RobertP schreef:Dat is een goed technisch verhaal. Zou mooi zijn als iedereen dat als basis neemt. MacKay laat keurig de relatieve effecten zien van alle opties. Ik begrijp niet zo goed waarom je denkt dat dit technofixing op de korrel neemt. Mijns inziens is het eerder omgekeerd.
Onder technofixing, versta ik het vooruitgangsgeloof waarin alsmaar complexere ((")duurzame("))technieken, alle kloven tussen zich ontwikkelende grondstoffen- en energieschaarsten enerzijds, en de eisen van de
huidige en toekomstige consumptiemaatschappij anderzijds, zullen gaan overbruggen.
Op dit moment komt een dergelijk vooruitgangsgeloof erg vergezocht op mij over.*
Speculeren op technologische doorbraken in de toekomst ligt mij dan ook niet zo.
Bovendien moeten we goed in de gaten houden dat de oplossingen van vandaag niet de problemen van morgen gaan worden. De auto loste ooit het probleem op van paardenmest in de straten van Europese en Amerikaanse steden, en het ongedierte wat daardoor werd aangetrokken, maar bracht enkele decennia later zo zijn eigen problemen met zich mee. (congestie + vervuiling + uitputting oliebronnen)
Als we nu nieuwe technieken in de markt zetten, moet hun duurzaamheid ook definitief zijn.
Niet het begin van de aanloop naar een volgend probleem, of dat nu over 20 of 500 jaar is.
We moeten de in korte termijnen denkende aap van het stenen tijdperk eens uit ons denken bannen.
Vandaag is niet belangrijker dan morgen.
*
Vandaar dat Mackay het ook heeft over "Some magical new technology".. Ja, natuurlijk valt zo'n doorbraak niet op voorhand uit te sluiten, zoals het ook niet valt uit te sluiten dat ik de Miss Universe verkiezingen zal winnen als ik me laat verbouwen, maar het is waarschijnlijk onverstandig om daar als burger nu al je geld op in te zetten, en je daarmee te laten verleiden tot een passiviteit van "Ach, ze vinden er wel iets op. En ondertussen consumeren we er op los".
Ik begin rode bultjes te krijgen van zulk passief burgerschap.
Een aantal belangrijke ingenieursaspecten komen niet zo goed naar voren in MacKay's verhaal. En hij ging een beetje gemakkelijk over de geschiktheid van locaties. Er is een groot verschil tussen plaatsen met meer of minder zon, en meer of minder wind. Dat bepaald nogal sterk hoeveel 'bang for the buck' je krijgt. Wat MacKay neemt de financiele kosten niet mee, terwijl materiaalinversteringen natuurlijk belangrijk zijn. Sommige opties zijn relatief goedkoop maar leveren minder Watts/m2 op.
In de link over the receding horizon die ik eerder postte, staat ook nog een andere belangrijke overweging, die waarschijnlijk ook een flinke economische impact heeft: Zou je zonnecentrales willen plaatsen in politiek instabiele regio's, zoals de Sahararegio?
Op zich natuurlijk een prachtplek voor zonnecentrales, want volop zon, en geen concurrentie om ruimte met andere zaken, zoals de voedselvoorziening of leefruimte.
Er is in die regio echter wel een vrij grote kans op sabotage en aanslagen.
Of op het financiëren van onfrisse gebedshuizen in onze regio door rijke theocratische zonnekoningen. (nu nog oliesjeiks)
Laat daar maar eens een rekenmodel op los, hoewel ik hen los van de uitkomst liever in hun eigen sop zou laten gaarkoken. Misschien is het dan ook eens af met dat onaangepaste gedrag, door op de luie kont zittend sloten met geld te kunnen verdienen.
En even los van dat: Hoe realistisch zijn zonnecentrales ter grootte van Duitsland? Serieus?
Wie gaat zoiets onderhouden, en hoe?
Een ander issue is dat hij de variabiliteit van sustainable energieproductie niet genoemd heeft. Dat is een enorme factor: immers hoe moet ik mijn elektrische laden op een donkere winterdag met zonnecellen, of op een windstille dag met windmolens. in de levergarnatie gaat een aanzienlijk deel van de energie verloren.
Als datgene wat je hieronder noemt, geen werkelijkheid gaat worden, is variabele duurzame energie misschien wel de enige optie die open blijft staan, en dan gaat het misschien allemaal wat minder gladjes en efficiënt verlopen. Ik hoop daarom ook dat we niet op voorhand al gaan inzetten op het onderstaande, want als er energieschaarste ontstaat terwijl de economie daarop niet is afgestemd, dan kan je de moderne beschaving wel zo ongeveer vaarwel zwaaien.
En het erge is dat je dan een samenleving vol burgers hebt met een aangeleerde passiviteit, en die geen idee hebben wat ze nu moeten gaan doen.
We zijn bijna al het sociaal kapitaal ten aanzien van zelforganisatie, momenteel kwijtgeraakt door de individualisering.
Er moet weer geleerd worden wat coöperativiteit is, nu het nog kan.
Het is ook duidelijk dat die hele berekening van energie-per-oppervlak niet belangrijk is bij sustainable nucleaire-, thorium- of kernfusie-generatie. Bij een doorbraak in de laatste twee gebieden zijn al die traditionele alternatieve methoden opeens nutteloos.
Punt is dat beiden voorlopig vooral veel weg hebben van een pipedream.
Van geen van beiden vallen op dit moment wonderen te verwachten.
En er is met deze technieken natuurlijk nog steeds geen echt duurzame energie, want het gebruikt nog steeds eindige grondstoffen als brandstof.
Je begint letterlijk aan de aarde te knagen.
Ik begrijp bovendien niet hoe je enerzijds kan klagen over het technisch slecht onderbouwd zijn van een term als "circulaire economie", om vervolgens wel te speculeren op een doorbraak van technologieën waarvan de (tijdige) haalbaarheid tot dusver evenmin is onderbouwd.
Waarom zouden niet-onderbouwde ideeën van jouw kant beter zijn dan niet-onderbouwde ideeën van mijn kant?
Waarom zou techno-optimisme minder ideologisch van aard zijn dan "groene stroom"?
Integendeel: Inzetten op een technologie die de schijn tegen zich heeft, lijkt me veel gevaarlijker dan preventief wat tandjes terugschakelen, om er
wellicht achter te komen dat het nog wel meeviel.
Tot nu toe zijn er vooral dappere pogingen, maar het technologische Utopia ligt steeds net weer even in de toekomst.
Van mij mag je je het hoofd breken over thorium en fusie, dan houd ik me ondertussen wel bezig met lokale transitie initiatieven. Evolutionair bezien ligt de grootste kracht in variatie, en niet in eenvormigheid.
We zien dan wel wat er uit komt.