Dezer week hoorde ik onderstaand gezang op de radio.lost and not found yet! schreef:Van deze kan ik nog steeds ontzettend genieten! Helemaal als mijn vader hem speelt op zijn zelfgebouwde pijporgel, jaja, meer dan 350 pijpen, geniaal, alles zit erop en aan, wat dat betreft kan ik het geloof nooit helemaal echt "kwijtraken"!
https://www.youtube.com/watch?v=p412AqGGlEs" onclick="window.open(this.href);return false;
Ik werd er even stil van.
Wat trok mij erin?
Was ik nog niet los van mijn geloof?
Ik liet mijn gedachten de vrije loop en zag de kamer van mijn opa voor me.
Houten balken aan het plafond.
Smalle hoge schuiframen met op de vensterbank een houten klosje met een paar verspringingen.
Een grote lamp boven de grote tafel midden in de kamer met allemaal kleine schemerlampjes in de rondte.
Ik was een jaar of 10 of nog jonger.
Mijn ouders waren daar met hun gezin van zeven kinderen.
En nog een gezin met stuk of vijf kinderen, en nog een inwonend gezin.
Alle verzen werden daar gezongen, niet ritmisch, er kwam geen eind aan.
Ik zag mijn opa naast de kolenkachel zitten, aan de andere kant zijn divan, daar lag zijn pet op.
Daarboven een mooi kleed tegen de muur, roodbruin met allemaal figuren er op.
Op de schoorsteen lag zijn pijp. (klinkt raar maar zo noemden wij die schap)
Achter mij stond op een klein heel hoog tafeltje een donkerbruine pop van houtsnijwerk, meegebracht door mijn oom uit Ned. Indië.
Die had daar gevochten.
Op Java, maar hij vertelde er nooit over.
Djokjakarta, ik kon dat nog niet foutloos uitspreken en dan lachte mijn oudere broer me uit.
Iedereen zong zo hard mogelijk, alleen tussen de verzen door hoorde je heel even iets van het harmonium.
Éen oom had de hardste stem, heel indrukwekkend.
Ik zag mijn ouders weer zitten, heel duidelijk, een beetje aangedaan.
Want Zacharias had het grote geloof wat zij hun hele leven al najaagden maar nooit hebben gekregen.
Mijn tante ging met de koekjes rond.
Zij woonde nog thuis, was niet getrouwd, de jongste, zij zorgde voor mijn opa.
Ik zat op een stoel zonder leuningen en een losse zitting met springveren eronder, keihard.
Wij mochten de hele avond niets zeggen en toch gingen we graag mee.
Lopend, het was niet zo ver.
Nu zijn ze allemaal dood.
Al heel lang.
Het huis is afgebroken.
De lofzang van Zacharias.
Een opkomende kerstgedachte?
Nee dus, pure nostalgie.
