om heerlijk op de bel te drukken en dan hard weg te rennen. De ene was slechtziend, de andere rende soms naar buiten om te zien wie er had aangebeld. Niemand te zien natuurlijk, ik stond op een hoekje te gillen van het lachen met mijn nichtje. Dat wegrennen gaf een kick, het leek soms of ik vleugels had, zó snel kon ik rennen op die momenten.

Op het hoekje van mijn straatje aan de dijk woonden twee oude zussen met hun broer. Mijn zusje en ik noemden ze SieneBetteKo. Mijn moeder had me al vaak gewaarschuwd om dáár niet naar binnen te kijken.
Soms lukte dat, dan rende ik hard voorbij dat huisje. Maar heel vaak werd de verleiding te sterk om tòch te kijken. In een hoekje bij het raam zat daar Sientje, altijd zat ze daar. Als ik keek, keek ik recht in haar gezicht. En áltijd...áltijd keek ze boos. Omdat ik steeds vaker naar binnen ging kijken werd ze steeds nijdiger. Haar vuist ging de lucht in en ze riep in het zeeuws: KIJK VÓÓR JE!! Maar dat was het juist, ik kón dat niet meer, ik móest kijken. De spanning en de kick die dat gaf was zo heerlijk en opwindend.
Het gekke was dat mijn kleine broertje wèl gewoon naar binnen mocht kijken. Die kreeg zelfs wel eens een gulden als mijn vader (die visser was) daar een paar visjes bracht.
Mijn zusje en ik kregen niets. Misschien vond Sientje mijn broertje liever omdat hij kleiner was.
Of omdat hij een jongetje was.

En wanneer en waarom kwamen jullie tot besef, dat dat verbod toch wel redelijk was?

Dat besef is nog steeds niet doorgedrongen. Waarom mocht ik niet in dat huisje op de hoek naar binnen kijken en mijn broertje wel? Waarom keek de buurvrouw altijd boos naar mij en niet naar mijn broertje?

[Samante]

Ps
Doe je nu nog wel eens wat met treinen en/of modelbouw.
Je ziet vaak dat mensen later, als ze meer geld hebben en (weer) meer tijd, verder gaan in hun spel van hun jeugd.
Al is het maar treinen verzamelen.

Ik heb alle spullen in dozen op de vliering staan. Ik had er eens de grote slaapkamer voor vrijgehouden en een grote tafel gemaakt. Maar er gebeurde verder niets meer. De passie is weg en komt denk ik niet meer terug. Soms heb ik in mijn hoofd nog wel eens een idee voor de aanleg van een stad, vooral ook als ik ergens inspiratie op doe.
Op de vliering eten de spullen geen brood. Er zijn in de loop der jaren kapitalen aan geld in gaan zitten. Duizenden guldens zijn er aan uitgegeven.

[putter]

De buurjongens en ik klommen in de winter ook wel op de daken met je zakken vol grote kiezelstenen. Op de daken klommen dan nog een stukje hoger de schoorstenen op en lieten dan een kiezel door de schoorsteen naar beneden vallen. Dat gaf dat vaak een donderend geluid waarna de kiezel met een plof in de kolenkachel terecht kwam en een vuurzee of steekvlam in de kachel veroorzaakte. Soms kwamen dan de buurmannen het dak op en was het een kwestie om zo snel mogelijk langs de regenpijp je zelf weer op de straat te belanden en je uit de voeten maken.
Ook bonden we aan de ijzeren vuilnisbak (asbak op z’n Haags) een touwtje en brachten de asbak een of twee hoog de trap op waarna we het portiek in schreeuwde “buurvrouw, je man is dronken en komt naar boven”. Als we dan uitgeschreeuwd waren trokken we de asbak naar beneden die met donderend lawaai naar benden kwam zetten en op staart plofte. Even later kwam dan de buurvrouw met nog meer lawaai dan de asbak maakte naar beneden met de mattenklopper. Ook dan was het weer rennen geblazen. Rennen en lachen met een flink verhoogde hartslag verscholen we ons dan een paar straten verder op.
Het was allemaal vrij onschuldig behalve dan voor de hartkleppen van de buurvrouw en de mensen die bij de kolenkachel zaten.

[Maria]

Het was allemaal vrij onschuldig behalve dan voor de hartkleppen van de buurvrouw en de mensen die bij de kolenkachel zaten.

Wauww.
Hiervoor zouden nu je ouders de raad van kinderbescherming op hun dak krijgen.
Je zou voor galg en rad opgroeien.

Ik denk wel eens.
Dat "vrij onschuldig" heeft in de loop der tijd heel veel verschillende betekenissen gekregen.
Ik woonde eens tegenover iemand, die in zijn garage zijn werkplaats had.
De zijkant daarvan grensde aan een wandelpad en een groot grasveld.
Kinderen gebruikten zijn garage om tegenaan te voetballen.
Dan vloog de buurvrouw weer naar buiten om ze weg tejagen en klaagde dan later tegen mij, dat haar man zich elke keer weer een hartverlamming schrok.
Logisch wel, maar los dat maar eens op.

Het verschil met vroeger is, denk ik, dat wij vroeger hard wegholden als een volwassene zo reageerde.
En het de volgende dag gewoon weer deden.
Nu staan de kinderen gewoon te luisteren, doen een balletje midden op het grasveld en gaan 5 minuten later weer naar die garagemuur.

[Samante]

Ik heb nog wel een herinnering uit mijn kindertijd, van toen ik een jaar of 6 tot 8 was.
Die heb ik altijd weggestopt en is een beetje een traumatische ervaring geweest.
Met vriendjes die ik toen had zijn we eens door een openstaand raam van een fabriek, vermoedelijk een drukkerij, geklommen. Ik stond stijf van de zenuwen en wilde er niet aan meedoen, maar ging toch mee.
Er werden wat vernielingen aangericht en lawaai gemaakt. Buiten liepen een paar dames die door een raam binnen keken en toen gingen we naar het dak, zijn we via daken weggevlucht en mijn ouders hebben niks aan me gemerkt. Ik was echter panisch van angst zoals ik het me herinner en ik heb altijd met veel spijt en wroeging erop teruggekeken. Was ik maar nooit meegegaan heb ik lang gedacht.
Misschien dat buiten spelen me daardoor niet echt meer kon bekoren.

[Maria]

Twee vragen, die je niet hoeft te beantwoorden:
-Wat is voor jou "weggestopt"?
Wilde je er niet aan denken of was je het een tijd gelukt om te vergeten en kwam het later weer boven?
- Was jij vroeger een kind dat niet gemakkelijk nee kon zeggen? Heb je ermee leren omgaan door moeilijke situaties te vermijden?

[Getses]

Weggestopt is een tentje bouwen en daarin doktertje spelen met het buurmeisje. Ook het roken van op straat gevonden peuken in de beukenhaag.
Per ongeluk een halve straatklinker door de kettingkast van en langsrijdende tuut gooien. Of de straat oversteken en dan bijna door een motor te worden aangereden, maar de motorrijder week uit en reed dwars door het kippenhok heen van de buren.
Een halve literfles melk stelen van de melkboer en dan een maand lang niet in zijn buurt durven te komen.
Een musje uit een boom schieten die dan dood op de theetafel van de buren viel.
Een prop krantenpapier in de tuin van een buurvrouw gooien die ze net voor de zondag had aangeveegd. Met een paar vrienden uit de straat de katholieke jongens van de andere straat met een zelfgemaakte kattapult beschieten met stuiters, in opdracht van mijn zwartekousenkerk moeder.

Allemaal weggestopt.

[Fenomeen]

Leuk topic, MK!

Op de slakkenrace na alles, met als favoriet dammetjes bouwen in een beek.
Over die fossielen zoeken; wij noemden dat 'pijpjes', die vond je op akkers.
Bot? Langwerpig, een cm of 10.
Het zullen geen pijpjes geweest zijn, soms vond je er een aantal, kan me niet voorstellen dat die boeren zoveel rookten.

Edit:
Kleipijpjes zegt Google.