Begraven of cremeren

[Fish]

Ik hou wel van historie en fantasy en alle mystiek daaromheen. Je zou het zelfs spiritueel kunnen noemen. Daar zal het gevoel van romantiek dat ik er bij kreeg wel vandaan komen. Veel mensen vinden dat juist weer luguber...

Roswell chapel is dan dé plaats voor jou. Ik ben er een jaar of tien geleden geweest voldoet aan al jouw eisen.

[writer]

Alle graven waren verweerd en het de laatste bewoner van deze begraafplaats was daar enkele tientallen jaren geleden ten grave gebracht...

Om onder een oude grijze steen op een gesloten kerkhof te liggen heeft wel iets ja, het eigen wereldje van leeftijdsgenoten uit lang vervlogen tijden, geen gegraaf en glimmende stenen met een uitstalling van van alles en nog wat erop om je heen, rust op een enkele bezoeker na die niets zegt, alleen maar de onleesbare tekst probeert te ontcijferen en dan het verroestte hek weer geruisloos achter zich dichttrekt.

[dikkemick]

En toch ook weer een beetje vreemd deze gedachten. Hoewel ik mezelf er ook wel op betrap. Lekker rustig op je favoriete plekje liggen.
maar je bent dood! Je weet niets, beseft niets, ervaart niets, bestaat niet meer. Dus, al leggen ze mijn resten in de sarcofaag van Tsjernobyl. Wie, behalve mijn familie (hoop ik nu) kan daar problemen mee hebben. Zelf over de dood blijven we dus emotioneel denken. Grappig.

[writer]

Uiteindelijk lig je te rusten zegt men: R.I.P

[dikkemick]

Een mens wilt doorleven, desnoods de aarde vanaf de onderkant bekijken.

Dan kun je beter goedgelovig Christen, Moslim of Mormoon worden. Dan krijg je het eeuwige leven!

[Octo]

Om onder een oude grijze steen op een gesloten kerkhof te liggen heeft wel iets ja, het eigen wereldje van leeftijdsgenoten uit lang vervlogen tijden, geen gegraaf en glimmende stenen met een uitstalling van van alles en nog wat erop om je heen, rust op een enkele bezoeker na die niets zegt, alleen maar de onleesbare tekst probeert te ontcijferen en dan het verroestte hek weer geruisloos achter zich dichttrekt.

Jij begrijpt mij precies! Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden!

maar je bent dood! Je weet niets, beseft niets, ervaart niets, bestaat niet meer.

Mee eens, wat dat betreft zouden ze me ook in de groene container met de gemeentedienst mee kunnen geven. Maar net wat je zegt, grappig dat zelfs mensen zonder enig godsbesef vaak de eigen dood op een emotionele of spirituele manier benaderen.

En zo'n kerkhof. Stel dat je daar in je eentje loopt, met een mooi zonnetje en fluitende volgels is dat heel anders dan dat je op datzelfde kerkhof staat midden in de nacht bij volle maan met een oehoe op de achtergrond.

Zelfs de meest rationele mensen zullen zich daar op zijn minst een béétje ongemakkelijk bij voelen....

[dikkemick]

En zo'n kerkhof. Stel dat je daar in je eentje loopt, met een mooi zonnetje en fluitende volgels is dat heel anders dan dat je op datzelfde kerkhof staat midden in de nacht bij volle maan met een oehoe op de achtergrond.

Zelfs de meest rationele mensen zullen zich daar op zijn minst een béétje ongemakkelijk bij voelen....

Dat laatste is misschien wel omdat we ons toch niet echt iets kunnen voorstellen bij dood zijn.

p.s. Ik vind 's avonds/'s nachts op een kerkhof meer iets hebben dan overdag. De rust 's nachts spreek me nl. nog meer aan dan overdag met andere mensen en het geraas van auto's en vliegtuigen op de achtergrond.

[Dat beloof ik]

Heel lang dacht ik cremeren.
Als ik nu dood ga zal dat ook gaan gebeuren.
Niet dat het 'milieuvriendelijker' is.
Je moet warmte toevoegen en er komt ook nog eens warmte vrij.
Je onthoudt je lichaam van het natuurlijke proces van vertering.
Ik denk dat begraven in een doek in de grond milieuvriendelijker is dan cremeren.
Arme wormen, ze vergaan van de honger al iedereen zou worden verbrand.

Maar er zijn meer opties
Het lijkt me ook wel mooi om mijn lichaam ter beschikking te stellen van Gunther Von Hagen.
http://bodyworlds.nl/" onclick="window.open(this.href);return false;

De christenen die begraven willen worden doen dat vaak met het oog op een eventuele 'verrijzenis uit de dood' , zo blijkt als je doorvraagt.
Ik heb ooit eens een gelovige in een soortgelijke discussie gevraagd of hij wel wist wat er met zijn graf gebeurt ("ruimen") als de familie in de toekomst stopt met het betalen van de grafrechten, dan kan hij dus nooit meer opstaan uit de doden.
Dan worden alle botten uit de kuilen gehaald, gecrusht en bij elkaar in een grote kuil gedonderd.
Ik ben daar als kind eens achter gekomen omdat wij voetbalden op een veldje achter de begraafplaats en op een gegeven moment waren wij nieuwsgierig wat die kraan op de begraafplaats toch aan het doen was.

[dikkemick]

Hahaha....zelfs ik heb daar (op dit moment) moeite mee. Te bizar voor woorden. Maar waarom? Onterechte emotie denk ik.

Iets gelijks vreemd heb ik wanneer een dier overlijdt en je het moet oprapen. Al snel ben je geneigd een doek te pakken.. Totaal irrationeel uiteraard, want 10 minuten ervoor raak je het beest nog met blote handen aan.
Zal het 'dood'-taboe wel zijn. Cultureel bepaald.

[Dat beloof ik]

Ik heb er wel serieus met mijn kinderen over gesproken.
We zijn bij die tentoonstelling geweest en ik heb gevraagd hoe ze het zouden vinden als ik dat zou doen.
Uiteraard moeten zij het er wel mee eens zijn, ik ga het allemaal niet meemaken en zij wel.
Het is 2-1 voor mijn medestanders.