Het Braziliaanse Noiva do Cordeiro

Hier kun je allerlei zaken kwijt die van invloed zijn op of te maken hebben met cultuur. Bijvoorbeeld culturele gebruiken, taal, beschavingsgeschiedenis, maar ook kunst, architectuur of muziekgeschiedenis.

Moderator: Moderators

Gebruikersavatar
Maria
Moderator
Berichten: 12456
Lid geworden op: 05 jul 2009 15:41
Locatie: Zeeland

Het Braziliaanse Noiva do Cordeiro

Bericht door Maria » 24 jan 2019 14:49

Kan een cultuur in zo'n relatief korte tijd ontstaan, zich uitbreiden en ook zich handhaven?

Zo bijzonder dat ik dit graag wil delen.
Is het mogelijk dat 2 mensen, die werden uitgespuugd uit een gemeenschap, een zo prachtige nieuwe gemeenschap hebben weten op te bouwen?
Hun nakomelingen en aanhang een groep vormen met een geheel eigen cultuur in een in eerste instantie zo vijandige omgeving?
En wat voor cultuur?
Een van strijdvaardigheid, gebaseerd op geschillen, haat, zelfverdediging of agressie naar ander groepen?
Nee, nee en nog eens nee.

Prachtig om kennis mee te maken, te lezen en tot de conclusie te komen: "Zo kan het ook".
Ik heb dit met een glimlach gelezen en dacht, dat dit een sprookje moest zijn.
Maar het blijkt te bestaan.
Het is een lang verhaal, omlijst en doorkneed met anekdotes.
Ik heb nogal wat geplakt uit de alinea's, die me het meest frappeerden.

Nieuwsgierigen kunnen ook de rest lezen.
https://www.volkskrant.nl/kijkverder/v/ ... o-ver-weg/
Het ‘vrouwendorp’, zo is het Braziliaanse Noiva do Cordeiro bekend komen te staan. Onterecht, volgens de inwoners, want mannen en vrouwen worden hier gelijk behandeld. En dat is vrij ongebruikelijk, in het land van Bolsonaro.


Een Engelse tabloid bracht het ‘nieuws’ over het ‘dorp vol vrijgezelle vrouwen’ als eerste. De auteur was nog nooit in Noiva geweest.
Doordeweeks wonen er inderdaad meer vrouwen dan mannen in het dorp. Veel mannen werken in de stad en komen alleen in het weekend thuis. De achterblijvers verbouwen groenten, aardappels en bonen voor eigen consumptie, en pepers voor de verkoop. In een naaiatelier produceren ze kitscherige kleding voor honden, in opdracht. Niemand gaat naar de kerk en iedereen eet elke dag taart.

Ook de positie van vrouwen valt op. De enige inwoner die het ooit tot gemeenteraadslid heeft geschopt, is een vrouw, en zowel de kledingfabriek als de landbouwassociatie wordt geleid door vrouwen. Conservatieve Braziliaanse normen gelden hier niet. Vrouwen bepalen zelf of en wanneer ze kinderen willen krijgen, homoseksualiteit is volkomen geaccepteerd, en in de gemeenschappelijke keuken zijn mannen met bezems en dweilen in de weer.

Je zou bijna denken dat vrouwen hier de macht hebben, maar de dorpelingen ontkennen dat. ‘Mannen en vrouwen zijn hier gelijk’, aldus Flavia Emediato, een 34-jarige inwoner. ‘Dat is kennelijk zo ongewoon dat mensen van buiten concluderen dat vrouwen hier de baas zijn.’ Ook andere etiketten beklijven niet. Werken en eten gebeurt collectief, maar de inwoners van Noiva noemen zich geen socialisten. Er zijn geen leiders of regels, maar ze noemen zich geen anarchisten. ‘We respecteren gewoon iedereen’, aldus Flavia. ‘Liefde genereert liefde.’

‘Of wij communisten zijn?’ Mike denkt even na over de vraag. ‘Ik denk het niet, want we hebben geen regels. Hij grijnst breed: ‘We zijn gelukkig met weinig. En iedereen doet gewoon waar hij zin in heeft.’ Het blijkt een succesvol concept. Terwijl het Braziliaanse platteland leegloopt, peinst de jeugd van Noiva er niet over te vertrekken.

Het dorp ontstond in 1890, toen Maria Senhorinha, een meisje uit een nabijgelegen gehucht, werd uitgehuwelijkt aan een man waar ze van walgde. Senhorinha besloot ervandoor te gaan met haar minnaar Chico Fernandes, een dappere daad in het streng katholieke Brazilië. Verstoten door haar familie bouwde Senhorinha samen met haar geliefde een huis ver van de bewoonde wereld. Dat huis, inmiddels een bouwval, vormt nog altijd het hart van Noiva.

Senhorinha en Fernandes kregen negen kinderen, verbouwden hun eigen voedsel en leefden geïsoleerd van de rest van de wereld. De mensen spraken schande van het ‘losbollige’ koppel, dat ongetrouwd samenleefde. De katholieke kerk vervloekte en excommuniceerde het stel en de eerste vier generaties van hun nakomelingen. Toen Senhorinha’s kleinkinderen naar school gingen, werden ze gepest en uitgescholden: ‘Hoerenkinderen’.

‘We waren straatarm’, aldus Dora over haar vroege kinderjaren. ‘Maar we waren gelukkig. Er was geen kerk maar wel veel liefde.’

‘In de jaren vijftig kwam Anisio’, gaat Dora verder. ‘Toen werd alles anders.’

De destijds 42-jarige evangelische dominee Anisio Pereira liet zijn oog vallen op de toen 16-jarige Delina, een van Senhorinha’s kleindochters. Ze trouwden en Pereira vestigde zich in het dorpje, dat toen nog Roças Novas heette. Pereira stichtte er een eigen kerk: Noiva do Cordeiro, Bruid van het Lam. Zijn donderpreken over hel en verdoemenis joegen angst aan, en al snel was het hele dorp bekeerd.

De Kerk in Noiva do Cordeiro.
‘Het waren zware tijden’, zegt Dora met een zucht. ‘Alles was verboden, behalve God.’

De jaren gingen voorbij, de onvrede nam toe. ‘Hij verzon almaar nieuwe regels’, aldus Arodi. ‘Het werd steeds extremer.’ Het keerpunt kwam begin jaren negentig. Een van de kleindochters van de dominee ging trouwen, en wilde muziek op haar bruiloft.

‘Mijn vader durfde niks te zeggen’, vult Arodi aan. ‘Ineens schalde er keiharde forró door het dorp.’ De ogen van Dora gaan stralen bij de herinnering. ‘We hadden al zo lang geen muziek gehoord’, zegt ze. ‘We dansten en dansten en dansten.’

En we vroegen ons af: waarom zou God ons naar de hel sturen om iets dat zo mooi is?’ De zussen van Arodi gingen met hun vader praten, waarop de dominee zei dat iedereen vrij was om de kerk te verlaten. De kerk liep leeg, kort daarop stierf de dominee. ‘We zijn niet boos op hem’, aldus Arodi. ‘Hij had goede intenties. Hij wilde onze ziel redden.’

Na het vertrek van de kerk sloegen de inwoners een beetje door. ‘Iedereen wilde alleen nog maar roken, drinken en feesten’, aldus Arodi. Na dat een jaartje te hebben aangezien, greep Delina in. De vrouw van de inmiddels overleden dominee pleitte ervoor alle regels van de kerk te vergeten, maar de eenheid te bewaren. ‘Liefde moet het uitgangspunt zijn van ons handelen’, zei ze tegen de dorpelingen. ‘We moeten van onze vrijheid genieten, maar onszelf niet verliezen.’

De kerk braken ze af, ervoor in de plaats bouwden ze een groot podium waar ze iedere vrijdag een bonte avond houden.

De winst van de peperverkoop wordt gelijk verdeeld, andere inkomsten zijn persoonlijk. Als iemand financiële hulp nodig heeft, organiseert de gemeenschap een collecte. ‘Wie meer heeft, draagt meer bij’, vertelt Flavia terwijl ze in snel tempo de pepers van de takken haalt. ‘Dat is vanzelfsprekend. Want als je je buurman ziet lijden, kun je toch nooit gelukkig zijn?’
Als Delina ter sprake komt, krijgt Flavia een gelukzalige blik in haar ogen. Delina is een soort matriarch, ‘de moeder’, zoals de dorpelingen zelf zeggen. ‘Ze heeft ons de filosofie van de liefde gebracht’, aldus Flavia. Ze steekt haar vijfde sigaret van deze ochtend op en plukt met haar andere hand verder. ‘We leren onze kinderen dat ze niet vanuit woede moeten reageren, dat elk conflict kan worden opgelost door naar elkaar te luisteren en dat niemand het verdient veroordeeld te worden.’

Over politiek doet ze liever geen uitspraken. ‘Bolsonaro is democratisch gekozen’, aldus Flavia, zorgvuldig haar woorden kiezend. ‘We kunnen nog niet over hem oordelen, hij is amper begonnen.’ Flavia gelooft hoe dan ook niet dat politieke discussies iets oplossen: ‘Bolsonaro-stemmers zijn hier net zo welkom als ieder ander’, zegt ze. ‘We hopen dat ze voelen dat liefde en tolerantie gelukkig maken.’
Laten we met hen hopen, dat ze hun eigen leven kunnen blijven leven.

"Quand Dieu se tait, on peut lui faire dire ce que l'on veut." - Sartre.
"Als God zwijgt kun je hem laten zeggen wat je wil."

Plaats reactie