Nog een, volgens mij, redelijk vergeten auto.
En als het op mijn smaak aankomt, vind ik dat niet geheel onterecht.
We kennen denk ik allemaal nog wel de Volvo 240/260 serie.
Hoekige, bij hun introductie (1974) al enigzins gedateerd ogende auto's, met een conservatieve layout (motor languit voorin, achterwielaandrijving), die leverbaar waren als twee- of vierdeurs sedans, of als stationcar.
Het waren hoekige auto's, die hun oorsprong vonden in de 140 serie en in de 164 die samen al uit de jaren '60 dateren, en die dóór hun hoekige vorm in bijv. Engeland al snel liefkozend "brick" (baksteen) werden genoemd.
Het ontwerpbureau Bertone dacht dat er van de saaie huis-tuin-en keukenvolvo nog wel wat sexiërs te maken viel, en Bertone's oplossing was dit:
Men neme als uitgangspunt de koets van de 242, plaatst daar de motor in van een 264, zaagt het dak eraf, zet
dit er weer op, en voila: Het gedrocht dat tussen 1977 en 1981 werd geproduceerd; de Volvo 262c(oupé).
Kom op mensen, had men werkelijk niets beters te doen dat een standaard platform te verzagen om er dít van te maken?
Dit valt me tegen, zeker voor een vermaard italiaans ontwerpbureau.
En dan die áchterzijde, gewoon van de standaard 240/264 overgenomen.
(En dit exemplaar heeft tot overmaat van ramp ook nog een vinyl dak!)
Kijk, het kan natuurlijk zijn dat je gewoon een kwaliteitsauto wil, waarbij functie vorm als prioriteit ruimschoots overstijgt, maar de 262c heeft geen van beiden.
De wagen is lelijk, het dak te laag, en je kan je kinderen en je labrador niet eens achterin dumpen, zoals bij de 245 die mínstens zo sexy is als dit hok.
Ik wil daarom tot slot nog even een plaatje posten van een 262c in een passende omgeving:
