heeck schreef:Blues-Bob schreef:Daarbij zijn mensen die denken dat ze ziek zijn, wel degelijk in staat symptomen van die ziekte te krijgen, vooral wanneer deze symptomen denken te ervaren (waarna de ervaring van deze symptomen vegetatief die symptomen als normale fysiologische reactie weer versterken). Bovendien heeft dat een relatie met zaken als de weerstand.
Maar laten we ook het andere niet vergeten. Verminderd functioneren kan zowel via praktische zijn, als op stoornisniveau verschillende ervaringen, gedachten etc. beinvloeden. Er zijn zowel fysiologisch (=biologisch bezien als psychologisch, asl sociaal triggers die de zieke, nog zieker kan maken.
Bob,
Je noemt zaken die ik graag preciezer aangehaald zie omdat ze in strijd lijken met wat het geval is.
1)
Voor met name welke ziektes zijn de symptomen verkrijgbaar door te denken dat je die ziekte hebt? Dit los van simulanten uiteraard.
2)
De enige relatie met weerstand die ik eerder hier aanhaalde is stress die de normale werking van het immuunsysteem kan hinderen.
3)
De zieke kan zich wel zieker voelen, maar niet zieker zijn door gedachtenkracht.
Graag dus met name wat ziektes die wel degelijk zouden verergeren door gedachtenkracht.
De scheidslijn tussen "ziekte" en "verminderd functioneren" zou ik graag in het zicht willen houden.
Vandaar,
Roeland
Ik ben bang dat je jezelf een beetje moet ontdoen van een tamelijk antiek biologisch concept van ziekte. Dit concept van gezondheid is al geruime tijd vervangen door een meer bio-psycho-sociaal model, omdat daarmee de gezondheidsproblematiek beter aangepakt kan worden.
De ICF biedt hier een uitmuntende oplossing voor. Voor de ICF maakt het niet zoveel verschil of bijvoorbeeld paresthesieeen veroorzaakt worden door spanning in de nek, een thoracaal compressie syndroom, een cervicale hernia, of hyperventilatie (ik neem toch maar weer even het voorbeeld)
In de ICF analyse van een radiculair probleem, kan angst een verhoogd arousal en hypervigilantie veroorzaken, waardoor in theoretische zin de klachten verergeren en wellicht hyperventilatie optreedt. De waargenomen paresthesieën verergeren. Dit kan weer meer vermijding veroorzaken, waardoor ook functioneren in de omgeving achteruit gaat. Natuurlijk stelt men dan in de ICF analyse ook vast dat mentale functies verstoord zijn, in dit voorbeeld Radiculaire compressie-> paresthesieeen-> angst -> hyperventilatie -> paresthesieen. Wanneer het anatomische probleem in de nek opgelost zou zijn, kan het zo zijn dat de paresthesieeen voort blijven bestaan op basis van bijvoorbeeld de angst-component. Deze persoon is volgens de ICF nog even beperkt en dus even ziek als toen de persoon nog last had van (laten we zeggen) een cervicale hernia.
Dan kunnen we ook nog de voorstelling maken van de persoon die ondanks zijn griepje, meent dat hij / zij flink moet sporten. De cognitie is dan sporten is gezond, maar deze cognitie zorgt in dit geval voor een tijdelijke val van de weerstand, waarna de ziektebron meer grip krijgt op de reeds zieke persoon, en wordt daardoor nog zieker. Ook dat is een concreet voorbeeld van een zieke die zichzelf zieker maakt door de ireeele cognities.
http://www.who.int/classifications/icf/en/" onclick="window.open(this.href);return false;
Groet,
Bob
